Της Γιώτας Ιωαννίδου,
Η 8 Μάρτη είναι γυναίκα!
Είναι τα άψυχα κορμάκια 168 κοριτσιών που δολοφονήθηκαν στο ΙΡΑΝ στο νέο βάρβαρο πόλεμο που έστησαν οι μακελάρηδες του κόσμου ΗΠΑ, Ισραήλ, ΝΑΤΟ και ΕΕ.
Αλλά τί είναι η 8 Μάρτη; Τι σημαίνει και τι εξιστορεί; Από το σήμερα στο χθές και από το χθές στο σήμερα
Με σεβασμό και αλληλεγγύη στους αγώνες όλων των γυναικών του κόσμου, κάθε ηλικίας και χρώματος ή χώρας, ας μας επιτραπεί σήμερα να υποκλιθούμε μπροστά στις γυναίκες και στα κορίτσια της μαρτυρικής Παλαιστίνης. Εκεί όπου:
• Έως 5/3/24 υπήρχαν 8.900 δολοφονημένες γυναίκες από τον Ισραηλινό στρατό κατοχής. Μαζί και 13.430 παιδιά τους
• Από τις 25/2/24 και μετά, κάθε δύο λεπτά, δολοφονείται μία μητέρα
• Υπάρχουν 52.000 γυναίκες σε εγκυμοσύνη, με την προοπτική του τοκετού να γίνεται εφιάλτης, χωρίς δυνατότητα οποιασδήποτε βοήθειας
• Υπάρχουν 700.000 γυναίκες με περίοδο, αλλά δεν υπάρχει ούτε μία σερβιέτα, αλλά χρησιμοποιούνται ακόμη και κομμάτια από τεντόπανα ή πλαστικές σακούλες
• Υπάρχει μια (1) τουαλέτα ανά 486 άτομα, μαζί γυναίκες και άντρες, χωρίς καμία συνθήκη ιδιωτικότητας ή υγιεινής στα προσφυγικά καταφύγια
• 1 εκατομμύρια γυναίκες έχουν ξεσπιτωθεί
• Έχουν μείνει χήρες πάνω από 3.600 γυναίκες (6/3/24)
• Παλαιστίνιες μητέρες με λευκές σημαίες στα χέρια εκτελούνται από το στρατό κατοχής, μπροστά στα παιδιά τους
• Παλαιστίνιες γυναίκες βιάζονται από Ισραηλινούς στρατιώτες ή υφίστανται άλλους εξευτελισμούς όπως να ξεγυμνώνονται και να βασανίζονται
«Αν πεθάνουμε, πείτε στον κόσμο πως είμαστε άνθρωποι δίκαιοι, είμαστε στην πλευρά της αλήθειας». Αυτό ήταν το τελευταίο μήνυμα της 32χρονης φεμινίστριας Παλαιστίνιας ποιήτριας (Hiba Abu Nada) Αμπού Νάντα, η οποία σκοτώθηκε στο σπίτι της στην πόλη Χαν Γιουνίς της Γάζας από ισραηλινό βομβαρδισμό στις 22 Νοεμβρίου του 2023.
«Σε αυτή τη ματοβαμένη λωρίδα γης, που τη χαιδεύει γλυκά η Μεσόγειος, δε θα συναντήσουμε τον ίσκιο των ανθισμένων κοριτσιών» (Μαριάννα Τζιαντζή).
Ο Ισραηλινός δημοσιογράφος Gideon Levy, έγραψε, μετά την επίθεση: «Το Ισραήλ τιμωρεί αδικαιολόγητα και ανελέητα τη Γάζα από το 1948 …Οι Παλαιστίνιοι αποφάσισαν ότι είναι πρόθυμοι να πληρώσουν τα πάντα για μια μικρή έστω γεύση ελευθερίας».
Γινόμαστε η φωνή των γυναικών στη Γάζα!
