της Σοφίας Χατζοπούλου,
Καθ’ οδόν για τη δουλειά έχω τη συνήθεια να ακούω ραδιόφωνο, έτσι, πρωί πρωί Δευτέρας, για να ακούσω όλα τα νέα της ημέρας και της προηγούμενης νύχτας, ό,τι συνέβη ενώ εγώ κοιμόμουν ήσυχα κι αμέριμνα.
Σε αυτήν την καθημερινή μου περιήγηση στα ερτζιανά τις τελευταίες μέρες και με την κλιμάκωση της επίθεσης του Ισραήλ στο Ιράν, μου έχει κάνει εντύπωση η υπεράνθρωπη προσπάθεια που καταβάλλουν οι υπεύθυνοι της ενημέρωσής μας για να δικαιολογήσουν τον παραλογισμό και την ανηθικότητα όσων εκτυλίσσονται στη Μέση Ανατολή.
Προσπαθούν και ξαναπροσπαθούν να μας πείσουν ότι υπάρχει μια λογική πίσω από όλα αυτά, μια αναγκαιότητα, η οποία καθιστά την ξέφρενη επιθετικότητα του Ισραήλ και την επέκταση του πολέμου από μεριάς του διορατική και προλαμβάνουσα και ως εκ τούτου απόλυτα θεμιτή και νόμιμη, στην κατεύθυνση της “σωστής πλευράς της ιστορίας”. Στην ίδια γραμμή προσπαθούν να μας πείσουν ότι και η κυβέρνηση αυτής της μικρής χώρας στα σύνορα της Ευρώπης, έχει ορθώς επιλέξει να ταχτεί στη “σωστή πλευρά”, στο “ορθό και δίκαιο” που κρύβεται μάλλον κάπου πολύ βαθιά στις αιμορραγούσες πληγές των λαών που το Ισραήλ θεωρεί ως απειλή, και συνεπώς ο αφανισμός τους έχει ζωτική σημασία για την ύπαρξή του. “Ζωτική σημασία”, “ζωτικός χώρος”… Ο θάνατος σου, η ζωή μου. Συστηματικά, ορθολογικά και “όμορφα”, νεκρανασταίνοντας με ανατριχιαστικό τρόπο παλιούς τυράννους που τότε βρίσκονταν σαφώς στη λάθος πλευρά της ιστορίας.
Μα ποια είναι τελικά η σωστή ή η λάθος πλευρά της ιστορίας, ποιος τις ορίζει και σε τι πυλώνες βασίζονται αφού τόσο εύκολα ταλαντεύονται και αλλάζουν φορά;;
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο βρίσκω ότι ο όρος δεν αποδίδεται σε κάποιον συγκεκριμένο στοχαστή, αλλά έχει χρησιμοποιηθεί αρκετά πρόσφατα, το 2019, στο βιβλίο του Αμερικανού συντηρητικού πολιτικού σχολιαστή και ιδιοκτήτη ΜΜΕ, Ben Shapiro, με τον τίτλο “The Right Side of History: How Reason and Moral Purpose Made the West Great”. Αν μας θυμίζει κάτι η επιλογή των λέξεων είναι μάλλον γιατί περί αυτού πρόκειται.
Με βάση το βιβλίο αυτό, το απλοϊκό δόγμα της επίτευξης κυριαρχίας και της παλινόρθωσης στη βάση των Ιουδαιο-χριστιανικών αρχών και της αρχαιοελληνικής σκέψης του Αριστοτελικού ορθολογισμού είναι αυτό που δείχνει τον δρόμο και τον βαπτίζει σωστό ή λάθος, αναλόγως σε ποια πλευρά του βρίσκεται ο καθένας. Και οι πλευρές είναι δύο και το αίτημα διατυπώνεται ψυχρά και αμείλικτα “είσαι μαζί μας ή εναντίον μας;” Αν κι αυτό κάτι μας θυμίζει, σωστά μας το θυμίζει…
Ο νέος αυτός πολιτικός λόγος με πρωταγωνιστή τον επανεεκλεγέντα Τραμπ αποτελεί το πρότυπο για αυτόν τον υπεραπλουστευμένο και ως εκ τούτου ολοκληρωτικό λόγο.
