της Συντακτικής Επιτροπής
Έχουν περάσει 51 χρόνια και όμως η εξέγερση του Πολυτεχνείου παραμένει ζωντανή. Συνεχίζει να εμπνέει και να συγκλονίζει τη μικρή μαθήτρια του δημοτικού που τραγουδάει με πάθος τον Δρόμο του Μάνου Λοϊζου, τον φοιτητή που κατεβαίνει για πρώτη φορά σε διαδήλωση, τον μεσήλικα που δεν ξεχνάει και θέλει να βαδίσει ξανά σε δρόμους ανοικτούς. Είναι ένα μικρό φως που διεκδικεί το μέλλον.
Επιχείρησαν και επιχειρούν να το απαξιώσουν και να το απονευρώσουν πολιτικά ” δεν μας έδωσε παρά μια πιο σκληρή χούντα”,” η συγκεκριμένη γενιά ξεπουλήθηκε” και πολλά άλλα. Κάλπικα επιχειρήματα και όχι πειστικά.
Αλλά, να ένα χαμόγελο που ξεπροβάλλει αυθόρμητα, ζει αγωνιστικό και ανατρεπτικό
για το ψωμί, την παιδεία και την ελευθερία της εποχής μας, για τη λαϊκή κυριαρχία,
εκεί όπου το βλέμμα του Διομήδη συναντά το γέλιο των παιδιών μας σήμερα.
Ναι θα λέμε, όπως είπε και ο ποιητής, πάντα την αλήθεια στα παιδιά, τον σκύλο, σκύλο, τον λύκο, λύκο θα τους δείχνουμε με το χέρι τους κακούς, θα τους μαθαίνουμε ονόματα σαν προσευχές … Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά και θα τη λέμε.
