της Τατιάνας Χαλικιά,
Ο λαϊκός παράγοντας εμφανίστηκε σήμερα στο προσκήνιο της ιστορίας . Αυτό το ετερογενές ανώνυμο πλήθος που εισβάλλει στο δημόσιο χώρο απρόσμενα, καταλαμβάνει τους δρόμους και τις πλατείες με απροσδόκητη μαζικότητα, ορθώνει το ανάστημά του απέναντι στην εξουσία και αναγκάζει το κράτος να κρατήσει την ανάσα του. Το σιωπηλό πλήθος και η χαροκαμένη γυναίκα που πολεμάει αναμετρήθηκαν στο μπόι με την υπεροψία της δύναμης και του πλούτου. Οι δολοφονημένοι νεκροί μίλησαν μέσα από μηνύματα σε μπουκάλια πεταμένα σε πελάγη αδυσώπητης, ανεξέλεγκτης, εξουσιαστικής αλαζονείας και ύβρης. Υπέδειξαν τους δολοφόνους τους και επέλεξαν η τελευταία τους κουβέντα να είναι «σ΄ αγαπώ» . Ένα «σ΄ αγαπώ» που ξύπνησε τους ζωντανούς από μια ζωή που έμοιαζε με θάνατο σε μια χώρα πεθαμένη.
Οι σημερινές συγκεντρώσεις για την κρατική δολοφονία στα Τέμπη είχαν τον αέρα της 28ης Οκτωβρίου 2011, όταν η επέτειος της εθνικής εορτής μετατράπηκε αναπάντεχα σε πανελλαδικό ξέσπασμα οργής και διαμαρτυρίας ενάντια στην πρώτη μνημονιακή κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου. Μας θύμισε την απροσδόκητη εμφάνιση του κινήματος των πλατειών τον Μάη της ίδιας χρονιάς και μας έφερε μνήμες από τον Ιούλιο του 2015 και τη μεγαλειώδη συγκέντρωση υποστήριξης του ΟΧΙ, λίγο πριν τη διενέργεια του δημοψηφίσματος. Μετά έγιναν τόσα πολλά! Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε τα μνημόνια που είχε υποσχεθεί ότι θα έσκιζε διασύροντας τα προτάγματα και την ηθική υπεροχή της Αριστεράς σε αυτή τη χώρα και ελλείψει ισχυρής αντιπολίτευσης η ακραία φιλελεύθερη Δεξιά κατέλαβε την κυβερνητική εξουσία. Με σύμμαχο το δυστοπικό περιβάλλον των χρόνων της πανδημίας κατόρθωσε να περάσει σαρωτικές αλλαγές καταβαράθρωσης των δικαιωμάτων και των συνθηκών ζωής των λαϊκών τάξεων. Από το μακρινό βράδυ του 2015 οι μη κυρίαρχες τάξεις μετράνε ήττες. Ατέλειωτες ήττες σε όλο το φάσμα των κεκτημένων δικαιωμάτων τους, στην προστασία των δημόσιων αγαθών και του φυσικού περιβάλλοντος. Και οι ήττες αυτές οδήγησαν τη μεγάλη πλειοψηφία σε απογοήτευση, αδράνεια, απάθεια, απόσυρση. Μοιάζουμε τα τελευταία χρόνια σαν να είμαστε λαός σε ύπνωση κι αυτή η ύπνωση πυροδότησε σε εξωφρενικό βαθμό την κυβερνητική αλαζονεία, τη διαφθορά και την ατιμωρησία.
Οι μεγάλες πανεργατικές απεργίες, η αποκατάσταση του τρόπου μνήμης των εθνικών επετείων- όπως πρόλαβε να πει ο Μ. Γλέζος- τα κινήματα νέου τύπου όπως «οι πλατείες» και το σύνολο της σπουδαίας πολιτικής κινητοποίησης και αντίστασης του 2010-15 έμοιαζαν ξεχασμένα. Οι κυρίαρχες τάξεις, οι θεωρητικοί τους υπηρέτες-υμνητές του φιλελευθερισμού και οι κυβερνητικοί τους εκπρόσωποι βιάστηκαν να θριαμβολογίσουν το νέο «Τέλος της Ιστορίας» και τη σαρωτική νίκη του καταστροφικού καπιταλισμού πάνω στις μάζες των καταπιεσμένων. Τα κοινοβουλευτικά κόμματα που αυτοαποκαλούνται αριστερά φαίνεται να αποδέχθηκαν αυτή την εξέλιξη ως τελική με αποτέλεσμα τα πολιτικά τους προτάγματα να κινούνται από την πλήρη συναίνεση με τον κυβερνητικό λόγο αφού οτιδήποτε άλλο το θεωρούν ανέφικτο μέχρι τον περιορισμό της αντίστασης σε ανώδυνες ή συμβολικές μορφές διαμαρτυρίας, ώστε να εξασφαλιστεί η πολιτική τους επιβίωση και μερικές βολικές κοινοβουλευτικές και συνδικαλιστικές θέσεις.
Όμως η Ιστορία αλλιώς μας μιλάει. Όλες οι πολιτικές οργανώσεις και οι συλλογικότητες που καλούσαν σήμερα στο Σύνταγμα δεν κατάφεραν να φτάσουν στα σημεία συνάντησής τους, γιατί χάθηκαν από τον απρόβλεπτα πολύ κόσμο. Έναν κόσμο που δεν τον περίμεναν. Ποιο είναι λοιπόν αυτό το ετερογενές πλήθος το οποίο νομίζαμε ότι ηττήθηκε κι εξαφανίστηκε το 2015; Ποιες τάξεις εργαζομένων είναι και ποια συνείδηση έχουν της θέσης τους; Είναι δύναμη ανατροπής ή απλώς τέλεσαν ένα μνημόσυνο σήμερα; Εμφανίστηκαν τυχαία τώρα; Πότε και πώς θα εμφανιστούν ξανά; Θα μιλήσουμε για ταξικό ένστικτο και τι ακριβώς είναι αυτό;
Η σημερινή μέρα θέτει την αρχή μιας νέας σειράς ερωτημάτων, πρακτικών και θεάσεων του κόσμου, όπου οι θεμελιώδεις λέξεις μας, όπως ζωή, δικαιοσύνη, θάνατος, ταξική πάλη, αντίσταση θα νοηματοδοτηθούν ξανά.