Τί είναι η 8 Μάρτη για τις αγωνιζόμενες γυναίκες της χώρας μας:
Είναι κάθε γυναίκα επώνυμη ή ανώνυμη που αγωνίζεται για έναν καλύτερο κόσμο καθημερινά όπου ζει, αναπνέει, αισθάνεται, αγωνιά. Γυναίκες ορατές και αόρατες. Γυναίκες που δεν μπορούν να γιορτάσουν… εξοντωμένες από την κούραση. Είναι τα 10.000 κορίτσια μαθήτριές μας που απουσιάζουν κάθε μήνα από το σχολείο έως μια εβδομάδα γιατί δεν έχουν να αγοράσουν σερβιέτες (alfavita)
Υψώνουμε τη γροθιά μας για τις πέντε εργάτριες της Βιολάντα. Οι πέντε εργάτριες στο εργοστάσιο «Βιολάντα» στα Τρίκαλα δε σκοτώθηκαν από μια «κακιά στιγμή». Ήταν εργοδοτικό και κρατικό έγκλημα. Ήταν το προβλέψιμο αποτέλεσμα ενός συστήματος που μετρά το κέρδος ως υπέρτατη αξία και την ανθρώπινη ζωή ως κόστος, επιβεβαιώνοντας, και πάλι, ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη είναι βαμμένη στο αίμα των εργατών και εργατριών.
Υποκλινόμαστε στη «Μάνα των Τεμπών». Γινόμαστε ο λυγμός της. «Και μόνη να μείνω το έγκλημα στα Τέμπη δε θα συγκαλυφθεί. Για να μπορέσουν τα νέα παιδιά να κυνηγήσουν το όνειρό τους και να αλλάξουν τον κόσμο προς το καλύτερο». Από το ξεκίνημα των ιδιωτικοποιήσεων των μεταφορών, με βάση τις ντιρεκτίβες της ΕΕ και μετά η Ευρώπη στενάζει από συνεχή πολύνεκρα δυστυχήματα. Μόνο το 2021, έγιναν 1389 ατυχήματα, 97 συγκρούσεις τρένων, 683 νεκροί, 513 τραυματίες
Σφίγγουμε τη γροθιά μας μαζί με τη Μάγδα Φύσσα. «Ο φασισμός, το τέρας είναι εκεί έξω… Ο δικός μου γιος δε θα γυρίσει. Όμως πρέπει να νικήσω για τα παιδιά όλου του κόσμου, που με φωνάζουν μάνα». Η Μάγδα Φύσσα έχει πια πολλούς γιους και πολλές κόρες. Τους «γέννησε» μέσα σε αυτά τα χρόνια. Ούτε που το φανταζόταν όταν περίμενε τον Παύλο της να πιουν καφέ. Πορεύτηκε και μάτωσε μαζί τους στο δρόμο, στον αντιφασιστικό αγώνα, τους κουβάλησε στη συγκίνηση και στην αποφασιστικότητα της, μέσα στις δικαστικές αίθουσες. «Ο Παύλος έδωσε τη ζωή του για να σκοτώσει το φόβο του» επαναλαμβάνει. «Ζούμε σε σκληρή εποχή. Πορευόμαστε μέσα στην ασκήμια. Απέραντη ακινησία και αισθήματα στεγανά. Να μην αφήσουμε ξανά το φόβο να σηκώσει κεφάλι»..
Κρατάμε σφιχτά το χέρι της μητέρας της Ελένης Τοπαλούδη (Κούλα Αρμουτίδου) και της εισαγγελέως (Αριστοτελία Δόγκα) που δήλωσε από καθέδρας για τον αποτρόπαιο βιασμό και τη στυγερή δολοφονία-γυναικοκτονία της δεκαεννιάχρονης «Ας επικρατήσει δικαιοσύνη κι ας χαθεί ο κόσμος όλος». Φρύαξαν οι εκπρόσωποι της δικαστικής εξουσίας. Ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και πρώην γενικός διευθυντής του ΣΕΒ, κάλεσε την εισαγγελέα στην τάξη. Αυτός είναι ο πολιτισμένος αστικός κόσμος μας σήμερα, κυρίες και κύριοι. Θεωρεί ότι έχει εξουσία επί των σωμάτων και των θελήσεων των άλλων και οι βιασμοί ή οι γυναικοκτονίες δεν είναι παρά παράπλευρες απώλειες σε ένα παιχνίδι επιβολής ρόλων, ανάμεσα σε κατώτερα και ανώτερα όντα. Κάποιοι ανήκουν πάντα στην πρώτη κατηγορία.
