του Βασίλη Μορέλα*,
Παλαιστίνη
(δημοσιευμένο στην συλλογή «Νεκρομαντεία», εκδ. Οσελότος 3/2022)
Στα βουλεβάρτα πέρα
αργόσχολοι ρινόκεροι κοιτάζουνε βιτρίνες
ταριχευμένες συνειδήσεις διασπείρουν
απ’τις τηλεοράσεις την κενότητά τους
μικροπλαστικά τρίμματα σωσιβίων
στροβιλίζονται στον αέρα
οι οδοκαθαριστές με απόχη και φακό
ιδρώνουν να τα χώσουν στη μαύρη σακούλα
μαζί με κομματάκια προκηρύξεων
πεταμένες φλούδες ασφάλειας
και μια ενδημική οσμή κλούβιου αυγού
προελεύσεως αγνώστου.
Στα σταυροδρόμια εδώ
σμίγουν απελπισία και ατίμωση
ξοπίσω η μια λαιμόδετη στην άλλη
και ξεστρατίζουν ένα βήμα παραπέρα
προς τη γραμμή τερματισμού των αφηγήσεων.
Στο βήμα τους ακούς
τρίζει, ραγίζει, σπάει
απόβλητο που ξέρασε τ’αρχαίο χώμα
λεπτή επίστρωση το πείσμα της ζωής.
Γύρω συνοδοιπόροι θεατές
ούτε λευκοί ούτε μελαψοί, γκρίζοι αόρατοι
απ’την εξάτμιση της καναδέζας.
Στις γειτονιές εκεί του κόσμου
το έδαφος ουρλιάζει προς τα μέσα
λες καταρρέει απύθμενο σπήλαιο
οικογένειες που θέλουνε να ζήσουν
κοιμούνται μαζί στο ίδιο δωμάτιο
για να πεθάνουνε μαζί
διατρέχει όλα τα μέτρα η ρωγμή
από το Νότο στο Βορρά, από Ανατολή σε Δύση
από τη γη του κολασμού μέχρι τα μέσα μας.
Βουλιάζει το φως
σκεβρώνει η εικόνα
σαν διογκούμενη ηλιακή κηλίδα στο πρόσωπο του μέλλοντος
τέτοια σημάδια δεν επουλώνονται ποτέ
ποτέ πραγματικά
δεν ξεπερνιούνται απ’τη ζωή μηδέ ξεχνιούνται
δεν σακατεύονται απλά οι βασανισμένοι
και οι ανήμποροι αυτόπτες στιγματίζονται
και των αδιάφορων κακοφορμίζουνε τα σπλάχνα
κέρατα και δαγκάνες φυτρώνουν στους υποκριτές
όλοι μαζί προδίδουμε τ’αστέρια.
Στον ουρανό στο τέλος μένουν
η μοναξιά κι η έκσταση ενός θεού Αζτέκου
σ’εικονική οθόνη πληκτρολογεί την ευλογία του
ειδήσεις, αγορές ομολόγων, συμβόλαια θανάτου.
«Πάτερ Ουίτσιλοπότστλι
καύσον αυτοίς
ου γαρ οίδασι τι ποιούσι
ελθέτω η βασιλεία σου επί της ωρυγής
επί γνώσεως τε και αγνοίας
ελθέτωσαν κωφότης και τυφλότης
ώτων, τε νοός, τ’ομμάτων
εν βυθώ γαρ η αλήθεια»
κλαίν’ οι μαλθακοί καλόγεροι κι υψώνουνε τα χέρια.
Μα όχι!
Σε ουρανό και γη στο τέλος
καταρρίπτονται τα σμήνη των δειλών
γκρεμίζονται τα λάβαρα των ρατσιστών
εξαλείφονται οι τελευταίοι ανθρωποκυνηγοί.
Στο τέλος λευτερώνονται οι γειτονιές του κόσμου.
Μαζί τους θα γιορτάσει
μ’ασβεστωμένες μάντρες, πόρτες, σύννεφα
τότε κι η Παλαιστίνη!
* Ο Βασίλης Μορέλας γεννήθηκε το 1983 στη Θεσσαλονίκη όπου και ζει σήμερα. Ύστερα από τις πτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στο Φυσικό του ΑΠΘ ξεκίνησε να εργάζεται στην δεύτερη βαθμίδα της Δημόσιας Εκπαίδευσης. Ασχολήθηκε με τον πολιτικό ακτιβισμό από τα φοιτητικά χρόνια μέχρι το 2018, συμμετέχοντας μέχρι σήμερα στις προσπάθειες του μαχητικού συνδικαλισμού. Το 2022 εξέδωσε τη «Νεκρομαντεία» (εκδόσεις Οσελότος, 2022), μια επιλογή ποιημάτων με κοινωνικοπολιτική αφετηρία, γραμμένων μεταξύ 2001 και 2021, ενώ λίγα ακόμη έχουν δημοσιευτεί το 2022-2023 σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά (Θράκα, Μανδραγόρας, Fractal κ.α.).
