Μέσα Οκτώβρη και οι εγκύκλιοι κατακλύζουν τα σχολεία. Πιο γρήγορα και μαζικά φτάνουν αυτές στα σχολεία απ’ ότι οι εκπαιδευτικοί οι οποίοι περιμένουν ακόμα να “τρέξουν” οι “φάσεις” που όλο και μικραίνουν σαν φεγγάρι στη χάση του.
Μπορεί λοιπόν τα σχολεία να μετράνε τα κενά τους, να αλλάζουν τα προγράμματά τους κάθε βδομάδα και οι εκπαιδευτικοί να γίνονται λάστιχο για να λειτουργήσουν όλα κανονικά, αλλά δεν μπορεί να πει κανείς ότι τους έχουν λείψει οι εγκύκλιοι από τα πάνω.
Σε κάποιες από αυτές θα αναφερθεί το παρόν σχόλιο με σκωπτικό ενίοτε ύφος μόνο και μόνο για να τονιστεί έτσι η σοβαρότητα μιας κατάστασης που κάθε άλλο παρά αστεία είναι.
Αρχίζοντας από την τελευταία εγκύκλιο σχετικά με την Παγκόσμια Ημέρα για την Ψυχική Υγεία και τις “ευγενείς” προθέσεις του Υπουργείου να ανταποκριθεί σε ένα τόσο σοβαρό και καίριο ζήτημα, έφτασαν στα σχολεία οι οδηγίες για τη διοργάνωση δράσεων και προγραμμάτων την περίοδο 10 με 18 Οκτωβρίου με το θέμα της ψυχικής υγείας, και πως μπορεί αυτή να “προασπιστεί και να βελτιωθεί” για τα παιδιά και τους εφήβους μέσα στο σχολείο.
Μέσα σε ένα κρεσέντο υποκρισίας το υπουργείο ξεχνά ότι για να προασπιστεί η ψυχική υγεία των μαθητών, ειδικά σε αυτό που το ίδιο προάγει ως συμπεριληπτικό σχολείο, πρέπει να παρέχει την αναγκαία υλικοτεχνική υποδομή και το εξειδικευμένο προσωπικό, για να πλαισιώσει και να υποστηρίξει τους μαθητές με διαγνώσεις μαθησιακών και ψυχοκοινωνικών δυσκολιών.
Όταν αυτό δεν συμβαίνει τότε το σχολείο της συμπερίληψης μετατρέπεται σε σχολείο αποκλεισμού και μάλιστα με τον χειρότερο και πιο επωδυνο τρόπο. Μέσα από τον κοινωνικό αυτοματισμό που προκύπτει από τη δυσαρέσκεια και το στρες μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών που παρατημένοι από το κράτος, χωρίς τους πόρους που αυτό οφείλει να παρέχει, προσπαθούν μόνοι τους να διαχειριστούν ευαίσθητες καταστάσεις. Και συνήθως όπου αναπτύσσεται ο κοινωνικός αυτοματισμός ως απάντηση και αντιμετώπιση, εκεί ο φορέας της ψυχικής νόσου αντιμετωπίζεται ως η αιτία του προβλήματος, ενώ στην πραγματικότητα είναι το αποτέλεσμα, το θύμα του προβλήματος.
Με άλλα λόγια κάποιος θα πρεπε να πει στο υποκριτικό υπουργείο να αφήσει πέρα τα εγχειρίδια θετικής ψυχολογίας και πολιτικής ορθότητας και να αναγνωρίσει ότι η προάσπιση της ψυχικής υγείας ξεκινά πρώτα απο την προάσπιση του ψυχικά ασθενούς έτσι ώστε ο τελευταίος να μην στιγματίζεται ως πρόβλημα και να μη θυματοποιείται, αλλά αντιθέτως να μπορεί να συμπεριληφθεί πραγματικά στην ομάδα με την υποστήριξη που χρειάζεται.
Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, οι εκπαιδευτικοί που λείπουν αυτή τη στιγμή από τα σχολεία στο μεγαλύτερο βαθμό είναι οι ειδικοί παιδαγωγοί της παράλληλης στήριξης και των τμημάτων ένταξης.
Η ειδική αγωγή, ο πλέον απαραίτητος τομέας για τη λειτουργία του συμπεριληπτικού σχολείου, φθίνει κάθε χρόνο και περισσότερο στα ελληνικά σχολεία. Σαν τις φάσεις της νέας σελήνης κι αυτή μειώνεται μαζί με τις πιστώσεις.
Πριν από κάποια χρόνια κάθε μαθητής με διάγνωση για παράλληλη στήριξη είχε τον εκπαιδευτικό του που θα τον υποστήριζε στην προσπάθειά του. Αργότερα με μια εγκύκλιο αυτός ο ειδικός παιδαγωγός σταμάτησε να αφορά έναν μαθητή κι άρχισε να μοιράζεται σε δυο ή και τρεις μαθητές πολλές φορές σε διαφορετικά τμήματα. Τώρα με μιαν ακόμη “εμπνευσμένη” εγκύκλιο μας είπαν ότι τελικά ο ειδικός παιδαγωγός δεν υποστηρίζει κάποιους μαθητές άλλα όλο το τμήμα – ή τα τμήματα στα οποία χωρίζεται, μην το ξεχνάμε. Και αυτό γιατί; Μα για να μη “στιγματιστεί” ο μαθητής με τις ιδιαίτερες ανάγκες, ο οποίος τελικά εντελώς παρατημένος και χαμένος μέσα σε αυτή την “σούπα” ευθύνης-ανευθυνότητας που έχει δημιουργήσει το υπουργείο μέσα από την έλλειψη πλαισίωσης, γίνεται ο αδύναμος κρίκος και στιγματίζεται με απόλυτο και επικίνδυνο τρόπο.