Η 8 Μάρτη είναι η πενηντάχρονη εργάτρια, μητέρα δύο παιδιών, που πέθανε σε επιχείρηση της Κ. Μακεδονίας το 2021 λόγω ανεπαρκών μέτρων προστασίας από την πανδημία, αφού οι επιχειρήσεις έκαναν εκπτώσεις στα υγειονομικά πρωτόκολλα για την εξασφάλιση της κερδοφορίας τους, όπως κατήγγειλε το σωματείο της. Η 8 Μάρτη είναι οι γυναίκες, το 76% των εργαζόμενων στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης στην ΕΕ, το 95% των καθαριστών, που έδωσαν τη μάχη στην πρώτη γραμμή ενάντια στην πανδημία τη στιγμή που αρκετές υποαμείβονται σε προσωρινή, μερική, επισφαλή απασχόληση. Η κοινωνική ευγνωμοσύνη θέλει να τις παριστάνει με τη γνωστή αφίσα να στέκουν δυναμικά απέναντι στον ιό ενώ η καπιταλιστική αδηφαγία θεωρεί περιττό κόστος τη μονιμότητά τους στα δημόσια συστήματα υγείας και κοινωνικών υπηρεσιών.
Η 8 Μάρτη είναι η κυρία Κωνσταντίνα (Ριτσάτου) από το ΑΠΘ «καθηγήτρια, μάνα, γυναίκα, άνθρωπος» που έβαλε το σώμα της ασπίδα στο σώμα του φοιτητή που έσερναν με μίσος ανάμεικτο με φόβο τα ΜΑΤ, στην εισβολή τους στο ΑΠΘ.
H 8 Μάρτη 2024 βρήκε ένα ποτάμι από φοιτήτριες, φοιτητές, εκπαιδευτικούς να διαδηλώνουν ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης, πλημμυρίζοντας όλη την Αθήνα
Η 8 Μάρτη του 2024 βρίσκει τις γυναίκες – εκπαιδευτικούς να γνωρίζουν καλά πως η αριθμητική τους υπεροχή στον εκπαιδευτικό κλάδο (73%) δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη και εξάλειψη των ανισοτήτων και των διακρίσεων. Συχνά βιώνουν αρνητικές διακρίσεις στον χώρο εργασίας τους, ανισότητα στις ευκαιρίες επαγγελματικής εξέλιξης και ανάληψης θέσεων ευθύνης, αντιμετωπίζονται με στερεότυπα και προκαταλήψεις. Επιφορτίζονται με μεγαλύτερα βάρη εξαιτίας της επιδείνωσης των συνθηκών εργασίας στα πλαίσια των αντιεκπαιδευτικών πολιτικών αλλά και της εμπορευματοποίησης-ιδιωτικοποίησης κάθε κοινωνικής παροχής. Της συνολικής ακρίβειας, ανεργίας. Όλο και περισσότερες εργάζονται σε καθεστώς ελαστικής εργασίας που φέρει τη σφραγίδα της γυναικείας ανισότητας και δεν αναγνωρίζει ουσιαστικά δικαιώματα των γυναικών, όπως η προστασία της μητρότητας. Έρχονται αντιμέτωπες με τη δίνη μέτρων διάλυσης της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης και μετάλλαξής της σε αγοραίο εμπόρευμα των αξιολογικών δεικτών, του τεχνοκρατισμού, της αποσπασματικότητας και της τυποποίησης.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat 2023, στην ΕΕ οι γυναίκες αποτελούν το 93% βοηθών εκπαίδευσης και γραμματέων, το 88% της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και προσχολικής αγωγής, το 87,5% νοσηλευτές, μαίες και το 86,5% καθαριστών και οικιακών βοηθών. Στοιχεία Forbes (αμερικάνικο περιοδικό επιχειρήσεων): πληρώνονται κατά μέσο όρο περίπου 17% λιγότερο από τους άνδρες συναδέλφους τους. Στην Ελλάδα σύμφωνα με την έκθεση της Εθνικής Αρχής Ανώτατης Εκπαίδευσης του 2023 (έθνος) οι γυναίκες με πτυχίο Πανεπιστημίου πληρώνονται περίπου το 78% των ανδρικών αποδοχών (Γερμανία 70%, Λουξεμβούργο 83,2%)
