Της Ιωάννας Σαββίδου,
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ
Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας
Το θέμα είναι τώρα τι λες
Μανόλης Αναγνωστάκης
Τι είναι τελικά το δημόσιο σχόλειο; Η απάντηση που δίνει ο κάθενας και η καθεμιά μας, συνειδητά ή ασυνείδητα, είναι και αυτή που καθορίζει την καθημερινή μας στάση τόσο στα μικρά καθημερινά ζητήματα, όσο και στα μεγάλα επίδικα της εκάστοτε περιόδου.
Το δημόσιο σχολείο εδώ και πολλά χρόνια στηρίζεται στις πλάτες των υποκειμένων του…στις πλάτες δηλαδή των εκπαιδευτικών, των μαθητών/τριών και των γονιών τους. Ο κόσμος της εκπαίδευσης πονάει το δημόσιο σχολείο, όχι στο πλαίσιο ενός αφηρημένου κοινωνικού λειτουργήματος, αλλά με τη βαθιά κοινωνική και πολιτική συνείδηση των μορφωτικών αναγκών της εργαζόμενης πλειοψηφίας.
Κάθε παιδί που δυσκολεύεται, κάθε ιστορία πίσω από κάθε παιδί γίνεται μέρος της καθημερινότητας των εκπαιδευτικών και πρόβλημα που ζητά άμεσα λύση. Όχι, δεν έχουμε στενά εκπαιδευτικά προβλήματα, έχουμε κοινωνικά προβλήματα που αντικαταπτρίζονται στην εκπαίδευση. Και τα οποία διωγκώνονται από την προσπάθεια της κυβέρνησης να εμπορευματοποιήσει και να ιδιωτικοποιήσει πλήρως κάθε πτυχή της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Οι εκπαιδευτικοί που με συναίσθημα ευθύνης αλλά και με προσωπικό κόστος δεν επαναπαύονται και στέκονται απέναντι σε αυτήν την πολιτική είναι και αυτοί που έχουν έρθει αντιμέτωποι με μια σειρά από πειθαρχικές διώξεις. Γιατί τελικά το πογκρόμ των πειθαρχικών διώξεων στοχεύει στην εξουθένωση των εκπαιδευτικών που αταλάντευτα παλεύουν για ένα καλύτερο σχολείο για τους μαθητές τους. Στοχεύει στον παραδειγματισμό εκείνων που έχουν παραλύσει από τον φόβο και ενώ ξέρουν και θα ήθελαν, έχουν αφήσει τον φόβο να τους κυριεύσει. Ταυτόχρα απογυμνώνουν τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που βιάζεται με ανακούφιση να ισχυριστεί ότι με “αίσθημα ευθύνης προστατεύει τους συναδέλφους που δεν συμμορφώθηκαν εις τας υποδείξεις” και σαν άλλοι λαϊκιστές “ηγέτες” προκρίνουν μεσοβέζικες λύσεις από φόβο μήπως και δικαιώθουν πάλι, όπως έγινε και με τις γενικές συνελευσείς του Μαρτίου του 2023, οι φωνακλάδες και οι ανυπάκοι της εκπαίδευσης, που όμως ούτε μπαίνουν στον κόπο να τις στηρίξουν έμπρακτα.
Ας κρατήσουν τον φόβο τους. Ο φόβος δεν ταιριάζει στους εκπαιδευτικούς της τάξης, του καθημερινού αγώνα και της ευθύνης. Ή μάλλον ναι, φοβόμαστε ή καλύτερα ανησυχούμε….αλλά όχι για μας, για τους μαθητές μας….για τος σχολείο που παραλάβαμε και δεν μπορούμε να παραδώσουμε στους επόμενους, για τους γονείς που συναντάμε καθημερινά και βρίσκονται σε απόγνωση, για αυτά ναι ανησυχούμε και η ανησυχία μας αυτή είναι τα οπλά μας στους αγώνες που έρχονται.
Στις 30 Γενάρη λοιπόν και ύστερα από δύο αναβολές το δημόσιο σχολείο και το δικαίωμα στην απεργία δικάζεται. Το δικάζουν αυτοί που συμβάλλουν στη διάλυση του. Το δικάζουν αυτοί που δυό φορές έως τώρα δήλωσαν κώλυμα να παρευρεθόυν στην παράσταση που ετοιμάζουν. Κι αυτοί φόβουνται, γιατί το ξέρουν καλά ότι κάθε φορά που θα χτυπούν έναν από μας θα συναντούν ένα μαζικό ποτάμι που θα τους παρασύρει, την ιστορία του ελληνικού σχολείου δεν την έγραψαν ποτέ οι ποικίλοι επιθεωρητές του.
