Μη μιλάς, τώρα, κάτσε κάτω κι άκου. Το είπε και η φον ντερ Λάιεν, η φον, πάμε για επανεξοπλισμό, δηλαδή για πόλεμο. Για πολλούς πολέμους. Η πατρίδα χρειάζεται παιδιά. Ε, τράβα, λοιπόν, κάνε και κανένα παιδί. Γιατί είναι φύση σου, μοίρα σου, υποχρέωσή σου. Θα το κάνεις και θα πεις κι ένα τραγούδι. Αλλά πάντα υπό όρους, υπό τους δικούς μας όρους. Θα είσαι η μάνα που θέλουμε εμείς: πάντα δοτική, αφοσιωμένη, υπηρετική. Χίλια κομμάτια θα γίνεσαι και δε θα βαρυγκομάς. Λιγόλογη και χαμηλοβλεπούσα, όχι κρεβατομουρμούρα ούτε εμφανίσεις ξεσκιζόλ. Τα παιδιά σου πάνω απ’ όλα. Γιατί, αν όχι, σε χρίζουμε κακή και ανάξια μάνα και σου παίρνει και την κηδεμονία η πρόνοια. Άντε, μέρα της γυναίκας που ήταν τις προάλλες. Μια δική σας κι οι υπόλοιπες δικές μας, αμ, τι νόμισες; Σοβαρά, τώρα, πιστεύεις ότι υπάρχει πραγματικά ημέρα της γυναίκας; Μπαρούφες, για εσωτερική κατανάλωση. Απ’ αυτά που τα λέμε και τα ξελέμε κάθε φορά, ανάλογα προς τα πού φυσάει ο άνεμος, δηλαδή οι διαθέσεις των ψηφοφόρων μας…
Και για τους άντρες; Μα, εννοείται, για τους άντρες δεν ισχύουν τα ίδια. Δεν κατάλαβες! Σιγά μη σηκωθούν τ΄ αγγούρια να βαρήσουνε το μανάβη! Η φύση έχει προνοήσει, ώστε να επιβιώνει πάντα ο δυνατός, νόμος της φυσικής επιλογής, άσε τις ισότητες και τις δημοκρατίες για κείνα τα πανηγυράκια τ΄ αδερφίστικα. Ο άντρας, γλυκιά μου, ο αληθινός άντρας, είναι κυνηγός. Πλασμένος για να διασκορπίζει το σπέρμα του προς διαιώνιση του είδους, να αδειάζει το πακέτο, μη σκάσει κιόλας ο άνθρωπος. Μετά, ανακουφισμένος και ευδιάθετος, γυρίζει στον φυσικό του χώρο, στην αρένα. Σε αυτόν ανήκουν δικαιωματικά ο δημόσιος λόγος και η εν δήμω πράξις. Μην το ψάχνεις. Εσύ είσαι το αποκούμπι του πολεμιστή και το καταφύγιο των παιδιών του, ιδίως των γιων του. Και πολύ σου πάει… Εσύ υπάρχεις για να υπηρετείς, εκείνος υπάρχει για να επιβάλλεται και να μεγαλουργεί. Ψ@λή του, ραβδί του1…
Ανασκελώσου, λοιπόν, και γκαστρώσου. Άντε, επιτέλους… Κι αν δεν μπορείς, αν δε σου βγαίνει, αν δεν είσαι καρπερή, ρε παιδί μου, μη σκας. Έχουμε την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, μηχανισμό ολόκληρο και καλοκουρδισμενο, να σε βοηθήσει: ενέσεις, ορμόνες, ωοληψίες, εμφυτεύσεις και πάλι απ’ την αρχή. Όρεξη να ΄χεις και ρευστό, α ναι, και την έξωθεν καλή μαρτυρία, όχι παρτίδες με τζιβιτζιλούδες και τίποτα woke αηδιες… Κι αν ούτε κι αυτό το ξόρκι πιάσει, υπάρχει και η υιοθεσία, καλή μου, μην απελπίζεσαι. Όλα λύνονται, με το ανάλογο αντίτιμο, σε τούτη τη ζωή…
Κι αν παρασύρθηκες από την παραζάλη της εποχής και τους γελοίους φεμινισμούς και ξεκίνησες σπουδές και δουλειές και καριέρες, πρόσεξε πολύ. Για το καλό σου στο λέω. Οι προλετάριες αποδεικνύονται, εν γένει, σοφότερες από σένα, μικρή μου επιπόλαιη μικρομεσοαστή. Έχει φροντίσει γι΄ αυτό η εργασιακή τάξις και πειθαρχία, που κάτι καλοθελητάδες μαρξιστές κι αναρχοάπλυτοι την αποκαλούν εκμετάλλευση, ορίστε μας, τώρα… Αντιλαμβάνονται νωρίτερα, οι φτωχούλες, τη θέση τους και, μετά από καναδυό κουνήματα στα σόσιαλ, ενστερνίζονται την κλήση τους και την εκ θεού αποστολή τους: παντρεύονται και γεννοβολάνε αδιαμαρτύρητα. Δοξάζουνε, δε, και τον παντοδύναμο, όταν πέφτει πού και πού και καμιά ψιλή. Πώς αλλιώς θα καταλάβουνε ότι έχουνε λεβέντη άντρα, κολόνα του σπιτιού; Όσο για τις αισχρές μειοψηφίες που δε συμμορφώνονται και μου θέλουνε συνδικαλισμούς και τα τοιαύτα, υπάρχει και το βιτριόλι…