Βρισκόμαστε ήδη στα μέσα του Οκτώβρη και έχουμε σχολεία με 30 ή 60 διαγνωσμένους μαθητές και 9 εκπαιδευτικούς παράλληλης στήριξης και στην ερώτηση “ποιος πταίει” η απάντηση που έρχεται είναι οι “πιστώσεις”, τα ΕΣΠΑ με άλλα λόγια, και το μυαλό χωρίς να θέλει τρέχει σε ακρωνύμια και τίτλους μεγίστης ντροπής για το κράτος αυτό, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τη Hellenic Train και τη σύμβαση 717 για τη σήμανση των σιδηροδρομικών γραμμών που ποτέ δεν έγινε μέσα από τη διασπάθιση, με άλλα λόγια το “φάγωμα” των κονδυλίων. Έρχεται επίσης στο μυαλό η αγορά των Ραφάλ και άλλων πολεμικών μηχανών που κρίνονται πιο σημαντικά από την παιδεία και την υγεία των ανθρώπων αυτού του τόπου.
Όλο το κίβδηλο ενδιαφέρον περιορίζεται σε ένα χαρτί, ένα μέηλ που έρχεται να κλιμακώσει την απελπισία των σχολικών κοινοτήτων, αφού έμμεσα τους πετάει και την ευθύνη μέσα από τη λογική “θες να το σώσεις; κάνε πρόγραμμα”.Και όλα αυτά, να σημειωθεί, μέσα σ’ ενά κλίμα ακραίου άγχους και φόβου που καλλιεργείται από τα πάνω στα σχολεία, μέσα από την προώθηση της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας, της ατομικής αξιολόγησης, της κουλτούρας επίτευξης στόχων, και των απειλών με τις οποίες βομβαρδίζονται οι εκπαιδευτικοί καθημερινά στον αγώνα τους ενάντια σε αυτόν τον εκπαιδευτικό, εργασιακό και ηθικό οδοστρωτήρα που υψώνεται μπροστά τους.
Το πόσο απαξιωτική είναι η συμπεριφορά του υπουργείου απέναντι στους εκπαιδευτικούς – για την ψυχική υγεία των οποίων, να τονίσουμε, δεν δίνει δεκάρα εδώ και χρόνια – φαίνεται και από μια ακόμη “αινιγματική” εγκύκλιο που έστειλε πριν από κάποιες μέρες.
Πρόκειται για τις οδηγίες τους Περιφερειακού Διευθυντή με βάση τις οποίες οι γονείς μπορούν να απευθύνονται στον ίδιο, αν αντιλαμβάνονται κενά στα σχολεία τους! Ως άλλος ‘Superman’ δηλαδή, ως ‘φύλακας’ των σχολείων προσφέρει τις υπηρεσίες του κατ’ ιδίαν στους γονείς, υπονοώντας τι άραγε; ότι οι διευθυντές των σχολείων κρύβουν τα κενά από τις διευθύνσεις; ότι δεν θέλουν εκπαιδευτικούς στα σχολεία ευθύνης τους; ή ότι μήπως οι εκπαιδευτικοί που προσλαμβάνονται δεν προσέρχονται στην εργασία τους; Το “δύσμοιρο” υπουργείο, τελικά , δεν γνωρίζει τι συμβαίνει στον τομέα ελέγχου του;
Εδώ κι αν περισσεύει η υποκρισία. Η προφασιζόμενη άγνοια και η υπονοούμενη διάθεση άμεσης εκδούλευσης προς τους γονείς με την παράκαμψη και απαξίωση όλων των εκπαιδευτικών θεσμικών οργάνων κρύβει μόνο αυτό: σκόπιμο δόλο ή ανικανότητα.
Η έλλειψη πραγματικής έγνοιας και ενδιαφέροντος για τη παιδεία του τόπου, η κατασπατάληση δημοσίων πόρων για την εξυπηρέτηση του μεγάλου κεφαλαίου μέσα από μεγαλεπίβολα, φαντεζί προγράμματα κενού νοήματος, η απαξίωση και η εργασιακή και ψυχική εξουθένωση του εκπαιδευτικού, του μόνου στυλοβάτη της δημόσιας εκπαίδευσης, όλα αυτά καθρεφτίζονται στις εγκυκλίους που σπαμάρουν καθημερινά τη ζωή μας στα σχολεία. Μια ζωή που θέλουμε πίσω για εμάς τους μαθητές μας και την κοινωνία όλη. Μια ζωή που δεν έχει ανάγκη από άλλες εγκυκλίους και εντολές αλλά από έμπρακτη ευθύνη και στήριξη οικονομική και θεσμική του δημόσιου σχολείου. Ό,τι άλλο θα καταλήξει στον κάδο ανακύκλωσης.
