της Νατάσας Αγγελοπούλου,
Πέρσι υπήρξε μια λαίλαπα προσπαθειών ξαναγραψίματος της ιστορίας, απ’ όλο το συντηρητικό και νέο-συντηρητικό μπλοκ (με τις φασίζουσες εκδοχές του). «Η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι κατασκεύασμα και μύθευμα των αριστερών για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους, τίποτα απ’ όσα λέγεται ή υπάρχει σε βίντεο και φωτογραφίες, δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, όλα είναι ψεύτικα, δεν μπήκε κανένα τανκ στο Πολυτεχνείο ούτε έριξε την πύλη, δεν υπήρχαν νεκροί»….. και άλλα πολλά. Παράλληλα έγινε προσπάθεια να καταργηθεί ο εορτασμός στα σχολεία, και η 17η Νοέμβρη να είναι μέρα κανονικών μαθημάτων, με την αιτιολόγηση ότι χρησιμοποιείται ως πρόφαση …. για να τεμπελιάσουν οι εκπαιδευτικοί!
Φέτος φαίνεται να υπάρχει μια προσωρινή τουλάχιστον αναδίπλωση. Πολλά μπορεί να έπαιξαν ρόλο. Το μάζεμα εκατοντάδων υπογραφών πολλών απ’ όσους συμμετείχαν λίγο-πολύ ενεργά, η προφορική ή και η γραπτή κατάθεση προσωπικών εμπειριών, η διεθνής κατακραυγή, αλλά και η διαφαινόμενη κοινωνική κατακραυγή εντός της χώρας, ιδιαίτερα αυτή στα σχολεία από μαθητές και εκπαιδευτικούς. Ας μην γελιόμαστε όμως. Είναι μόνο προσωρινή. Φανταστείτε τι θα γίνει μετά από καμιά 20ριά χρόνια, όταν λίγο-πολύ όλοι εμείς οι απλοί συμμετέχοντες, θα έχουμε φύγει απ’ τη ζωή, και δεν θα είμαστε πια απέναντί τους…..
Γι’ αυτό κάθε μικρό λιθαράκι αντίστασης έχει τη σημασία του. Κάθε μικρή προσωπική μαρτυρία, όλα αυτά που συγκροτούν την προφορική ιστορία και την κοινωνική μνήμη, μέσα σε κάθε οικογένεια και σε κάθε σχολείο είναι τόσο σημαντικά. Γι’ αυτό εξ άλλου υπήρξαν επιθέσεις σε εκπαιδευτικούς που μετέφεραν στα παιδιά την προσωπική τους μαρτυρία, εδώ και πολλά χρόνια. Εγώ έχω υποστεί προσωπικά κάποιες απ’ αυτές. Πριν από 10 περίπου χρόνια, χρειάστηκε και παρέμβαση γονιών με μάζεμα υπογραφών για να μην υποστώ κυρώσεις (ΕΔΕ, ή υποχρεωτική αλλαγή σχολείου).
Κάθε σχολική γιορτή που κατορθώνει να μεταφέρει όχι μόνο την καταγραμμένη ιστορία και κάποια τραγουδάκια, αλλά και το κλίμα της εποχής, είναι πολύτιμη. Φέτος είχα την τύχη να παρακολουθήσω κάποια τέτοια γιορτή. Και μόνο το πάθος των μαθητών (μιας Ε’ τάξης Δ. Σχολείου), που προσπάθησαν να αναπαραστήσουν τα γεγονότα, έφτανε για να μεταφέρει ρίγη συγκίνησης σε συγγενικά πρόσωπα που παρακολουθούσαν τη γιορτή, αλλά και σ’ όλους τους υπόλοιπους μαθητές του σχολείου, ακόμα και σ’ αυτούς της 1ης τάξης.
Συνάδελφοι, ας μην επαναλάβουμε εδώ την ιστορία του μετεμφυλιακού τρόμου. Δεν υπάρχει εξ άλλου κανένας λόγος γι’ αυτό. Δεν υπάρχουν φυλακίσεις και εξορίες, ούτε ο φριχτός εφιάλτης της Μακρονήσου, δεν υπάρχει το ενδεχόμενο για καταδίκες εις θάνατον. Όλα αυτά που δημιούργησαν τα σφραγισμένα στόματα της γενιάς της Εθνικής Αντίστασης. Όχι για την ώρα τουλάχιστον.
Το να έχει το κουράγιο το κάθε παιδί να κουβαλήσει με περηφάνια, και να μεταφέρει στους άλλους την οικογενειακή του ιστορία και την προσωπική του ταυτότητα, είναι απαραίτητο, είναι ανάσα ζωής. Εμείς, σαν εκπαιδευτικοί, μπορούμε να παίξουμε σημαντικό ρόλο σ’ αυτό, προσφέροντας ταυτόχρονα στον εαυτό μας, αυτήν την ικανοποίηση, αυτήν την περηφάνια.
Και ας μην ξεχνάμε ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου, έδωσε την δυνατότητα, τα 50 χρόνια της Μεταπολίτευσης, της νεώτερης ιστορίας της χώρας, να διαμορφωθούν όπως διαμορφώθηκαν. Έτσι που το σύστημα, παρά τα μνημόνια, παρά την προσωρινή τουλάχιστον κατάρρευση κάθε εναλλακτικής προς τους Μητσοτάκηδες πρότασης, να αγκομαχάει ακόμα για να δημιουργήσει την δυνατότητα των ιδιωτικοποιήσεων και της κατάργησης κάθε είδους κράτους πρόνοιας, δυνατότητα που υπήρξε εδώ και 30 τουλάχιστον χρόνια σ’ όλες τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Ειδικά στην Παιδεία, αυτό το αγκομαχητό δίνει σ’ όλους μας ελπίδα. Και ας μην γελιούνται. Οι συλλήψεις και οι ΕΔΕ δεν θα τους βοηθήσουν για πολύ. Ποτέ δεν βοήθησαν για πολύ κανέναν.
Κι εμείς το κεφάλι ψηλά. Κάθε αντίσταση μας δίνει την δυνατότητα για νέα οράματα. Όσο ψηλαφητά κι αν τα αναζητούμε. Ο κόσμος πάντα μπορεί να γίνει καλύτερος. Αρκεί πραγματικά να το θελήσουμε. Όπως το θέλησαν τότε… Με μεγάλο κόστος.
