Εκτύπωση
της Μάρθας Κιτσαντά

 

Στην Υπηρεσία Ασύλου

Ένα μωρό που ακόμα δεν έχει παραιτηθεί, σπρώχνει τα σύρματα

προσπαθεί, χωράει τα δάχτυλά του στις μικρές σχισμές

και η πόρτα δεν πέφτει και αν πέσει περιμένουν από πίσω οι προστάτες της εθνικής μας ασφάλειας·

ο μπαμπάς του παραιτήθηκε.

Το μωρό εκεί, σπρώχνει, ξανασπρώχνει, λίγο γκρινιάζει

μετά το ξεχνάει και παίζει σε κάτι επικίνδυνα σίδερα που δεν είναι καθόλου παιδικό παιχνίδι αλλά το μωρό δεν το νοιάζει

και σκαρφαλώνει και τρέχει και χωράει τα ποδαράκια του στις σχισμές κι εμείς από πίσω μην πέσει

μα το μωρό δεν πέφτει

όλοι έπεσαν

αυτό περήφανα παλεύει για λίγο παιχνίδι και ανοιχτές πόρτες.

Tο μωρό δεν το σταματά η περίφραξη και οι ανθρωποφύλακες και ο πόλεμος και οι νεκροί

το μωρό θέλει να ζήσει και σπρώχνοντας τη συρμάτινη πόρτα

με έκανε κουρέλι

ΤΟ ΜΩΡΟ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΚΟΥΡΕΛΙ.

 

Στα δικά μου παιδιά 

δεν χρειάζονται τα παραμύθια

έχουν τις δικές τους ιστορίες να πουν

φρικτές, βαθιά απάνθρωπες για τον μέσο Ευρωπαίο

η βάρκα! τα νερά! τα νερά στο γόνατο/κραυγές/φόβος/θάνατος

τα δικά μου τα παιδιά επέζησαν και διηγούνται

όσα τα άλλα τα παιδιά δεν μπορούν να πουν πνιγμένα κάπου στο Αιγαίο.

Τα δικά μου τα παιδιά μάθανε να μην κλαίνε

λείπει η μάνα, κανένα χάδι γονικό να τα ηρεμήσει

μάθανε να επιβιώνουν μόνα τους με σάπιες κουβέρτες και σωματικούς ελέγχους

μάθανε να μη φοβούνται, όταν φοβούνται μη τυχόν και το πάρουν πρέφα οι ‘Αλλοι και τους κατασπαράξουν

μάθανε να κηδεύουν τον πατέρα τους τηλεφωνικά

μάθανε να ζουν σε κουτιά

μάθανε να μιλούν σπαστά ελληνικά

μάθανε να φεύγουν-κανένας τόπος δεν τα χωράει ολόκληρα

μάθανε να ονειρεύονται σε σπασμένες τάβλες

μάθανε τον πόλεμο τα σύρματα τα κελιά

μάθανε να μη μιλάνε για όλα αυτά

μάθανε να οικειοποιούνται το ενδεχόμενο του θανάτου τους από μικρά

και το κορίτσι απ’ τη Συρία ακόμα καθηλωμένο στο αναπηρικό της καροτσάκι γαζωμένη με σφαίρες στα πόδια

σιωπή.

Κανένα παραμύθι σε αυτά τα παιδιά

να έχουμε και λίγη τσίπα

μέσα στην τόση ξετσιπωσιά.

 

Στον Άχμαντ, που 9 του Μάρτη γίνεται 18     

Μου ‘πες πως θες να μιλήσεις

κάποιος να σε ακούσει

πως εδώ είναι φυλακή

πως θες να σε αφήσουν να δουλέψεις, να ξεχρεώσεις τους διακινητές τους τοκογλύφους

ήταν και άλλα που δεν μου ‘πες

σε παρατηρώ συχνά, ψώρα στα χέρια σου

θες γιατρό και ο γιατρός δεν προλαβαίνει

εσύ στέκεσαι αμίλητος

δεν ξέρω αν είναι υπομονή ή παραίτηση και με κοιτάς με πεσμένα υγρά μάτια

με ευγενικό χαμόγελο ακόμα κι όταν έχεις πυρετό και κρυώνεις και πεινάς

εσύ που ήρθες εδώ με τα πόδια απ’ το Πακιστάν

εγώ που ήρθα εδώ με ευρωπαϊκά κονδύλια να σε βοηθήσω

ούτε εμένα δεν μπορώ να βοηθήσω στις φυλακές της ντροπής

λέω τις ανάγκες σου και αυτές μπαίνουν σε χαρτάκια προτεραιότητας

και δεν τις βρίσκουν ποτέ πρώτες

ούτε καν στη μέση.

Αυτό το βλέμμα το δικό σου μου ‘χει μείνει μέσα μου τόσο καλά καρφιτσωμένο

όλο να μου ζητάς

και τίποτα να μην μπορώ να κάνω.

Χρόνια πολλά Άχμαντ,

στα γενέθλιά σου δεν θα ‘μαι εδώ

μα και τώρα που είμαι πες μου τι αλλάζει.

Φεύγω, γιατί η φρίκη με κατάπιε.

