της Βιολέττας Πατέλη,
…Μπορεί να μη σε λένε Πάρσον ή Σπάϊς… Μπορεί να μην είσαι εργάτης στο Σικάγο του 1886. Μπορεί να μην προετοιμάζεις και να προετοιμάζεσαι πυρετωδώς για τη μεγάλη μέρα, την πρωτομαγιά του 1886. Μπορεί να μη μιλάς σε συνελεύσεις, να περιοδεύεις στα μεγάλα εργοστάσια, προσπαθώντας να μαζικοποιήσεις όσο περισσότερο μπορείς τις κινητοποιήσεις για το δίκαιο αίτημα «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση, 8 ώρες ύπνο». Μπορεί να είσαι ή και να μην είσαι μετανάστης, μπορεί να μη ζεις στην εξαθλίωση, την πείνα, τις εξώσεις και τις ουρές χιλιομέτρων για λίγο ψωμί. Μπορεί να μη διαμόρφωσες τις πολιτικές σου πεποιθήσεις βλέποντας τον παγωμένο άνεμο από τη λίμνη Μίσιγκαν να τρυπάει τους χιλιάδες άστεγους.
…Μπορεί να μην είσαι μεταλλωρύχος στο Λαύριο τα ξημερώματα 8ης Απριλίου 1896 όπου μαζί με άλλους 1.800 εργάτες ανέβηκες από το μεταλλευτικό πηγάδι –βάθους 182 μέτρων- όπου δούλευες και όλοι μαζί κλείσατε όλες τις εισόδους, περικυκλώσατε τον χώρο και κηρύξατε την πρώτη μεγάλη απεργία. Μπορεί ο εργοδότης σου να μην είναι ο αδίστακτος Ιταλός Σερπιέρι. Μπορεί να μη διεκδικείς τα αυτονόητα: Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και έγκαιρη μεταφορά στο νοσοκομείο (ώστε όταν τραυματίζεστε να μην πεθαίνετε στον δρόμο!) και αύξηση του μισθού! Μπορεί να μην πληρώνεσαι από τους εργολάβους -μεσάζοντες που έπαιρναν το έργο μιας στοάς από τη διεύθυνση της εταιρείας και φρόντιζαν να βάζουν εσάς τους εργάτες να δουλεύετε για ψίχουλα, ενώ εκείνοι έπαιρναν ολόκληρα τα ημερομίσθιά σας από την εταιρεία!
…Μπορεί να μην είσαι στη Σέριφο του 1916. Μπορεί να μη σε λένε Kωνσταντίνο Σπέρα, μπορεί να μην είσαι τελειόφοιτος του Λεοντείου Λυκείου Aλεξάνδρειας της Αιγύπτου, πολυταξιδεμένος, μορφωμένος. Μπορεί να μη συμμετείχες στη μεγάλη καπνεργατική απεργία της Καβάλας. Μπορεί να μην έχεις συλληφθεί και φυλακιστεί. Μπορεί να μην οργανώνεις μεταλλωρύχους σε σωματείο για να κάνεις διάβημα προς το Υπουργείο Eθνικής Oικονομίας για τις άθλιες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης και για το εξοντωτικό ωράριο εργασίας προειδοποιώντας ότι θα κηρυχθεί γενική απεργία στο νησί αν δεν ικανοποιούνταν τα αιτήματα αυτά. Μπορεί να μην έχεις ζήσει την κατάργηση των τοπικών αρχών και τη δημιουργία ενός άμεσα ανακλητού εργατικού συμβουλίου που συντόνιζε όλες τις ασχολίες, έτυχε την αύξηση των ημερομισθίων, την καθιέρωση οκταώρου για τις υπόγειες εργασίες και τον έλεγχο του υποτυπώδους ασφαλιστικού ταμείου αυτοβοηθείας.