Πρόκειται για ένα δίλημμα που παραγνωρίζει την πολυπλοκότητα της ιστορίας και της πραγματικότητας, παραγνωρίζει τους συσχετισμούς δυνάμεων και τη διαλεκτική και παρουσιάζει την ιστορία με ένα απλοϊκό καρτεσιανό σύστημα δυισμών με βιβλική μυστικιστική διάθεση ως άσπρο-μαύρο, καλό-κακό, σωστό-λάθος, ασφάλεια-απειλή κτλ. Ακόμα και το όνομα που διάλεξε ο Νετανιάχου για τον πόλεμο ενάντια στο Ιράν δηλώνει αυτή τη μυθική διάσταση. “The rising lion”, το λιοντάρι που αναδύεται, βγαλμένο από τους βιβλικούς στίχους, οι οποίοι υμνούν την άνοδο ενός ισχυρού Ισραήλ που σαν λιοντάρι δεν θα βρει ησυχία μέχρι να ικανοποιήσει την πείνα του. Και σε αυτό το έργο της καταστροφής έχει δίπλα του, όπως φάνηκε πια στην πράξη από την Κυριακή τα ξημερώματα, τις Ηνωμένες Πολιτείες του μεγαλομανή Τραμπ, έτοιμος να τζογάρει πάνω στο μέλλον της ανθρωπότητας και του πλανήτη παίζοντας με τις ζωές μας.
Τα εγχώρια ΜΜΕ βρίσκονται εδώ και μέρες σε ένα παραλήρημα συμπόνοιας και συμπαράστασης προς το Ισραήλ. Μπορεί να δείχνουν επί ένα τέταρτο τηλεοπτικού χρόνου τις ζημιές μιας πολυκατοικίας που δέχτηκε επίθεση από drone στο Τελ Αβίβ, χωρίς καθόλου ανθρώπινα θύματα αφού είχαν πάει όλοι στα καταφύγια, ενώ λίγο πιο κάτω το Ισραήλ έχει εδώ και μήνες ισοπεδώσει τα πάντα στη Γάζα σε επιχειρήσεις που μετρούν ήδη 56.152 νεκρούς με παραπάνω από 17.000 να είναι παιδιά. Και η πείνα του αδηφάγου λιονταριού συνεχίζεται καθώς στις 17 Ιουνίου βομβάρδισε και σκότωσε 51 ανθρώπους που κάθονταν στην ουρά για λίγο φαγητό από την ανθρωπιστική βοήθεια. Αυτό όμως τα κανάλια δεν το έδειξαν…πέρασε σε μικρά γράμματα από κάτω στην οθόνη, την ώρα που ένας κάτοικος της Χάιφα παραπονιόταν στην σοκαρισμένη Ελληνίδα δημοσιογράφο, ότι τώρα με τον πόλεμο κατά του Ιράν “δεν βρίσκει εύκολα αυγά στο σούπερμάρκετ”…
Ας γυρίσουμε όμως πάλι στον καταϊδρωμένο δημοσιογράφο στη ραδιοφωνική συχνότητα αυτής της μικρής γωνιάς του κόσμου που προσπαθεί επί ματαίω να απαντήσει στα δεκάδες μηνύματα εξαγριωμένων ακροατών, οι οποίοι αγανακτούν με αυτήν την απροκάλυπτη παραχάραξη της ιστορίας και στην οργουελική κατασκευή της πραγματικότητας. Στον κόσμο που έχει μνήμη και κρίση και διαισθάνεται, για να μην πω καταλαβαίνει, ότι οι έχοντες τα ηνία της ενημέρωσης υποτιμούν την νοημοσύνη του, παίζοντας γκεμπελικά παιχνίδια λήθης και ολικής επαναφοράς.