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ το τρίτο τρίμηνο του 2023 η ανεργία στη χώρα μας έφτασε το ποσοστό 10,8% συνολικά. 14,4% ήταν στις γυναίκες και 7,9% στους άνδρες. Μέσα στους εργαζόμενους 6,6% είναι με μερική απασχόληση και 8,1% προσωρινή εργασία. Σχεδόν μια στις δύο θέσεις εργασίας που δημιουργείται είναι μερικής απασχόλησης και σε πολύ μεγάλο ποσοστό καταλαμβάνεται από γυναίκες. Και στην εκπαίδευση
Η 8 Μάρτη είναι η αναπληρώτρια νηπιαγωγός (Α σύλλογος Αθηνών) έσπασε το πόδι της στο χώρο εργασίας της. Και για ένα εργατικό ατύχημα ήρθε αντιμέτωπη με το απαράδεκτα διαφοροποιημένο και υποτιμημένο πλαίσιο δικαιωμάτων των αναπληρωτών: δεν δικαιούται πάνω από 15 ημέρες αναρρωτική άδεια, παρά το ότι ο τραυματισμός της δεν επιτρέπει την επιστροφή της στην εργασία τόσο σύντομα, απειλείται από τη Διεύθυνση Εκπαίδευσης με περικοπή των αποδοχών και της προϋπηρεσίας της αμέσως μετά τη λήξη του δεκαπενθημέρου!
Το εκπαιδευτικό κίνημα απαιτεί:
- Ίση αμοιβή για ίση εργασία – ίσες ευκαιρίες σε γυναίκες και άντρες, μείωση του έμφυλου χάσματος στις αμοιβές και τις συντάξεις. Ϊσα δικαιώματα σε όλους/ες τις ελαστικά εργαζόμενες/ους μέχρι την πλήρη μονιμοποίησή τους
- Ενίσχυση των δημόσιων υπηρεσιών:
- Δημόσια δωρεάν ποιοτική υγεία
- Δημόσιες δωρεάν υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας
- Δημόσιες δωρεάν υπηρεσίες στήριξης για τα θύματα της έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας (ψυχολογική, νομική, οικονομική και κοινωνική στήριξη)
- Παροχή παιδικών σταθμών, κατασκηνώσεων και υπηρεσιών δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά
- Μείωση του χρόνου εργασίας για καλύτερη εξισορρόπηση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής, θέσπιση της άδειας περιόδου.
- Ένταξη στην εκπαίδευση της σεξουαλική αγωγής σε όλες τις τάξεις για την προώθηση της έμφυλης ισότητας.
- Προγράμματα σπουδών και βιβλία που προωθούν την ισότητα και τη συμπερίληψη.
- Νομική αναγνώριση του όρου γυναικοκτονία.
(ΟΛΜΕ 2023)
Η 8 Μάρτη όμως δεν είναι μόνο εδώ. Είναι παντού! «Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία» (Ν. Καββαδίας).
Η 8 Μάρτη είναι ένα χαμογελαστό κορίτσι ανάμεσα στα λευκά κράνη των δυνάμεων καταστολής, στην κοινή αφίσα των φοιτητών Ελλάδας και Τουρκίας. «Έχετε κάθε λόγο να μας φοβάστε και γι αυτό γελάμε μπροστά σας! Σε Ελλάδα και Τουρκία στους ταξικούς αγώνες βαδίζουμε μαζί! Θα νικήσουμε!» έγραφε.
Η 8 Μάρτη είναι η Εμπρού Τιμτίκ, η σαρανταδιάχρονη δικηγόρος από την Τουρκία που πέθανε μετά από 238 ημέρες απεργίας πείνας. Οι γυναίκες που σήκωσαν το φέρετρό της το σκεπασμένο από γαρύφαλλα, παρά τα κυνηγητά της αστυνομίας.
