της Σοφίας Χατζοπούλου,
Πρόλογος (στην έκδοση)
Τι θα έλεγαν τα τείχη του κόσμου αν μπορούσαν να μιλήσουν;
Πως θα χαρακτήριζαν τον εαυτό τους και τον ρόλο τους στην ιστορία;
Τι εμπειρίες και τι συναισθήματα θα ήθελαν να μοιραστούν με εμάς για την ύπαρξή τους και τους κατασκευαστές τους;
Το τείχος της Δυτικής Όχθης μιλά…Ίσως όχι αυτό το ίδιο, έτσι κι αλλιώς αυτό είναι απλά από τσιμέντο. Μιλάνε όμως οι φωνές που το ύψωσαν εκεί, οι φωνές που εγκλωβίστηκαν στους πόρους του, φωνές που κροταλίζουν, μουγκρίζουν και στριγγλίζουν καθώς γδέρνουν τη γη, χαράζοντας τα νέα σύνορα της καταπάτησης και του χωρικού αποκλεισμού.
Εκτοπισμός.
Λιμοκτονία.
Εξόντωση.
Γενοκτονία.
Το τείχος ήταν μόνο η αρχή του στραγγαλισμού του Παλαιστινιακού λαού. Το σχέδιο της ‘τελικής λύσης’ εξελίσσεται κατά γράμμα, καθώς η υφήλιος κοιτά με φρίκη τα κορμιά να συνθλίβονται κάτω από τις εκρήξεις, τα μάτια να εκλιπαρούν για λίγο ψωμί, τα χέρια να απλώνονται για λύτρωση…
Και εκείνοι, ψυχροί εκτελεστές, να συνεχίζουν τη σφαγή με συνένοχους τους εταίρους τους, τους ισχυρούς μανιακούς αυτού του κόσμου, και τους παρατρεχάμενους γυρτούς υπασπιστές τους…
ΤΟ TEIXOΣ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΟΧΘΗΣ*
Είμαι από τους πιο νέους εδώ. Ξεκίνησα να χτίζομαι μόλις το 2002. Είμαι κι ο πιο δυνατός και σύγχρονος εδώ πέρα απ’ ότι φαίνεται. Δυο φορές ψηλότερος από το τείχος του Βερολίνου, με το οποίο ατυχώς με παρομοιάζουν οι εχθροί μου, και οπλισμένος με την τελευταία τεχνολογία.
Πολλά ονόματα μου χουν δώσει κι εμένα, ειδικά όσοι δεν είναι από τη μεριά μου. “ Τείχος του Απαρντχάιντ” ή “Τείχος της Προσάρτησης” με αποκαλούν, αν και δεν καταλαβαίνω καλά τι εννοούν με αυτούς τους χαρακτηρισμούς.
Εγώ χτίστηκα για να διασφαλίσω την ασφάλεια, να διατηρήσω την αρμονική διαβίωση, να προστατεύσω ένα μεγάλο έθνος. Βλέπετε, μπορεί εγώ να είμαι νέος αλλά το έθνος μου είναι χιλιάδων χρόνων, τόσο παλιό όσο οι πέτρες, οι βράχοι κι οι λόφοι γύρω μου, όσο το αρχαίο ποτάμι που ρέει ακατάπαυστα στους αιώνες, και στο οποίο χρωστάω τ’ όνομά μου. Ο λαός μου γεννήθηκε εδώ, έζησε εδώ, μα εκδιώχθηκε βάναυσα κι υπέφερε πολλά. Οι διωγμοί και τα βασανιστήρια που πέρασε είναι αναρίθμητα και φριχτά, αλλά ποτέ δεν έκαμψαν τον στόχο του να γυρίσει και να ξαναπάρει πίσω τη γη του. Και το κατάφερε. Γύρισε. Όμως κι εδώ ακόμα δεν τον αφήνουν τον λαό μου σε ησυχία. Εμείς θέλουμε να ζήσουμε ειρηνικά αλλά αυτοί, αυτοί που εγκαταστάθηκαν στη γη μας, μας βάζουν βόμβες, σε εστιατόρια, λεωφορεία, μαγαζιά, σκοτώνουν τα παιδιά μας σε κάθε ευκαιρία. Περάσαμε άγριες μέρες τότε πριν το 2002. Πριν αποφασίσουν ότι πρέπει να χτιστώ εγώ, να ελέγχω όλους αυτούς, και να τους κρατώ σε απόσταση, να προστατεύω και να εγγυηθώ το αδιαμφισβήτητο δικαίωμα του λαού μου στη γη του.
Κι αυτό κάνω τόσα χρόνια. Με κάμερες, φυλάκια, ηλεκτροφόρα σύρματα, τηλεκατευθυνόμενα κανόνια, η συμπαγής μου όψη από μπετόν αρμέ κρατάει μακριά αυτούς, τους τρομοκράτες.
