Όπως διαπιστώνει με μια ματιά όποιος πιάσει στα χέρια του το βιβλίο, δεν είναι ένα έργο που βασίζεται στον όγκο, στην ποσότητα. Αντίθετα, αποτελείται από μικροδιηγήματα, είκοσι ένα στον αριθμό, τα οποία έχουν έναν συνεκτικό δεσμό: τον χορό του ανθρώπου με τον θάνατο.
Κοιτώντας κατάματα αυτή την έννοια, η συγγραφέας καταφέρνει να εξετάσει διαφορετικές συνθήκες, ανθρώπους και αντιδράσεις. Περιγράφει νοσοκομεία, ασθενείς, εργαζόμενους στον χώρο της υγείας, όπου η ανθρώπινη ζωή βρίσκεται πάντα στην πρώτη γραμμή, με ευρηματικό τρόπο, όπως φαίνεται στο διήγημα «Ξύπνα, σε παρακαλώ».
Ιστορίες λαμβάνουν χώρα σε μέρη όπου η ανάμνηση και η ανάγκη για ανάμνηση κυριαρχούν, όπως νεκροταφεία. Εκεί μπαίνει στο ζύγι η απώλεια, η ζωή χωρίς, το μέλλον υπό το βάρος του παρελθόντος, κάτι που διαφαίνεται στο διήγημα «Το γέλιο του».
Άλλοτε, η συγγραφέας επιλέγει να δώσει και το χιούμορ και τον κυνισμό, στρίβοντας το νόμισμα για να φανεί και η άλλη όψη του – κι όπου κάτσει μέσα στην ψυχή μας. Στο διήγημα «Ο Έρωτας του κυρ Θανάση» η παραδοξότητα παίρνει τα ηνία και μας κάνει να αμφιβάλλουμε για το τι είναι πρέπον, τι φυσιολογικό και σε τι βάθη μπορεί να κολυμπήσει η ψυχή του ανθρώπου.
Συνολικά, το έργο συνοψίζεται σε λίγες λέξεις: απώλεια, ψυχή, ελπίδα, άνθρωπος. Ενώνοντας τις τελείες ανάμεσά τους, σχηματίζεται κάθε είδους σχήμα, χρωματίζεται με κάθε είδους χρώμα και ο αναγνώστης μπορεί να χρησιμοποιήσει το έργο ως καθρέφτη του εαυτού του, ως παράθυρο για να δει πέρα από τον εαυτό του και εν μέρει σαν φιλοσοφικό εγχειρίδιο τσέπης, όπου με λίγες λέξεις, προσεκτικά επιλεγμένες και δεμένες μεταξύ τους, με λίγους χαρακτήρες που κάνουν βουτιά σε σκούρες αποχρώσεις, αναμετριούνται με όσα δεν προοριζόμαστε να αναμετριόμαστε. Με το τίμημα της ζωής και την αξία του θανάτου.
Από το οπισθόφυλλο
«Ιστορίες 21 γραμμαρίων»
Τι χρώμα έχει το πένθος και πώς ακούγεται το γέλιο των ψυχών; Οι αναμνήσεις είναι πληγές ή παρηγοριά; Θα αντέχαμε περισσότερο μια αδιάφορη ζωή ή την αθανασία; Γιατί φοβόμαστε τον θάνατο, όταν ουσιαστικά αβάσταχτη είναι η σκέψη ότι λιγοστεύει ο χρόνος με τους αγαπημένους μας; Πόσο φως έχει ο φόβος και πόσο βάρος η απώλεια;
Οι αναγνώστες καλούνται να συναντηθούν με γνώριμες σκιές, με την ευχή να δουν και τη λάμψη που τις δημιουργεί. Μόνο ζυγαριά δε θα χρειαστούν· είναι όλες ιστορίες είκοσι ενός γραμμαρίων.
Η Κατερίνα Τζημοπούλου (Θεσσαλονίκη, 1979) ζει στο Κρυονέρι Καβάλας. Εργάζεται ως δασκάλα στη δημόσια εκπαίδευση.Κατερίνα Τζημοπούλου – Ιστορίες Είκοσι Ενός Γραμμαρίων
Εκδόσεις Άνω Τελεία
- επιμελητής της συλλογής/συγγραφέας