Είναι το ματωμένο πρόσωπο της δασκάλας Ολένα Κουρίλο, στην Ουκρανία, με το αχνό χαμόγελο μπροστά από το γκρεμισμένο σπίτι της, είναι ένα από τα πολλά πρόσωπα αυτού του πολέμου. «Μελετούσαμε ιστορία αλλά δε σκεφτήκαμε ποτέ ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί σε εμάς».
Είναι η Ρέιτσελ Κόρι, Αμερικανίδα ακτιβίστρια, που σκοτώθηκε από μπουλντόζα Ισραηλινών στην προσπάθειά της να αποτρέψει την κατεδάφιση σπιτιού , έγραφε στο ημερολόγιό της: «ακόμη και στις τρομακτικές συνθήκες που ζουν δεν παύουν τα παιδάκια να παίζουν, οι έφηβοι να ερωτεύονται και οι μεγάλοι να ονειρεύονται».
Η 8 Μάρτη είναι η εικοσάχρονη Αφγανή πρόσφυγας, έγκυος στον όγδοο μήνα, που όταν απορρίφθηκε το αίτημα της για επανένωση με την οικογένειά της στη Γερμανία, έβγαλε έξω από τη σκηνή τα δύο της παιδιά και αυτοπυρπολήθηκε, στο κολαστήριο του Καρά Τεπέ. Έχει όνομα την απόγνωση που γεννά η κρατική αναλγησία απέναντι στο δράμα διαμελισμένων ανθρώπων, για το οποίο έχει ακέραια την ευθύνη.
Η 8 Μάρτη είναι η Mya The Khaing (Μάια δε κεν) που έκλεισε τα είκοσί της χρόνια λίγο πριν πεθάνει στις 19 Φλεβάρη, σε νοσοκομείο της Μιανμάρ (Βιρμανία), μετά από εν ψυχρώ πισώπλατο πυροβολισμό από αστυνομικούς, στα φουσκωμένα ανθρώπινα ποτάμια των δρόμων ενάντια στη νέα στρατιωτική χούντα.
Η 8 Μάρτη είναι η Γουένι, οικιακή βοηθός στη Βηρυτό, ανάμεσα σε 250.000 μετανάστες από την Αιθιοπία που δουλεύουν στο Λίβανο με το άθλιο σύστημα της «καφάλα». Μια σύγχρονη μορφή σκλαβιάς όπου ο ξένος εργαζόμενος δεν έχει κανένα δικαίωμα στη ζωή του. Κάθε εβδομάδα δύο εργάτριες αυτοκτονούν ή δολοφονούνται και τώρα ήρθε να προστεθεί, λόγω πανδημίας, το πέταμα τους στο δρόμο. Χωρίς χρήματα, χωρίς χαρτιά, χωρίς διέξοδο.
Η εικόνα μιας γυναίκας στα κόκκινα που αιωρείται στον αέρα, σε μια κλασική χορευτική φιγούρα μπροστά από ένα άρμα μάχης στη Χιλή, έκανε το γύρο του κόσμου. Μας θύμισε τη Σειντά Σουνγκούρ, με το κόκκινο φόρεμα, που «γεννήθηκε» στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης, όταν αντιμετώπιζε τα χημικά των τουρκικών δυνάμεων καταστολής. Μια σοπράνο σπάει τη σιωπή μέσα στη νύχτα στους δρόμους του Σαντιάγκο, χλευάζοντας την απαγόρευση κυκλοφορίας που φιλοδοξεί να απομονώσει τους αγωνιζόμενους ανθρώπους. Στους ίδιους δρόμους που τις επόμενες ημέρες οι μουσικές του Βίκτορ Χάρα, εναλλάσσονται με τα συνθήματα της διαδήλωσης και ένα νεαρό ζευγάρι, φορώντας αντισφυξιογόνες μάσκες, εν μέσω συγκρούσεων χορεύει τάνγκο με πάθος.