…Μπορεί να μην ανήκεις στην επικίνδυνη τάξη των καπνεργατών επί δικτατορίας Μεταξά στις 9 Μάη 1936. Τότε που όλη η Θεσσαλονίκη απεργεί με κλειστά και τα μαγαζιά και τους φοιτητές στον δρόμο! Τότε που οι σιδηροδρομικοί, οι τροχιοδρομικοί επιστρατεύονται, αλλά οι απεργοί αγνοούν ολότελα το διάταγμα της επιστράτευσης. Τότε που η δικτατορία Μεταξά αποφασίζει να χτυπήσει με τον στρατό και τη χωροφυλακή και ο στρατός παρά τις διαταγές δε χτυπά τους διαδηλωτές. Τότε όμως που η χωροφυλακή ρίχνει στο ψαχνό.
…Μπορεί όλα αυτά να είναι ιστορίες…
Είσαι όμως στον εργασιακό μεσαίωνα της Ελλάδας του 2024 και γράφεις τη δική σου ιστορία!
Σε λένε Νικόλα, Δήμητρα, Κώστα, Φαίδρα, Βασίλη, Βαγγέλη, Κλέιντι, Άννα, Αρσινόη…Είσαι 20 χρονών!
Όλα τα παραπάνω τα έμαθες από τους γονείς και το σχολείο, αν τα έμαθες… γιατί η αξία της εργασίας, ο κοινωνικός χαρακτήρας της, οι δυσκολίες και οι αντιξοότητες, η χαρά της δημιουργίας αλλά και η αλλοτρίωση του εργαζόμενου ανθρώπου, οι αγωνίες, οι καημοί, οι πόθοι και οι ελπίδες του, αλλά και οι συλλογικοί του αγώνες εξορίστηκαν πολύ επιτηδευμένα από τα νέα σχολικά βιβλία.
Μεγάλωσες στην Ελλάδα των μνημονίων, των περικοπών, της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων. Έζησες το οικογενειακό εισόδημα να μειώνεται. Είδες γονείς να απολύονται, να πουλάνε το σπίτι που με κόπο έφτιαξαν αν δεν τους το πήρε η τράπεζα ή αν αυτό δεν έμεινε μισοτελειωμένο. Τους είδες να καρδιοχτυπούν αν θα τα βγάλουν πέρα, να τρέχουν σε πορείες, να διεκδικούν, να ελπίζουν και να απελπίζονται. Στο σχολείο η αναπληρώτρια δασκάλα ερχόταν τον Νοέμβρη, οι εικαστικοί, μαθηματικοί και μουσικοί ίσως στο τέλος κάθε σχολικής χρονιάς! Μεγάλωσες στη σκιά του δολοφονημένου έφηβου των Εξαρχείων και των ρατσιστικών επιθέσεων των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής που αφαίρεσαν τη ζωή του 34χρονου μουσικού και εργάτη μετάλλου Παύλου Φύσσα, όπως και του Σαχζάτ Λουκμάν και ποιος ξέρει πόσων άλλων χωρίς ποτέ να τους ασκηθεί δίωξη.
Και μετά εγκλεισμός, φόβος, απειλές…για το καλό σου!! Η εφηβεία σου κλείστηκε σε ένα παράθυρο οθόνης, η ζωντάνια του σχολείου χάθηκε κάτω από τα σεντόνια ενός κρεβατιού σε μια κατάσταση λήθαργου. Έχασες φίλους, παρέες. Στοχοποιήθηκες όταν βγήκες στην πλατεία διψώντας για ανθρώπους και ζωή, ένιωσες στο πετσί σου την αστυνομική βία με το προκάλυμμα της προφύλαξης για τον Κορονοϊό.
Διάβασες σκληρά, προσπάθησες πέρασες στη σχολή που τόσο ήθελες αλλά όχι στην πόλη που ζεις. Πρέπει να δουλέψεις για να τα βγάλεις πέρα!! Είσαι ένας από τους πολλούς εργαζόμενους φοιτητές/τριες σε μια χώρα που δεν δαπανά για τα παιδιά και την Παιδεία τους. Δουλεύεις για να ζήσεις στην πόλη που σπουδάζεις γιατί «τα ενοίκια είναι στο θεό», γιατί οι γονείς στενάζουν.
