«Μια τέτοια μέρα είναι ωραία για να πεθαίνεις
Όμορφα και όρθιος σε δημόσια θέα
Με λένε Παύλο Φύσσα από τον Περαία
Έλληνας και ότι συνάδει αυτό, όχι μια σημαία
Μελανοχίτωνας γόνος του Αχιλλέα και του Καραϊσκάκη…»
(Ζόρια: Killah P, δυό χρόνια πριν το φονικό)
Πέρασαν κιόλας δεκατρείς Σεπτέμβρηδες από τη νύχτα εκείνη που το μαχαίρι του Ρουπακιά, επικεφαλής χρυσαυγιτών από το τάγμα εφόδου της Νίκαιας, αφαιρούσε τη ζωή του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα. «Δεν το χωράει ο νους του ανθρώπου», συγκλονίζει η μητέρα του Μάγδα. «μόνο με την απώλεια πολέμου μπορεί να συγκριθεί και πάλι υστερεί …είμαστε εδώ, αναπνέουμε αλλά δε ζούμε» συνεχίζει, σε συνέντευξή της (στο eteron) πριν από δύο χρόνια.
Κριτές των πολέμων, καθημερινών ή μεγαλύτερων, είναι πάντα οι μανάδες των σκοτωμένων. Ο Παύλος δολοφονήθηκε στον αμείλικτο πόλεμο με το φασισμό, εν καιρώ καπιταλιστικής ειρήνης. Δεν ήθελε να γίνει ήρωας, ούτε η Μάγδα, μητέρα ενός νεκρού ήρωα. Ο Παύλος προτιμούσε να πετάει ψηλά με τους στίχους του, για να ζηλεύουν «τα περήφανα και αδέσμευτα φτερά του» και η Μάγδα τον περίμενε να πιούν καφέ μαζί στη γη, ένα ήσυχο, καθημερινό πρωινό. Αλλά ήταν η εποχή που η κρίση του συστήματος απελευθέρωνε τάγματα από τις φασιστικές οχιές της Χρυσής Αυγής στα σοκάκια των γειτονιών και στις τηλεοπτικές οθόνες. «Κρύφτηκαν στα λαγούμια τους» δήλωνε η Μάγδα Φύσσα μετά την καταδίκη της Χ.Α. ως εγκληματικής οργάνωσης στις 7 Οκτωβρίου 2020, «αλλά είναι εδώ». Και δεν είχε άδικο. Την δικαστική καταδίκη με «ευνοϊκούς όρους» την επέβαλλε το μαζικό, μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα, στο οποίο η ίδια αποζητούσε την κοινωνική δικαίωση της θυσίας του Παύλου κι ένα «ποτέ ξανά». Αλλά το αστικό πολιτικό σύστημα και μάλιστα σε συνθήκες πολεμικού καπιταλισμού, δεν καίει τις εφεδρείες του. Ο Κασιδιάρης αποφυλακίζεται και αναζητά πάλι διαδρόμους προς το επίσημο πολιτικό σκηνικό αλλά και διαύλους για να στήσει νέα τάγματα εφόδου.
Ο φασισμός δεν τσακίζεται στις δικαστικές αίθουσες, ούτε πολεμιέται μια και καλή, εφάπαξ. Γιατί γεννιέται από την ίδια μήτρα που γεννά την εκμετάλλευση, τη φτώχεια, την ανημπόρια και την απόγνωση. Τον ανασταίνει διαρκώς η καπιταλιστική κρίση, ο ανταγωνισμός και οι γενοκτονίες στο βωμό του κέρδους.
Τότε η δολοφονία του Φύσσα δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Αλλά η κορύφωση μιας σταδιακής κλιμακούμενης εγκληματικής φασιστικής δράσης από τάγματα εφόδου της Χ.Α. ενάντια σε μετανάστες, εργάτες συνδικαλιστές στις γειτονιές, δίπλα στην είσοδο της στη Βουλή κάτω από την ανοχή και την ενίσχυση μερίδων του κεφαλαίου και του κράτους. Ο καπιταλισμός δε διστάζει να χρησιμοποιήσει τις ακροδεξιές εφεδρείες του, όταν νοιώθει να αποσταθεροποείται από το λαϊκό παράγοντα. Επιδιώκει να μετατρέψει την νεολαιίστικη οργή από παράγοντα αμφισβήτησης σε πυλώνα σταθεροποίησης του συστήματος.