Εσύ, όμως, εσύ που πήρες τον πονηρό το δρόμο και γλυκάθηκες, δουλειά, λεφτά και θέσεις και φόρα παρτίδα μπρος στις κάμερες, πρόσεξε καλά. Έχουμε τη μεγαλοθυμία να επιτρέπουμε σε μερικές από σας, αν είστε και ωραίες υπάρξεις, ρε παιδί μου, να μπαίνετε στα χωράφια μας, άκρη άκρη. Ακόμα και μια φράου ψιλολεσβία, πλην όμως αρεία ξανθιά, τη βάλαμε αρχηγίνα στο κόμμα μας το εκλεκτό, το γερμανικό, έτσι, για το ξεκάρφωμα. Σας έχουμε επιτρέψει πολλά, η αλήθεια είναι. Βάσει πρωτοκόλλου, όμως. Όποια κάνει να ξεφύγει απ’ το πρωτόκολλο, όποια, κατά την κρίση μας παρεκκλίνει, έστω και στο ελάχιστο, θα την πληρώνει αμέσως και σκληρά. Με κράξιμο και εξευτελισμό και κλάδεμα έως αποκεφαλισμού. Κι ο δήμιος θα αποχωρεί για λίγο από το προσκήνιο, έτσι, για τα μάτια του κόσμου, και θα επανέρχεται με προαγωγή, σαρδέλα και παράσημο. Πίστεψέ με, αν σου συμβεί, μικρή μου ονειροπαρμένη, θα σε πονέσει πολύ! Ακριβώς επειδή ζεις με την ολέθρια ψευδαίσθηση ότι έχεις δικαιώματα. Το μόνο δικαίωμα που έχετε είναι αυτό της ωραίας γλάστρας. Του καλλωπιστικού φυτού. Εντάξει, δεν είπαμε να βάλετε και μπούρκα. Έστω ένα λάιτ ξέκ@λο, εντός περιγεγραμμένων ορίων. Σε αυτό συναινούμε σιωπηρά, ενίοτε χειροκροτούμε κιόλας. Αλλά μην ξεχνάτε: για τα μεθεόρτια φέρετε ακεραίαν την ευθύνη. Την κουνήσατε την ουρίτσα σας, παναπεί, και το κρίμα στο λαιμό σας…
Άκου και μάθαινε! Ομιλεί το βαθύ κράτος, η πραγματική εξουσία και η γνήσια πατριαρχία, η νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Όχι τα ιμιτασιόν και τα ερσάτζ2. Χώνεψέ το μια και καλή: η εξουσία και η δύναμη είναι γένους αρσενικού, άσ΄ τη γραμματική και κοίτα την ουσία. Η κεφαλαιοκρατία και το δόγμα ΤΙΝΑ μεριμνούν φιλόστοργα, ώστε αυτό να μην αλλάξει ποτέ. Το φόβο μας να ΄χεις… Γι΄ αυτό σου λέω, μην πολυπαίρνεις θάρρος, κακομοίρα μου, μαζέψου, μην καταλήξεις και συ σε καμιά χωματερή, σε κάνα Κουλούρι. Μόνο μία στις χίλιες υπάρχει να τη γλιτώσετε: άμα ξυπνήσει ο κοιμισμένος δράκος με τα πολλά κεφάλια. Αυτός που σαρώνει θρόνους μέρα μεσημέρι, ντε… Ουφ…Απευκταία γεγονότα, αλλά ενίοτε συμβαίνουν. Χαλάει η τάξη του κόσμου, δυστυχώς, από καιρού εις καιρόν. Διαταράσσεται η απόλυτη και ακώλυτη κυριαρχία μας, όταν ο δράκος ξυπνάει για τα καλά. Και το χειρότερο απ΄ όλα, σ΄ αυτές τις τρικυμίες πρωτοστατούν και γυναίκες, δίνουνε το κακό παράδειγμα. Εξού και το αβυσσαλέο μίσος μας για την επανάσταση. Ακόμα και τη λέξη αποτασσόμεθα μετά βδελυγμίας. Γιατί παραμένει, αμετάκλητα και πεισματικά ,η αφορεσμένη, γένους θηλυκού…
- Ψ@λή του, ραβδί του: παροιμιώδης έκφραση, επί έντονης επιμονής, ακόμα και στερούμενης κάθε λογικής βάσης
- Ερσάτζ: υποκατάστατο
*Και δια το πιστόν της αντιγραφής: Όλγα Τσιλιμπάρη
