του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη,
να τους βλέπουμε το άδικο να το κάνουν νόμο και να μην εξοργιζόμαστε, να μην αντιδρούμε, να μην επαναστατούμε;
να τους βλέπουμε να κουρελιάζουν το δίκιο στο όνομα του άδικου νόμου που θέσπισαν για το καλό τους που το βάφτισαν δικό μας καλό και να μην ουρλιάζουμε από ντροπή και αγανάκτηση;
να τους παρακολουθούμε να επικαλούνται την «τυφλή» δικαιοσύνη αυτήν που οι ίδιοι της έβγαλαν και τα δύο μάτια και της αγόρασαν μετά μαγκούρα χρυσή για να μοιάζει αμερόληπτη, σοφή και έντιμη;
να ακούμε την «τυφλή» να «εκδίδει» κάθε τόσο αποφάσεις και να μην κάνουμε τίποτα για να ξεσκεπαστούν και να ξεκουμπιστούν οι «νταβατζήδες».
να μας μιλάνε για την τήρηση της νομιμότητας αυτοί που πρώτοι τους καταπατούν ακόμη κι αν τους θέσπισαν οι ίδιοι;
να μας αρπάζουν τα σπίτια που χτίσαμε σταγόνα-σταγόνα με τον ιδρώτα μιας ολόκληρης ζωής για χρέη λίγων ευρώ και να χαρίζουν εκατομμύρια σε δικούς τους κολλητούς καταχραστές;
να βγάζουν τους αγώνες μας παράνομους και καταχρηστικούς και να μην γινόμαστε ποτάμι να τους πνίξουμε και σεισμός να τους σαρώσουμε όλους αυτούς που καταχράζονται εδώ και χρόνια τα δικαιώματά μας;
να βλέπουμε πως θέλουν πάλι να αθωώσουν βιαστές και παιδεραστές για να κρύψουν τη σαπίλα και τη μπόχα που αναδύουν οι ψυχές τους, τα μυαλά τους και το σύστημα που υπηρετούν;
να ανεχόμαστε τους μεγαλόσταυρους να κακοποιούν, να εξευτελίζουν ανθρώπους και συνειδήσεις καθιστώντας τις συμπεριφορές τους δεδομένες και αποδεκτές;
να αφήνουμε να κάνουν ότι θέλουν οι γλύφτες της πολιτικής και θρησκευτικής εξουσίας και οι έρποντες στους υπουργικούς και εκκλησιαστικούς διαδρόμους πάνω στην αδύναμη ράχη ανυπεράσπιστων αγοριών και κοριτσιών και να μετατρέπονται από θύτες, σε θύματα;
να επιτρέπουμε να μοιράζουν απλόχερα με βία περισσή τη φτώχεια, να σπέρνουν το φόβο και την ανασφάλεια αυτοί που θα έρθουν μετά να πουλήσουν προστασία σε εμάς και τα παιδιά μας;
να αφήνουμε να στέλνουν τα παιδιά μας σε πολέμους μακρινούς, μεγάλων δικών τους συμφερόντων και συγχρόνως να στεκόμαστε «προσοχή», στην έπαρση της γαλανόλευκης;
να οδηγούμαστε από τις εκάστοτε κυβερνητικές συνδικαλιστικές ηγεσίες όλοι ενωμένοι στο βωμό της ήττας αντί να βαδίζουμε όλοι ενωμένοι στο δρόμο της αντίστασης μέχρι την τελική νίκη;
να βλέπουμε τις τηλεοπτικές οθόνες να πλημμυρίζουν από την έπαρση και την αλαζονεία των κυβερνόντων που μες στην ξετσιπωσιά τους λένε χαμογελώντας στους πεινασμένους πως η πείνα χτίζει καλλίγραμμα κορμιά;