Είδες το έγκλημα των Τεμπών της 28ης Φλεβάρη του 2023 να περνά από μπροστά σου σαν εφιάλτης γιατί ήξερες ότι μπορεί να ήσουν κι εσύ στην επιβατική αμαξοστοιχία Intercity 62 (IC62), που εκτελούσε το βραδινό δρομολόγιο Αθήνα – Θεσσαλονίκη, γεμάτη με επιβάτες, η πλειονότητα των οποίων ήταν νεαροί φοιτητές που επέστρεφαν στις σχολές τους μετά το αποκριάτικο τριήμερο. Πόνεσες, διαδήλωσες, έκλαψες για αυτούς και υποσχέθηκες ότι θα αγωνιστείς στη μνήμη τους!
Βγήκες στο δρόμο πάνω από 2,5 μήνες για την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα των πανεπιστημίων, ενάντια στην ιδιωτικοποίησή τους, συλλογικοποιήθηκες, μίλησες, φώναξες, διεκδίκησες! Έζησες εισβολές των ΜΑΤ στα πανεπιστήμια, με ξυλοδαρμούς και συλλήψεις φοιτητών, με εκβιασμούς και εντέλλεσθε.
Συνέχισες να δουλεύεις στη μεγάλη πολυεθνική εταιρεία (γιατί τα έξοδα τρέχουν) καθηλωμένος/η σε βάρδιες 8 ώρες + μπροστά σε έναν υπολογιστή για να παρέχεις τεχνική υποστήριξη, υπηρεσίες πληροφορικής, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εξυπηρέτηση πελατών. Είσαι νέος, είσαι οργανωμένος στο σωματείο σου γιατί καταλαβαίνεις κάθε μέρα και καλύτερα τι σημαίνει συλλογικότητα, τι θα σημάνουν οι εξαγγελίες για 13ωρο, 6ημερο, συνταξιοδότηση στα 72,5, περικοπές στην υγεία και την Παιδεία. Και σκέφτεσαι το Σικάγο του 1886 και αναρωτιέσαι ενάμιση αιώνα μετά, αν εσύ και οι συνομήλικοί σου έχετε κατοχυρωμένα δικαιώματα στην απεργία, στο 8ωρο, στο διάλειμμα, στην αργία, σε αξιοπρεπή μισθό.
Και πλησιάζει 1η Μάη και έρχεται ένα μήνυμα έμμεσα από την εργοδοσία, άμεσα από τους μεσάζοντες που σε κατονομάζει ως «συνήθη ύποπτο» γιατί -πολύ σωστά υποψιάζονται- προτίθεσαι να απεργήσεις τη 1η Μάη όπως χιλιάδες άλλοι/ες εργαζόμενοι και εργαζόμενες στον πλανήτη αυτό. Και στην παγκοσμιοποιημένη εργασιακή κοινότητα του διαδικτύου ξεκάθαρα προκρίνουν ότι τη μέρα αυτή καλύτερα να σου δοθεί ρεπό παρά να φανείς ως απεργός!!
Έρχεσαι αντιμέτωπος/η με την παράνομη τακτική της διοίκησης που θέλοντας να αποκρύψει τον τεράστιο αριθμό απεργών βάζει πολλές/ους εργαζόμενες/ους από αυτούς σε υποχρεωτική άδεια ( ρεπό), η οποία έχει καταγγελθεί με διαμαρτυρία του Σωματείου σου και των μελών του.
Και ναι εσείς τα νιάτα & ο ανθός αυτής της χώρας απαντάτε:
Δεν είμαστε «οι συνήθεις ύποπτοι», είμαστε περήφανοι εργαζόμενοι/ες που παλεύουμε για τα δικαιώματά μας και θα μας βρουν μπροστά τους ενάντια σε κάθε αντεργατική πολιτική και κακομεταχείριση των εργαζομένων. Την πρωτομαγιά δεν παίρνουμε ρεπό αλλά συμμετέχουμε στην Απεργία!
Απεργούμε όλοι την Πρωτομαγιά. Η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, αλλά ημέρα απεργίας!