Τώρα, δεκατρία χρόνια μετά δεν οφείλουμε μια απλή επετειακή μνήμη, στον Παύλο. Ο πιο αδίστακτος φασισμός του Νετανιάχου, το δολοφονικό κράτος του Ισραήλ, ως έθνος των «εκλεκτών» επιδίδεται στην πιο αδίστακτη γενοκτονία live του Παλαιστινιακού λαού. Με απανθρωποποίηση, με βασανιστήρια ακόμη και όσων στέκονται αλληλέγγυοι (βλέπε αγωνιστές του Sumud), με αδίστακτες δολοφονίες, με πείνα, με ότι δε βάζει ο νους του ανθρώπου… Ταυτόχρονα η ακροδεξιά όχι απλά απλώνεται σε όλο τον κόσμο αλλά και κυβερνά διατηρώντας στον πυρήνα της ενεργά φασιστικά στοιχεία, κανονικοποιείται και νομιμοποιείται . Αλλά και η επίσημη δεξιά όλο και περισσότερο υιοθετεί ακροδεξιές πολιτικές και φασίστες πολιτευόμενους. Η έκφραση μιας μεγαλύτερης παγκόσμιας παρόξυνσης της κρίσης, η απειλή νέου παγκόσμιου πολέμου με τους καπιταλιστικούς, ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς είναι παράγοντες που γρήγορα μπορεί να αλλάξουν τις προτεραιότητες τις αστικής τάξης, και να μετατρέψουν τις εφεδρείες της σε προτεραιότητες. Μόνος παράγοντας αποσταθεροποίησης των σχεδίων τους είναι η διαμόρφωση ενός ανατρεπτικού, αντιπολεμικού, αντιφασιστικού κινήματος. Ακόμη πιο μαχητικού, ακόμη πιο ελπιδοφόρου για μια άλλη κοινωνία. Οι πανικόβλητες συμμαχίες με τις κυρίαρχες αστικές δυνάμεις –δήθεν «δημοκρατικά τόξα»- ή οι άνευρες συμμαχίες χωρίς να είναι εναντίον του συστήματος και των δυνάμεων του, θα είναι τραγικά θνησιγενείς σε μια τέτοια περίοδο. Τον Κασιδιάρη και τον κάθε Κασιδιάρη τον υποστηρίζει ο Έλον Μασκ, του δίνουν βήμα οι ακροδεξιές κυβερνήσεις και τον τρέφει ο πολεμικός καπιταλισμός, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και ο ατομισμός της επιβίωσης. Το τσάκισμά του δεν μπορεί παρά να προϋποθέτει ένα κίνημα που θα τα βάζει με όλους αυτούς, στο όνομα μιας απελευθερωμένης, σοσιαλιστικής κοινωνίας.
Οφείλουμε στον Παύλο, όχι απλά ημέρες μνήμης αλλά αντιφασιστικό αγώνα ώστε η θυσία του να ανθίσει. Καμιά ανοχή σε κάθε φασιστική αναβίωση. Αντιπαλεύουμε την ακροδεξιά, κατακτώντας μαχητικά πλούτο και χώρο ζωής στον κοινωνικό πόλεμο. Ειδικότερα ως εκπαιδευτικοί οφείλουμε να δώσουμε υπόσχεση ότι θα μεταφέρουμε το μήνυμά του στα νέα παιδιά καθώς και την ιστορική, κοινωνική γνώση για να το διατηρήσουν ζωντανό απέναντι στα φασιστικά κελεύσματα. Να συνεισφέρουμε γνώση, μνήμη, αυτοπεποίθηση και αγώνα.
Όπως λέει η μάνα όλων μας, η Μάγδα Φύσσα, «μπήκαν στα λαγούμια τους αλλά είναι εδώ… όμως είμαστε και εμείς εδώ..»
Πολλοί συνάδελφοι και συναδέλφισσες μας εκπαιδευτικοί, αλλά και μαθήτριες/ μαθητές έχουν μπει όχι μόνο στο μάτι της αντιλαϊκής κυβέρνησης αλλά και των φασιστοειδών, εφεδρειών της. Ξέρουν ότι οι διώξεις, τα πειθαρχικά του κράτους, αλλά και οι απειλές των θρασύδειλων σκυλιών της δεν μπορούν να τρομάξουν το δίκιο … γιατί όπως τραγουδούσε ο Παύλος:
.. όταν θα φτάσει ο ήλιος στο τελευταίο γέρμα
Θα βάλουνε φωτιά από ψηλά οι αετοί…
Δεν θα αφήσω να μου κλέψουν τα όνειρά μου
Ελεύθερα, ψηλά, πολύ ψηλά πετώ….
(Σιγά μην κλάψω)
13 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, 18 Σεπτεμβρίου 2013
Να δώσουμε μαχητικό παρόν στις εκδηλώσεις του αντιφασιστικού Σεπτέμβρη και την αντιφασιστική διαδήλωση στις 18/9 Παρασκευή, 5.30 μμ στο Μνημείο Παύλου Φύσσα, Κερατσίνι