να διαβάζουμε τα «πόθεν έσχες» των εκάστοτε κυβερνητικών υπουργών και πολλές φορές να «πέφτουμε από τα σύννεφα», με τις ατέλειωτες σελίδες των περιουσιακών τους στοιχείων, όταν εμείς δεν έχουμε να βγάλουμε το μήνα;
να συνεχίζουμε να αποδεχόμαστε την εξόφθαλμη διαρκή μνημονιακή ληστεία εις βάρος μας μέσω της κατάργησης των δώρων και της μείωσης των μισθών μας;
να δουλεύουμε δώδεκα και δεκαπέντε ώρες τη μέρα για να τα φέρουμε βόλτα και συγχρόνως να νιώθουμε και ευλογημένοι που έχουμε την υγειά μας και μπορούμε να δουλεύουμε;
να βλέπουμε τους γεωργούς παραγωγούς και κτηνοτρόφους να εισπράττουν τα ειρωνικά συγχαρητήρια από τις δυνάμεις καταστολής για την άψογη και χωρίς ακρότητα στάση τους;
να εκστασιαζόμαστε ακούγοντας πως τριάντα (30) άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν το μισό πλούτο της Γης την ίδια στιγμή που ο μισός πληθυσμός της σε λίγα χρόνια δεν θα έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό;
να αποδεχόμαστε την πραγματικότητα που θέλουν να μας επιβάλλουν στην οποία θα μαθαίνουν γράμματα μόνο όσοι έχουν παράδες, θα τρώνε μόνο όσοι έχουν παράδες, θα πάνε διακοπές μόνο όσοι έχουν παράδες, θα γιατρεύονται μόνο όσοι έχουν παράδες και όλοι οι υπόλοιποι, οι πολύ περισσότεροι, απλά θα επιβιώνουν και θα κακοπεθαίνουν πριν την ώρα τους;
να επιτρέπουμε στους λιγοστούς οικονομικούς βρικόλακες να «πίνουν» τον πλούτο που εμείς οι πολλοί παράγουμε και που τον δικαιούμαστε ολόκληρο και μάλιστα να θεωρούμε πως τους έχουμε και υποχρέωση;
να αφήνουμε τα ελάχιστα οικονομικά σαπρόφυτα να εξακολουθούν να υπάρχουν τρώγοντας το σύστημα που τα δημιουργεί και να μην γκρεμίζουμε μια και καλή αυτό το σύστημα που βρίσκεται σε αποσύνθεση;
να ντυνόμαστε το κοστούμι της ανθρώπινης αξιοπρέπειας όταν είναι να μιλήσουμε και να το βγάζουμε όταν είναι να το υποστηρίξουμε με τις πράξεις μας;
να ξεχωρίζουμε τα παιδιά όλου του κόσμου σε «δικά μας» και «δικά τους», σε «άσπρα» και «σκουρόχρωμα» σε «ελληνάκια» και «ξένα», σε «χριστιανόπουλα» και «αλλόθρησκα»;
να βλέπουμε σχολικούς διευθυντές, συναδέλφους των εκπαιδευτικών υποτίθεται, να κατασκοτώνονται να γίνουν επιθεωρητές, κι ας μην είναι μέρες που κάνει παρέλαση ο βασιλιάς Καρνάβαλος;
Μήπως ήρθε πάλι η ώρα εμείς οι άνθρωποι να σταθούμε όρθιοι και να αναμετρηθούμε με το μπόι όλων εκείνων που στο παρελθόν, σήκωσαν στα χέρια, τους τροχούς της Ιστορίας και την πέρασαν στην απέναντι όχθη του ποταμιού, κόντρα στο ρεύμα και τις «αντικειμενικές συνθήκες»;
Όρθιοι όπως όρθιοι στάθηκαν πολλοί απέναντι στο απόσπασμα κι έκαναν τους δήμιους να λυσσάνε γιατί εκείνοι δεν μπόρεσαν να νιώσουν ποτέ το ανθρώπινο μεγαλείο…