«Είμαστε η επανάσταση, είμαστε η αλλαγή. Ελευθερία, ειρήνη, δικαιοσύνη» φωνάζουν οι γυναίκες στο Σουδάν, σε μια από τις μαζικότερες διαδηλώσεις για να σταματήσουν οι βιασμοί γυναικών στο Νταφούρ (Σουδάν).
Την ίδια στιγμή στη Χιλή οι γυναίκες των διαδηλώσεων συλλαμβάνονται, βασανίζονται, βιάζονται στα κρατητήρια και δολοφονούνται παντού. Η τριανταεξάχρονη κλόουν, καλλιτέχνης των δρόμων Ντανιέλα Καράσκο και η τριανταοκτάχρονη Αλμπερτίνα Μαρτίνεζ Μπούργος, που αποκάλυπτε τη βία των δυνάμεων καταστολής, είναι δύο μόνο από τα θύματα που αναγνωρίστηκαν. «Ο βιαστής είσαι εσύ. Είναι οι μπάτσοι, οι δικαστές, το κράτος της καταπίεσης, ο Πρόεδρος» διατρανώνουν χορεύοντας μαζικές διαδηλώσεις γυναικών στη Χιλή και στους δρόμους όλου του κόσμου (2019).
Οι «γυναίκες του πένθους» στη Χιλή, συγγενείς νεκρών διαδηλωτών, που ο αριθμός τους όλο και αυξάνεται, πορεύονται ντυμένες στα μαύρα, στέλνοντας περήφανο χαιρετισμό στις μανάδες της πλατείας του Μαΐου, της Αργεντινής, που άφοβα απαιτούσαν από τη χούντα του Βιντέλα, το 1977, να τους φέρει τα εξαφανισμένα παιδιά τους. «Θέλουμε να δείξουμε τον πόνο μας» δηλώνουν «αλλά και την άρνησή μας να συνεχίζουμε να στηρίζουμε ένα σύστημα που θέλει να μας υποτάξει και να μας αλλοτριώσει».
Η 8 Μάρτη ήταν πάντα παρούσα μέσα στην ανθρώπινη ιστορία!
Στα κορίτσια της βροχής που βασανίστηκαν τις μαύρες ημέρες της Χούντας
Στις αντάρτισσες που πολέμησαν το φασισμό στα βουνά, μέσα από το ΕΑΜ με το όπλο στο χέρι ή εκτελέστηκαν στην Καισαριανή ή στάθηκαν απέναντι στα τάνκς, δολοφονήθηκαν στα 17 τους χρόνια σαν την Παναγιώτα Σταθοπούλου ή από βασανιστήρια σαν την Ηλέκτρα Αποστόλου. Στη Ρόζα Ιμβριώτη, πρωτοπόρο της ειδικής εκπαίδευσης, που συμμετείχε στη σύνταξη του εκπαιδευτικού προγράμματος των σχολείων της ελεύθερης Ελλάδας ενώ είχε κριθεί «ακατάλληλη για την ενίσχυση της πατρίδας δια της ορθής διδασκαλίας της ιστορίας και τον δι αυτής φρονηματισμό των νέων», και κατάφερε ένα μορφωτικό και πολιτιστικό άθλο στο στρατόπεδο των εξορίστων γυναικών στο Τρίκερι. Αυτές που ψήφισαν το 1944 στην «ελεύθερη Ελλάδα», όταν το επίσημο κατοπινό ελληνικό κράτος έδωσε οριστικά το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες το 1952
Αλλά και στις κοπέλες του Αουσβιτς και του Νταχάου, χωρίς το καθημερινό τους φόρεμα και χωρίς χτενάκι στα μαλλιά τους
Στην Καλλιρόη Παρέν και το «Κυριακόν σχολείο των εργατίδων» και την εφημερίδα των κυριών
Στις εργάτριες της υφαντουργίας αδελφών Ρετσίνα – Πειραιάς που έκαναν την πρώτη απεργία το 1892 λόγω μείωσης μισθών
