Η απεργία δε διώκεται-νικά
Ήττα της αξιολόγησης και των υποστηρικτών της
Αλήθεια μήπως ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να μετράμε τις νίκες μας;
Σε μέρες που το δίκαιο και το άδικο, το νόμιμο και το παράνομο, κατέλαβαν κυρίαρχη θέση στον καθημερινό λόγο, τη σκέψη και τη ζωή μας, με τον αγώνα θα έλεγε κανείς να αφορά πια στην επιχειρούμενη επιβολή νέων ηθών και στην συνακόλουθη επανανοηματοδότηση κυρίαρχων αξιών και ιδανικών, από τα οποία είναι καμωμένη η εκπαιδευτική μας συνείδηση…
Σε μέρες σαν αυτές που το μελάνι της κυρίαρχης εξουσίας επιχειρεί να γράψει στα σώματα και στις ψυχές μας βίαια, με κεφαλαία γράμματα, τις λέξεις σιωπή, υποταγή, παραίτηση…
Αυτές τις μέρες πιο μαζικά, ανυποχώρητα και πιο συνειδητοποιημένα από ποτέ, κόντρα στη γλώσσα της τρομοκρατίας, των διώξεων και των πειθαρχικών, που ο/η ιστορικός του μέλλοντος θα κατατάξει στις πιο σκοτεινές σελίδες της εκπαιδευτικής ιστορίας, μια ανθρώπινη αλυσίδα αλληλεγγύης και ομορφιάς απλώνεται μπροστά μας απ’άκρη σ’άκρη σε όλη την Ελλάδα από τους/τις εκπαιδευτικούς του δημόσιου σχολείου, νεοδιόριστους/ες και όχι μόνο. Μια ανθρώπινη αλυσίδα προστασίας του δημόσιου σχολείου και της εκπαιδευτικής κοινότητας που δίνει μάχη προκειμένου το δημόσιο σχολείο να συνεχίσει να υπάρχει για να μορφώνει, να διαμορφώνει συνειδήσεις, να υψώνει και να μετρά ανθρώπους και όχι κέρδη. Μια αλυσίδα που αρθρώνει λόγο στην κοινωνία, που την κοιτά κατάματα, που μάχεται γι αυτήν και μιλά για ζωή, για μόρφωση και αξιοπρέπεια… για όλο το λαό.
Για δικαιώματα και κατακτήσεις ιστορικές… για δημοκρατία…
Γιατί για όλους αυτούς τους λόγους οι εκπαιδευτικοί στην Ελλάδα μάχονται και απεργούν και γι’αυτό διώκονται. Γιατί το μάθημα που παραδίδουν με το ίδιο το παράδειγμα της ζωής τους φαίνεται πως αγγίζει καρδιές, συγκινεί, ζωντανεύει το πνεύμα και γράφει την ιστορία μπροστά μας, ενώ τη ζούμε, με νικηφόρα γράμματα. Είναι αυτές οι νίκες που επιβάλλουν και τη νομική τους δικαίωση.
Μια τέτοια δικαστική νίκη ήρθε να προστεθεί σε όσα κερδίζει ο κλάδος με τους αγώνες του. Μετά τη δικαστική απόφαση που ακυρώνει τις πράξεις ανάκλησης της μονιμοποίησης των νεοδιόριστων του 20, στην ΔΙΠΕ Δυτικής Αττικής, ανοίγοντας το δρόμο για τη μονιμοποίηση όλων, κάτι που ακόμη(!) παρανόμως δεν έχει εφαρμοστεί στη Δυτική Αττική, έρχεται να προστεθεί ακόμη μια νίκη των εκπαιδευτικών. Δικαίωση, λοιπόν, με απόφαση του διοικητικού εφετείου, για τους/τις εκπ/κούς που συμμετείχαν στην Απεργία-Αποχή που κήρυξε ο σύλλογος «Ηρώ Κωνσταντοπούλου» από την αξιολόγηση της σχ. Μονάδας. Πιο συγκεκριμένα, ανακοινώθηκαν οι πρώτες αποφάσεις για τις πράξεις ακύρωσης που ο ΣΕΠΕ Άνω Λιοσίων- Ζεφυρίου- Φυλής προχώρησε μαζί με τους/τις εκπαιδευτικούς εναντίον του ΥΠΑΙΘΑ. Η απόφαση του διοικητικού εφετείου που δικαίωσε πλήρως τις/τους συναδέλφισσες/φους, κρίνει παράνομη και ακυρώνει την απόφαση του τότε ΓΓ Κόπτση, με την οποία αυθαίρετα επιβλήθηκε καθυστέρηση (για έναν περίπου μήνα) της απόδοσης του ΜΚ στις/στους προϊσταμένες/διευθυντ(ρι)ες που συμμετείχαν στην ΑΑ του Συλλόγου «Ηρώ Κωνσταντοπούλου» από την αξιολόγηση της σχ. μονάδας το 2021-22.
Μήπως ήρθε λοιπόν η ώρα να αρχίσουμε να μετράμε τις νίκες μας και να αντιληφθούμε την ιστορική τους αξία;
Γιατί η Απεργία εκτός από ιστορικά θεμελιωμένο συνταγματικό δικαίωμα ήταν ανέκαθεν και παραμένει αυτό που κέρδισε όσα αυτονόητα σήμερα βλέπουμε να ξεθεμελιώνονται με τόση ταχύτητα και ευκολία, αυτό με το οποίο θα τα κρατήσουμε και θα τα κερδίσουμε πάλι. Γι αυτό δεν διώκεται αλλά νικά. Ήταν και είναι αυτό το δικαίωμα για το οποίο δίνεται εκτός των άλλων αυτή η ιστορική μάχη. Γιατί όταν δικάζεται το δικαίωμα στην απεργία δικάζεται το δικαίωμα στη ζωή. Γι’αυτό και στο πρόσωπο των συναδελφισσών/ων μας που διώκονται, επειδή απεργούν υπερασπιζόμενοι το δημόσιο σχολείο, διωκόμαστε όλες και όλοι, διώκεται όλη η κοινωνία, διώκεται η ίδια η ζωή.
Και αυτό δεν το διαπραγματεύτηκαν οι εκπαιδευτικοί ούτε στιγμή! Είναι αυτή η ανυποχώρητη στάση τους κόντρα στις απειλές και τις διώξεις που κέρδισε την πιο σπουδαία απ’όλες μάχη… να μην επικρατήσει ο φόβος και η τρομοκρατία αλλά η συσπείρωση στα σωματεία, στις συλλογικές διαδικασίες, στους συντονισμούς, στις συνελεύσεις και στις επιτροπές αγώνα κάθε σωματείου… στη συλλογικότητα και στην πίστη πως τα δίκαια αυτού του αγώνα θα επιβάλλουν με κάθε όρο και τη δικαίωσή του. Με νίκες που θα ναι φτιαγμένες από το- κανένας μόνος, καμιά μόνη- και θα μετρούν κάθε μικρή και μεγάλη μας νίκη, σαν ολόδικές μας, καταλήγοντας κάθε φορά στην ίδια φράση.
Ναι, για όλους τους λόγους του κόσμου… αξίζει! Συνεχίζουμε!
