του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη,
Μιας και πολύς λόγος γίνεται για τη βία και την καταδίκη της από όπου κι αν προέρχεται, έχει αξία να αναδεικνύεται η αλήθεια πίσω από όσα λέγονται και κυρίως πίσω από όσα γίνονται.
Αξίζει να σταθούμε σε μια μορφή βίας, «αθέατη» θα μπορούσαμε να την πούμε που δεν τη χαρακτηρίζει η χρήση όπλων, δεν έχει βομβαρδισμούς ούτε εποικισμούς ούτε εκκαθαρίσεις. Έχει όμως καταστροφικά αποτελέσματα σε όποιον την υποστεί.
Είναι βία αναίμακτη αλλά και τόσο «αιματηρή», βία χωρίς νεκρούς αλλά με τόσους πολλούς ζωντανούς «νεκρούς».
Είναι η βία που ασκεί η ανεργία, η φτώχεια, η ακρίβεια, οι ανεπαρκέστατοι μισθοί και οι συντάξεις που καταδικάζουν τους αποδέκτες τους σε δεκαήμερη επιβίωση για κάθε μήνα. Τις υπόλοιπες είκοσι μέρες, απλώς ανασαίνουν.
Είναι η παραπάνω βία αυτή που εξαφανίζει τις αντοχές των ανθρώπων και τους κάνει να νιώθουν άχρηστοι και υπεύθυνοι για την ανέχειά τους.
Γι’αυτό και είναι «αθέατη», επειδή δεν διακρίνονται εύκολα αυτοί που την ασκούν. Δεν προκύπτει γρήγορα το από ποιους και γιατί εκπορεύεται.
Είναι η βία εκείνη που σε κάνει να μην θέλεις να σηκωθείς από το κρεβάτι για να αδράξεις τη μέρα γιατί τα αδιέξοδα είναι πολλά και οι διέξοδοι ελάχιστες έως ανύπαρκτες.
Μετράς υποχρεώσεις και βλέπεις πως δεν μπορείς να ανταποκριθείς.
Κι αρχίζουν οι τύψεις και τα βάζεις με τον εαυτό σου γιατί συμμετείχες στην τελευταία απεργία του σωματείου σου.
Και σκέφτεσαι πως αυτό το πενηντάρικο θα μπορούσε να σου καλύψει το λογαριασμό του νερού.
Και μετά σκέφτεσαι πως την τελευταία φορά που πήγες στο σούπερ μάρκετ, για τα ίδια πράγματα πλήρωσες δέκα ευρώ παραπάνω από την προηγούμενη.
Και παθαίνεις σύγχυση. Φταίει το πενηντάρικο της απεργίας ή το δεκάρικο στο σούπερ μάρκετ.
Ναι αλλά, αν δεν έκανες απεργία το πενηντάρικο θα το γλύτωνες. Το δεκάρικο πώς θα μπορούσες να το αποφύγεις; Δεν ήταν επιλογή σου. Στο πήραν χωρίς να σε ρωτήσουν.
Όπως σου πήραν, χωρίς να σε ρωτήσουν, τα εκατό χιλιάρικα τα τελευταία 13 χρόνια επειδή σου κατήργησαν τα δώρα και σου μείωσαν 40% το μισθό σου. Και εξακολουθούν να στα παίρνουν και εσύ δεν βρήκες το θάρρος να τα ζητήσεις γιατί σου είπαν ότι είναι ανέφικτο και ανεδαφικό να τα ζητάς. Κι εσύ τους πίστεψες.
Κι έτυχε να δουλεύεις σε σχολείο και να κάνεις αυτό που πάντα αγαπούσες και ήθελες.
Και που τώρα σκέφτεσαι μέχρι και να παραιτηθείς. Πας στο σχολείο και όλα είναι εχθρικά. Βλέπεις πως δεν σε θέλουν πια για να κάνεις μάθημα, δεν θέλουν καν τα σχολεία να είναι δημόσια, δωρεάν και για όλους.
Σε θέλουν ένα πιόνι που θα μετράει δείκτες που δεν μετριούνται, που θα σε αναγκάζει να κάνεις πράγματα που δεν ξέρεις αλλά και δεν θέλεις.
Δεν θέλεις να ερμηνεύεις νόμους ούτε να κάνεις τον γραμματέα, δεν θέλεις να κάνεις τον έξυπνο, τον μέντορα και τον καμπόσο στους αναπληρωτές και τους νεώτερους από σένα.
Δεν θέλεις να ακούς τον σύμβουλο να σου δείχνει πώς να κάνεις μάθημα και να μην έχει πάρει χαμπάρι ότι άλλαξε η ύλη, δεν θέλεις να ντυθείς με ψεύτικο χαμόγελο για να τον ευχαριστήσεις.
Δεν θέλεις να σε μηνύουν γονείς που έχουν να ασχοληθούν με τα παιδιά τους από τη μέρα που τα γέννησαν.
Και είναι που βαρέθηκες να σε κοροϊδεύουν κάποιοι επαγγελματίες του είδους, συνδικαλιστές δεν τους λες, που έχουν σαν μοναδικό κριτήριο το αν είναι στην κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση και σε βλέπουν μόνο σαν ψηφοφόρο αναθέτη και όχι σαν ενεργό υποκείμενο.
Τη μια σου προτείνουν απεργία-αποχή, μετά στα γυρίζουν με «ενιαία κόλπα» και δήθεν κείμενα άρνησης και μετά σου προτείνουν «ανοχή». Μα οι δικές σου ανοχές έχουν τελειώσει προ πολλού.
Και είναι κι εκείνη η θεατρική παράσταση που θέλεις να πας να δεις κι έχεις υποσχεθεί και στο παιδί πως θα πάτε μαζί, αλλά έχουν γίνει κι αυτές «απαγορευμένο είδος». Όπως οι διακοπές και η σοκολάτα που έπαιρνες για τον εγγονό όταν πέρναγες έξω από περίπτερο.
Κι αναρωτιέσαι αν η «βία» που σου ασκούν απαντιέται με χαμόγελο, με αβρότητες, αν απαντιέται με «το σας και το σεις» ή μήπως θέλει κάτι πιο δραστικό;
Και θυμάσαι τη φίλη σου τη Βίκυ να σε ρωτάει απεγνωσμένα: «Πώς θα γίνει αυτό;»
Δεν έχεις άλλη απάντηση. Όπως γινόταν πάντα όταν κάτι κερδήθηκε.
Με μαζικότητα, με αυταπάρνηση, με πίστη στο δίκιο μας και με θυσίες.
Μπροστά μας η πρόκληση, ζητούμενο αλλά και αναγκαίο να πετύχουμε άλλη μια νίκη.
Μας τα αμφισβητούν όλα.
Θα τα υπερασπιστούμε όλα και θα ζητήσουμε όσα μας έκλεψαν. Όσα μας αξίζουν βρε αδερφέ.
Τι άλλο;