 

Αποχωρισμός-Μέρος 1ο

Τι να είναι αρκετό,

ποια βοήθεια σε έφηβα πουλάκια μέσα σε κλουβιά είναι αρκετή

μα για αυτά, ήταν.

Μου στήσανε μια μικρή γιορτή αποχωρισμού,

μου μαγείρεψαν φαΐ δικό τους

για να μου πουν ευχαριστώ και αντίο

κάποιος έκοψε το χέρι του

για να μου πει μη φεύγεις.

Καλή τύχη, πουλάκια

θα παλεύουμε μέχρι να πετάξετε

ελεύθερα ελεύθερα ελεύθερα.

 

Αποχωρισμός- Μέρος 2ο

Κάναμε ένα τραπέζι, βγάλαμε φωτογραφίες να θυμόμαστε

ανταλλάξαμε ευχές όλο αγάπη

σας μίλησα για τον κόσμο που είναι πολύς εκεί έξω και διεκδικεί τα δικαιώματά σας

βράχος  εγώ, μην τυχόν και λυγίσω μπροστά σας

λογική και ήρεμη έβγαζα κάτι ψύχραιμα λογύδρια

και όλα αυτά μου τα πυρπολήσατε στο τέλος εσείς οι τρεις

που ήρθατε πίσω απ’ τα συρματοπλέγματα την ώρα που έμπαινα στο αμάξι για να φύγω

Τζουνάντ, Χαρούν, Άχμαντ

μάτια κλαμένα, όπως κοιτάνε, μόνο όταν δεν θα σε ξαναδούν

και χέρια σηκωμένα όπως χαιρετάνε μόνο όταν είναι η τελευταία φορά

με στοίχειωσε η εικόνα

έχει τρεις  μέρες τώρα που ξεπετάγεται μπροστά μου ό λ η  την ώρα.

Σας άφησα και ούτε που θυμώσατε

ήθελα να θυμώσετε πολύ, να μη σας νοιάζει, να’ ναι πιο εύκολο

ξέρω πως για εσάς ένας αποχωρισμός ξυπνάει πολλά αντίο.

Τώρα η φωνή στους δρόμους, στις πορείες

τώρα τα συνθήματα

τώρα όλα αυτά θα έχουν προσωπάκι εφηβικό, ρυτιδιασμένο απ’ τα δεκάξι.

Μέχρι να νικήσουμε και ακόμα παραπέρα.

 

Για κάποιους και για κάποιους άλλους  

Εγώ έφυγα μα εσείς είστε ακόμα εκεί

σε λίγο, κάποιους θα σας απελάσουν

κάποιους θα σας βιάσουν

κάποιους θα σας απειλήσουν

κάποιοι θα μείνετε φυλακισμένοι εκεί που σας άφησα για πολύ ακόμα

κάποιοι θα το αντέξετε

κάποιοι άλλοι όχι

κάποιοι θα πηδήξετε τα σύρματα

κάποιους θα σας πιάσουν

κάποιοι θα δραπετεύσετε

κάποιοι θα ζήσετε τόσο ελεύθεροι όσο εγώ

κάποιοι θα πεθάνετε νωρίς

δεν ξέρω από τι, σφαίρα, παραίτηση, πνιγμό ή ηπατίτιδα C χωρίς θεραπεία

κάποιοι άλλοι θα σας κάνουν στατιστικές

κι εγώ σας κάνω ποιήματα

φρικτά, κακάσχημα ποιήματα που ίσως ποτέ κανείς να μη διαβάσει

είναι ο μόνος μου τρόπος να σας κρατήσω στο κεφάλι μου

ακριβώς όπως σας έχω τώρα.

Κάποιοι θα σας βαφτίσουν εχθρούς

θα σας γαβγίσουν ότι απειλείτε τον κόσμο τους τον μαύρο

και κάποιοι άλλοι περήφανα θα σταθούν δίπλα σας και σε ό,τι δικό σας έχει απομείνει

θα ουρλιάξουν χίλιες φορές παραπάνω μέχρι να σωπάσει το γάβγισμα

και θα ‘ναι οι ίδιοι κάποιοι που θα νικήσουν.

Τίποτα δεν θα ‘ναι το ίδιο πια

τα συνθήματα, η θάλασσα, τα σύρματα και οι μουσικές

έχουμε  μια για πάντα σημαδευτεί

και όλα τώρα ξεκινούν, αν ποτέ σταμάτησαν.

 

Αντί επιλόγου

Αυτό που φέρνουν μαζί τους οι άνθρωποι

είναι ο ίδιος ο πόλεμος

τον κουβαλάνε στις γερμένες πλάτες

δοκίμασε να τους κοιτάξεις στα μάτια και θα δεις.

Η μαμά ΕΕ μαντρώνει τα θύματα ενός πολέμου

που είναι και δικό της παιδί

μα ό,τι κι αν κάνει αυτή η μέγαιρα,

όσο κόσμο κι αν ξεπαστρέψει δια κρι τι κά

κάποιοι και κάποιες πάντα επιζούν

να την καταγράφουν για φόνισσα

ανάμεσα στους υπόλοιπους μακελάρηδες της ιστορίας.

 

Δημοσιεύτηκε στο 3ο τεύχος του Σελιδοδείκτη, Χειμώνας 2018

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here