Ο Δημήτρης Αργυρός είναι ένας ενεργός αγωνιστής της αριστεράς και της υπόθεσης της κοινωνικής απελευθέρωσης.
Εργαζόμενος για 23 χρόνια σε βιομηχανία γάλακτος στα αγαπημένα του Γιάννενα, μάχιμος στον χώρο δουλειάς, έχοντας να αντιμετωπίσει και την επιπρόσθετη δυσκολία ότι είναι ΑΜΕΑ.
‘Όπως λέει και ο ίδιος στον πρόλογο του βιβλίου του, η αναπηρία και η εργασία ήταν τα αίτια που τον οδήγησαν στην παραγωγή συγκεκριμένων κοινωνικών συμπεριφορών.
Από την άλλη, συνεχίζει ο Δημήτρης, η αριστερή πολιτικοποίηση υπήρξε ο καταλύτης για να μετασχηματιστεί η αναπηρία και η εργασία σε πεδία αγώνα.
Έχοντας να αντιμετωπίσει λοιπόν επιπρόσθετες δυσκολίες και προκλήσεις περιπλανήθηκε, πάντα με πυξίδα την κοινωνική απελευθέρωση, στα δύσβατα μονοπάτια της φιλοσοφίας.
Προϊόν αυτής της πορείας είναι και το βιβλίο «Ο Ριζοσπαστισμός Της Μεταπολίτευσης» που βασίστηκε στη διδακτορική του διατριβή, σε επιμέλεια του Νίκου Σέργη.
Η περίοδος της Μεταπολίτευσης, που ο συγγραφέας την ορίζει από την πτώση της Χούντας το 1974 έως και το 1990, χρονιά της πτώσης των ιδιότυπων καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης και την πρώτη συγκυβέρνηση Δεξιάς ( Ν.Δ.) και Συνασπισμού (ΚΚΕ- ΕΑΡ), είναι μια πρωτότυπη κοινωνική περίοδος για την Ελλάδα.
Εμπεριέχει μεγάλους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες του εργατικού, νεολαιίστικου και αριστερού κινήματος με την ταυτόχρονη βίαιη προσπάθεια των «πάνω» να εγκαθιδρύσουν τη νέα μορφή πολιτικής και οικονομικής εξουσίας της αστικής τάξης.
Μια άνοιξη των θεωρητικών αναζητήσεων όπου «χίλια λουλούδια» αναζήτησης μιας άλλης μορφής κοινωνικής οργάνωσης. Δεκάδες οργανώσεις αριστερού, κομμουνιστικού, αλλά και αναρχικού χαρακτήρα, όλων των ρευμάτων, παραγωγή δεκάδων εφημερίδων και περιοδικών.
Άνοιξη κοινωνικών ταξικών αγώνων, δυναμικών απεργιών, συγκρούσεων με τις κρατικές δυνάμεις ασφαλείας, φοιτητικών καταλήψεων και κινητοποιήσεων και άλλες μορφές πάλης.
Την ίδια στιγμή ο χειμώνας της αστικής κατοχής που αναζητούσε να επιβάλλει την κυριαρχία του καθεστώτος που στο αποκορύφωμα του ήταν η εναλλακτική του ΠΑΣΟΚ ως ενός ημι-ριζοσπαστικού ρεύματος με σημαία άλυτα αστικοδημοκρατικά ζητήματα που ήρθε το 1981, όπως εύστοχα σημειώνει ο συγγραφέας να βάλει ένα τέλος στην «αστάθεια», με τη βοήθεια της κυρίαρχης αριστεράς ΚΚΕ και ΚΚΕ εσωτερικού, το περίφημο άθροισμα των δημοκρατικών δυνάμεων.
Και φυσικά η πτώση των ιδιότυπων καθεστώτων του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» αλλά και η εγχώρια πτώση των τειχών δεξιάς – αριστεράς στη χώρα μας με την περίφημη κυβέρνηση Τζανετάκη και τη συμπόρευση του τότε ενιαίου Συνασπισμού με τη Ν.Δ, δεύτερο ορόσημο κατά τον συγγραφέα.
Στις σελίδες του βιβλίου του Δημήτρη θα συναντήσουμε μια παράθεση οργανώσεων της Άκρας Αριστεράς από τις μαοϊκού τύπου, τις σταλινικές, τις διάφορες παραλλαγές του τροτσκισμού, άλλες με μεγαλύτερη και άλλες με μικρότερη εμβέλεια στο κίνημα και την κοινωνία.
Θα αναφερθεί στα ρεύματα του αναρχισμού, της αυτονομίας, της ένοπλης πάλης με τα χαρακτηριστικά που είχε τότε στη χώρα μας.
Θα μας φέρει σε επαφή με περιοδικά και εκδόσεις που παίξανε ανεξάρτητα την τελική κατάληξη στη διαμόρφωση του πολιτικού κλίματος της εποχής.
Θα έρθουμε σε επαφή και με τα μουσικά, πολιτιστικά ρεύματα της εποχής και το πώς αυτά επίδρασαν αλλά και επηρεάστηκαν από τις κοινωνικές εξελίξεις και αναζητήσεις.
Όμως το βιβλίου του Αργυρού δεν είναι μια περιοδολόγηση της εποχής. Δεν είναι απλώς ο πλούτος των στοιχείων και των αναφορών που κάνει.
Η πρωτοτυπία του έγκειται στην προσπάθεια του όλα αυτά να γίνουν χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του αυστριακού φιλόσοφου Paul K. Feyerabend.Προσπαθώντας να μεταφέρει την πολυσημία της σκέψης του στο έδαφος της Κοινωνικής και Πολιτικής Φιλοσοφίας στην ώσμωση της Γνωσιοθεωρίας με την Πολιτική και Κοινωνική Φιλοσοφία.
Η ενότητα και αντίθεση ανάμεσα στον ορθολογισμό και τον ανορθολογισμό, η ιδιαίτερη σχέση μεταξύ λογικής και πράξης, η οπτική του «anything goes» του Φαγεράμπεντ μετατρέπεται κατά το συγγραφέα σε μια μοναδική Γνωσιοθεωρία που «δεν χωράει πουθενά».
Είναι γεγονός ότι ο αναγνώστης μπορεί να μην συμφωνήσει σε αρκετά σημεία της οπτικής του συγγραφέα κυρίως στη συσχέτιση της εποχής με τις αντιλήψεις του Φαγεράμπεντ και τη μέθοδο ανάγνωσης της.
Όμως δεν αναιρεί την πρωτοτυπία του έργου και κυρίως τη διάθεση ενός ενεργού αγωνιστή να αναζητά, όντως ενταγμένος σε πολιτικό χώρο, τον τρόπο η θεωρία να γίνει πράξη. Να νικήσουν οι ιδέες της κοινωνικής απελευθέρωσης να ανατραπεί το σημερινό κεφαλαιοκρατικό κοινωνικοοικονομικό σύστημα.
Η περίπτωση του Δημήτρη με όλες τις δυσκολίες της ζωής καταδεικνύει το πώς ένας άνθρωπος του καθημερινού μόχθου μπορεί να υπερβεί τα προβλήματα όχι μόνο μαχόμενος στην καθημερινότητα αλλά βάζοντας τον πήχη πιο ψηλά στηρίζοντας τη μάχη του με συλλογικό τρόπο και από τη σφαίρα της θεωρίας.