Δεν είναι η 8 Μάρτη λουλούδια και κυβερνητικές παράτες, επικλήσεις και αποφθέγματα ανέραστων υπαλληλίσκων ενός φονικού συστήματος. Μόλις το 1975 τα Ηνωμένα Έθνη καθιέρωσαν την 8 Μάρτη ως παγκόσμια ημέρα για τις γυναίκες ενώ ήδη γιορταζόταν με κινητοποιήσεις μετά από τον Αύγουστο του 1910 όπου προτάθηκε στη Διεθνή Διάσκεψη Γυναικών στην Κοπενχάγη, από την Κλάρα Τσέτκιν
Είναι η αναζήτηση ξανά και ξανά του νήματος της γυναικείας χειραφέτησης και της ανθρώπινης απελευθέρωσης. Είναι ο αγώνας ενάντια στο κυρίαρχο κατεστημένο με τη δημιουργία προσδοκιών για έναν άλλο δίκαιο και όμορφο κόσμο. Απέναντι σε μια πραγματικότητα «που γελοιοποιεί το στομφώδες περιτύλιγμα και τους δεκάρικους λόγους». (Μαριάννα Τζιαντζή)
Δεν είναι η 8 Μάρτη ευκαιρία για επίδειξη «Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης» πολυεθνικών ή αντεργατικών κυβερνήσεων με υποκριτικές διακηρύξεις «κατά του σεξισμού», όταν ακόμη και αυτή η εγκυμοσύνη έχει κηρυχθεί στην πράξη «γυναικείο ελάττωμα» στην εργασία. Είναι ο κοινός αγώνας αντρών και γυναικών για ίσα δικαιώματα στην εργασία και στην κοινωνία.
Η 8 Μάρτη είναι αναζήτηση του έρωτα για όλη τη ζωή απέναντι στις αποστειρωμένες συμβάσεις. Ζει και τιμάται όπου ορθώνεται αδιάλλακτο μέτωπο ενάντια στην έμφυλη βία, στο σεξισμό, την ασέβεια της γυναικείας προσωπικότητας και κάθε είδους πατριαρχικές επιβιώσεις και πρακτικές.
Στις 8 Μάρτη βγαίνουν πάλι στους δρόμους οι προγιαγιάδες όλων των γυναικών που έχυσαν το αίμα τους για μια άλλη κοινωνία. Οι εργάτριες των υφαντουργείων της Ν. Υόρκης που διαδήλωσαν το 1857 ζητώντας ίση αμοιβή για ίση δουλειά και μείωση του χρόνου εργασίας. Οι 146 εργάτριες του εργοστασίου παραγωγής ενδυμάτων Triangle Shirtwaist, στη Νέα Υόρκη , κυρίως Εβραίες και Ιταλίδες ηλικίας από 16 έως 23 ετών που είχαν πρόσφατα μεταναστεύσει στις Η.Π.Α για μια καλύτερη ευκαιρία για ζωή. Που κάηκαν ζωντανές ή πηδώντας από το φλεγόμενο κτήριο στις 25 Μαρτίου του 1911 αφού τα αφεντικά τις είχαν κλειδωμένες. Οι εργάτριες που δολοφονήθηκαν στην Ελλάδα στις απεργίες των καπνεργατών στην Καβάλα, το Αγρίνιο, τη Θεσσαλονίκη από το 1924 έως το 1936.
Όλες αυτές αναζητούν να πατήσουν ξανά στους ώμους των νέων κοριτσιών και αγοριών και να συνεχίσουν να «χορεύουν πάνω στο φτερό του καρχαρία», παλεύοντας ενάντια στην εκμετάλλευση, χλευάζοντας την κοινωνική υποκρισία και ανασαίνοντας ελεύθερα. Η ανανέωση αυτής της υπόσχεσης πρέπει να είναι για μας η 8 Μάρτη.