Η αποστολή μεγάλη, σχεδόν ακατόρθωτη…
Πως μπορεί το μιντιακό σύστημα να παρουσιάσει τον Τραμπ, πρόεδρο της υπερδύναμης Αμερικής και σύμμαχο του Νετανιάχου, ως λογικό και σώφρωνα, αυτόν που λίγους μήνες πριν αναλάβει πρόεδρος μάς τον παρουσίαζαν ως παράφρονα, γελοίο, και σαφώς ταγμένο στην “λάθος πλευρά της ιστορίας”, αφού ήταν φίλα προσκείμενος προς τον άλλον δυνάστη, Πούτιν; Αυτόν που κορόιδεψε ακόμα και τους ψηφοφόρους του υποσχόμενος ότι δεν θα έμπλεκε την Αμερική σε κανέναν άλλον πόλεμο, όπως οι προκάτοιχοί του;
Τι να κάνει λοιπόν με όλα αυτά τα μηνύματα των αγανακτισμένων ακροατών του που βομβαρδίζουν τον εκφωνητή την ώρα που προσπαθεί να ισορροπήσει στο τεντωμένο σκοινί της παραπληροφόρησης και της προπαγάνδας, ακολουθώντας κι αυτός τις εντολές του μιντιακού και πολιτικού εργοδότη του;
Προσπαθεί και κινητοποιεί κάθε γνωστή στρατηγική. Εφαρμόζει το γνωστό αφήγημα περί ισλαμικής απειλής σε συνδυασμό με την απειλή πυρηνικού πολέμου από εκείνους που “δεν είναι άξιοι εμπιστοσύνης να κατέχουν πυρηνικά” (άραγε ποιος είναι;), Αναδιατυπώνει το παλιό, γνωστό αφήγημα περί διατήρησης της ειρήνης και της ασφάλειας μέσα από τον πόλεμο. Όσο για το εσωτερικό ο προπαγανδιστής τονίζει την εμπέδωση της εμπιστοσύνης στον ορθό λόγο(;) των ιμπεριαλιστών της Δύσης (συν Ισραήλ) για λόγους του δικού μας ‘εθνικού συμφέροντος”, καλλιεργώντας τον φόβο για τις οικονομικές και γεωστρατηγικές συνέπειες που θα είχε η παρεκτροπή της Ελλάδας από τη “σωστή πλευρά της ιστορίας”, όπως μας την έχουν ορίσει οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου.
Και ενώ όλο το οπλοστάσιο της προπαγάνδας έχει αναπτυχθεί και ο σχολιαστής νιώθει ότι τα έχει καταφέρει να πείσει για το δράμα και το δικαίωμα άμυνας του λαού του Ισραήλ, πάνω εκεί θα ξεπροβάλλει συνεχώς μπροστά μας η ισοπεδωμένη εικόνα της Παλαιστίνης, τη φωνή του θα την σκεπάζουν τα γοερά κλάματα των χιλιάδων τραυματισμένων παιδιών και των μανάδων τους που γεννήθηκαν στην “λάθος πλευράς της ιστορίας” και μας ζητούν επιτακτικά να πάρουμε θέση, θέση ξεκάθαρη και θέση γενναία. Να ανοίξουμε τα μάτια και τα αυτιά μας και να βροντοφωνάξουμε “ο βασιλιάς είναι γυμνός”.
Γιατί σε μια ιστορία που δεν φτιάχνεται από τους ισχυρούς αλλά από τους λαούς δεν υπάρχει άλλος σωστός δρόμος, ούτε άλλη πλευρά πέρα από αυτή που βάζει μπροστά την αξία και την ελευθερία του ανθρώπου, ένας διαλεκτικός ανθρωπισμός που κατατροπώνει όποιο φαντασιακό μύθευμα και κατασκεύασμα υποστηρίζει σχήματα ανωτερότητας και υπεροχής.
Και επειδή όπως είναι γνωστό “σε κάθε πόλεμο το πρώτο θύμα είναι η αλήθεια” και αυτή πρέπει με κάθε τρόπο να διαφυλαχτεί, κάνω τη μόνη κίνηση αντίστασης που μπορώ να κάνω αυτή τη στιγμή, αυτό το πρωινό μιας ακόμα Δευτέρας προς τη δουλειά και κλείνω το ραδιόφωνο….
Λευτεριά στην Παλαιστίνη
Τέλος στις ιμπεριαλιστικές βλέψεις του κράτους του Ισραήλ.
