της Δέσποινας Καραγιώργου,
Η σχολική χρονιά μας βρίσκει ξανά αντιμέτωπες με το ίδιο επαναλαμβανόμενο και
εξοργιστικό σκηνικό: σχολεία γεμάτα κενά σε λειτουργία πτήσης. Κι εμείς, για
ακόμη μια φορά, ριγμένες στην αβεβαιότητα, μετακινούμενες από άκρη σε άκρη της
χώρας για να στηρίξουμε μια εκπαίδευση που λειτουργεί στην πλάτη μας.
Παρά το γεγονός ότι καλύπτουμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες του εκπαιδευτικού
συστήματος, απολυόμαστε κάθε Ιούνιο και κάθε Σεπτέμβρη περιμένουμε αν, πότε και
πού θα δουλέψουμε. Ο θεσμός της αναπλήρωσης αποτελεί ένα καθεστώς
ελαστικής εργασίας, χωρίς σταθερότητα, χωρίς πλήρη δικαιώματα, χωρίς
σεβασμό και χωρίς προοπτική. Αυτό δεν είναι απλώς άδικο. Είναι βίαιο.
Και δεν φτάνει μόνο η ανασφάλεια. Η κυβέρνηση συνεχίζει να μας υποτιμά, αυτή τη
φορά μέσα από το επίδομα ανεργίας: με προπληρωμένες κάρτες, υποχρεωτικές
συναλλαγές μέσω POS και σχεδιασμούς για αύξηση των απαιτούμενων ενσήμων.
Χιλιάδες από εμάς κινδυνεύουμε να αποκλειστούμε ακόμα και από το ταμείο
ανεργίας. Το κράτος μας τιμωρεί για την ίδια την επισφάλεια που μας επιβάλλει.
Φέτος, οι προσλήψεις της Α’ φάσης αποτέλεσαν άλλη μια πράξη εμπαιγμού. Τα
σχολεία ξεκίνησαν με χιλιάδες κενά, τα οποία το Υπουργείο και οι Διευθύνσεις
Εκπαίδευσης σκόπιμα υποτιμούν. Ειδικά στην Ειδική Αγωγή, οι περικοπές είναι
ανελέητες: παράλληλη στήριξη με το σταγονόμετρο, εκπαιδευτικοί να
«μοιράζονται» σε τρία και τέσσερα παιδιά σε ένα, δύο ή και περισσότερα τμήματα.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, καλούμαστε να επιβιώσουμε μέσα σε συνθήκες που
αγγίζουν τα όρια της αθλιότητας. Τοποθετούμαστε σε νησιά και τουριστικές περιοχές
με εξωφρενικά ενοίκια, χωρίς κρατική στήριξη. Αναγκαζόμαστε να κοιμόμαστε σε
σκηνές, σε αυτοκίνητα, για να μπορέσουμε να είμαστε στην ώρα μας στα σχολεία. Κι
αντί η κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της, μας λέει απλώς “προσαρμοστείτε”.
Ωστόσο, δεν ανεχόμαστε άλλο την απαξίωση. Δεν δεχόμαστε να είμαστε εργαζόμενες
β’ κατηγορίας. Είμαστε εδώ, στηρίζουμε την εκπαίδευση σε κάθε γωνιά της χώρας
και απαιτούμε: μόνιμη και σταθερή εργασία, μαζικούς διορισμούς με βάση το
πτυχίο και την προϋπηρεσία, ίσα δικαιώματα, αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης.
Αγωνιζόμαστε για ένα δημόσιο σχολείο που θα μας περιλαμβάνει ισότιμα, και θα
εξασφαλίζει για όλες και όλους – μαθητές, μαθήτριες και εκπαιδευτικούς –
αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και πραγματική παιδαγωγική προοπτική. Για ένα δημόσιο
σχολείο που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι στα σχέδια
της αγοράς.