«…Καθώς τραβάμε εμπρός, εμπρός φέρνουμε τις μεγάλες μέρες
το ξεσήκωμα των γυναικών είναι ξεσήκωμα όλης της ανθρωπότητας
…για ένα δίκαιο μοίρασμα στ’ αγαθά της ζωής»
«Ψωμί και Τριαντάφυλλα»
Τζέιμς Οπενχάιμ, 8 Μάρτη 1912
Με το διάσημο τραγούδι, από το μακρινό 1857 να σπάει τις αλυσίδες της σιωπής και να σμίγει:
– με τη φωνή μας για ένα δημοκρατικό, σπουδαίο, δημόσιο, δωρεάν σχολείο, που να καλύπτει επαρκώς τις μορφωτικές ανάγκες κάθε παιδιού, θα εξασφαλίζει ίσες ευκαιρίες στην πρόσβαση των αγοριών και των κοριτσιών, θα καλλιεργεί τις αρχές της ισότητας σε όλα τα επίπεδα, στη θεωρία και στην πράξη, στο επίπεδο των γνώσεων αλλά και της καθημερινής έμπρακτης συμπεριφοράς και στάσης ζωής.
– με τις φωνές των γυναικών από την Πολωνία ως τις ΗΠΑ, από την Τουρκία ως την Αργεντινή, από τη Χιλή ως την Ουγγαρία, από το Μεξικό ως την Ελλάδα …
– με τους εργατικούς και νεολαιίστικους αγώνες για ΨΩΜΙ ΥΓΕΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ φέρνοντας στο προσκήνιο τα σύγχρονα αιτήματα για να βελτιωθεί άμεσα η θέση των γυναικών ενάντια σε κάθε είδους διακρίσεις, για ισότιμα δικαιώματα ανδρών και γυναικών στην εργασία, στην οικογένεια, στην κοινωνική δράση αλλά και για την κατάργηση της ταξικής εκμετάλλευσης και κοινωνικής καταπίεσης Για ένα κόσμο ΕΙΡΗΝΗΣ, ΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.
Στις 8 Μάρτη 1912, 23.000 εργάτριες στην κλωστοϋφαντουργία της Νέας Υόρκης απέργησαν και ζήτησαν για μια κόμη φορά 10ωρο, καλύτερες συνθήκες, ίσο μισθό με τους άντρες, κατάργηση της παιδικής εργασίας και δικαίωμα ψήφου. Το σύνθημα «ψωμί και τριαντάφυλλα» («bread and roses») , συμβολίζοντας τις απαιτήσεις τους όχι απλά για έναν αξιοπρεπή μισθό, αλλά για μια αξιοπρεπή και ανθρώπινη ζωή,
Στις αγωνιζόμενες γυναίκες όλου του κόσμου
Καθώς τραβάμε εμπρός, εμπρός στην ομορφιά της μέρας
χιλιάδες σκοτεινές κουζίνες, χιλιάδες μαύρες φάμπρικες
γεμίζουν ξάφνου με του ήλιου τη λαμπράδα
γιατί ο κόσμος μας ακούει να τραγουδάμε
«Ψωμί και Τριαντάφυλλα, Ψωμί και Τριαντάφυλλα»
Καθώς τραβάμε εμπρός, εμπρός είναι και για τους άνδρες ο αγώνας μας
γιατί είναι των γυναικών παιδιά και τους γεννάμε πάλι,
φτάνει πια ο παιδεμός σ’ όλη μας τη ζωή,
πεινάνε οι ψυχές και όχι το σώμα μόνο
«δώστε μας Ψωμί, δώστε μας Τριαντάφυλλα»
Καθώς τραβάμε εμπρός, εμπρός αμέτρητες γυναίκες πεθαμένες
σμίγουν το θρήνο τους και λένε το παλιό τραγούδι του ψωμιού
οι σκλαβωμένες ψυχές τους γνώρισαν λίγη μόνον ομορφιά, τέχνη κι αγάπη.
Ναι, για το Ψωμί παλεύουμε και για τα Τριαντάφυλλα.
Καθώς τραβάμε εμπρός, εμπρός φέρνουμε τις μεγάλες μέρες
το ξεσήκωμα των γυναικών είναι ξεσήκωμα όλης της ανθρωπότητας
όχι πια σκλάβοι και τεμπέληδες, δέκα που μοχθούν για έναν που ξαπλώνει
αλλά ένα δίκαιο μοίρασμα στ’ αγαθά της ζωής,