Με εμένα ο λαός μου συνεχίζει να ευημερεί, άξιος όπως είναι. Πρέπει να δεις πόσο διαφορετικές είναι οι δύο πλευρές μου. Αν μπορούσες να ανέβεις στον οκτώ μέτρα τοίχο μου θα έβλεπες αυτούς να περιφέρονται με τα κουρέλια τους, γεμάτοι ψείρες και βρώμα, σε χωμάτινους δρόμους, ανάμεσα σε σπίτια παρατημένα, αφρόντιστα, μισοκατεστραμένα, λες και έχει πέσει οβίδα πάνω τους. Οι άντρες κάθονται έξω στο δρόμο μην κάνοντας τίποτα, τεμπελιάζοντας, ενώ ένα μάτσο παιδιά τρέχουν συνεχώς πάνω κάτω στα δρομάκια, αντί νά’ ναι στο σχολείο τους, αντί να κάνουν κάτι άξιο και χρήσιμο. Αυτοί είναι που θέλουν να μας διώξουν από τη γη μας και να εξαπλωθούν σαν τα ποντίκια πάνω της, στη γη αυτή που ο Θεός ευλόγησε και χάρισε σ’ εμάς. Κι εμείς τιμήσαμε και συνεχίζουμε να τιμούμε αυτόν τον τόπο. Με την εργασία, την επιμονή και πίστη μας κάναμε τον τόπο αυτό γόνιμο και πλούσιο, κι έτσι θα τον κρατήσουμε φωτεινό και καθαρό όσο κι αν αυτό μας κάνει ζηλευτούς και μισητούς στους άλλους. Θα ξαναχτίσουμε τον μεγάλο Ναό και θα σταματήσουν τα δάκρυά μας. Η δόξα του έθνους μας είναι θέλημα του ίδιου του Θεού που μας προστατεύει τόσους αιώνες.
Υπηρέτης αυτού του Θεού, λοιπόν, κι εγώ τρέχω, εξελίσσομαι, ρέω σαν το ποτάμι όπου υπάρχει κίνδυνος, όπου υπάρχει εχθρός. Είμαι ένα τείχος ζωντανό, ένα τείχος που πολεμά καθημερινά χαράζοντας τα εδάφη μας, αγκαλιάζοντας τους ελαιώνες μας, διαχωρίζοντας τους ευλογημένους από τους ανάξιους, τα δίκαια τέκνα από τα μπάσταρδα, τη νομιμότητα από την παρανομία.
Πριν από λίγες μέρες μαζεύτηκε πολύς κόσμος από δαύτους κοντά μου. Κατασκήνωσαν και άρχισαν να τραγουδούν. Αμέσως σήμανε συναγερμός. Οι στρατιώτες μας ήταν πανέτοιμοι, με τον οπλισμό τους παρατάχτηκαν από πίσω μου. Περίμεναν την διαταγή. Από την άλλη μεριά αυτοί χόρευαν και γλεντούσαν…φαντάσου…μέχρι που κάποιοι έπαιζαν και ποδόσφαιρο. Όταν ήρθε η ώρα άνοιξα τις πύλες μου και οι άντρες μας επιτέθηκαν. Το τραγούδι έγινε κραυγή κι ο χορός τρεχάλα…οι γυναίκες έτρεχαν με τα μωρά αγκαλιά να φύγουν μακριά από τα όπλα μας. Κάποιοι έπεφταν χάμω, κάποιοι ξανασηκώνονταν, κάποιοι όχι.
Ποιος τους έφταιγε; Τα χουμε πει..απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις…δεν πείθουν κανέναν με τα γλέντια τους! Τα τραγούδια είναι κάλεσμα σε επίθεση, κι οι χοροί τους μια γελοία επίδειξη δύναμης..και κάθε μια απ’ αυτές που τρέχουν με τα μωρά στα χέρια έχουν μια βόμβα αγκαλιά. Μια βόμβα για εμάς. Μια βόμβα που εγώ θα κρατάω πάντα μακριά.
Θα περικυκλώσω τα πάντα, θα κλείσω κάθε πιθανή ρωγμή διαφυγής.
Θα γκρεμίσω κάθε σπίτι και θα ξεριζώσω κάθε λιόδεντρο, κάθε πιθανή κρυψώνα.
Θα στραγγίξω τα νερά, θα ξεράνω και την γη.
Θα πνίξω στο δηλητήριο κάθε φωνή και κάθε κλάμα.
Θα γίνω ο θάνατός ο ίδιος, ο καταστροφέας των κόσμων.
Και τότε θα είμαι ασφαλής…
* Απόσπασμα από το βιβλίο “Μονόλογοι τειχών” (Αθήνα 2019), με κείμενα της Σοφίας Χατζοπούλου και artwork του Μιχάλη Κεχαγιά.
