Ο διάλογος που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα πραγματικής μαρτυρίας ενός πρόσφυγα από τη Μικρά Ασία που υπηρέτησε στον τούρκικο στρατό.
Ο λοχαγός του τούρκικου στρατού απευθύνεται στους νεοσύλλεκτους κάνοντας ερωτήσεις διαγνωστικού χαρακτήρα. Ανάμεσά τους βρίσκονται και αρκετοί φαντάροι ελληνικής καταγωγής.
– Τι είναι η πατρίδα Βαγγέλη; Το βλέμμα του Βαγγέλη γυρνάει αμήχανα αναζητώντας μάταια την απάντηση.
– Τι είναι η πατρίδα Μουράτ; Ούτε τώρα υπήρξε απάντηση.
– Τι είναι η πατρίδα Οκάν;
– Δεν ξέρω κύριε λοχαγέ.
Ο λοχαγός απευθύνεται στο λοχία για να σώσει την κατάσταση.
– Τι είναι η πατρίδα λοχία;
– Η μητέρα μου κύριε λοχαγέ.
Σίγουρος πια, ο λοχαγός, απευθύνεται στον Σάββα.
– Τι είναι η πατρίδα Σάββα;
– Η μητέρα τού λοχία, κυρ λοχαγέ;
Όταν αργότερα στη μικρασιατική καταστροφή ο Σάββας άκουγε τους άλλους Έλληνες να λένε πως θα πάνε στην «πατρίδα» σκεφτόταν πώς θα μπορούσε η μητέρα του λοχία να τους φιλοξενήσει όλους.
Φτάνοντας στον Πειραιά, λύθηκε η παρεξήγηση. Όμως για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του έβλεπε να δικαιολογούνται εγκλήματα «για το καλό της πατρίδας», όπως συμβαίνει τώρα με την εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο ενάντια στο ΙΡΑΝ.
Οι επόμενες γενιές των Ελλήνων μάθαιναν από τον εκάστοτε «λοχία» πως έπρεπε κάθε φορά να πληρώνουν τη νύφη, «για το καλό της πατρίδας».
Μας στρίμωξαν στην, όπως αποδείχτηκε, μέγγενη της ΕΟΚ και τώρα της ΕΕ, για το καλό της πατρίδας.
Μένουμε φυλακισμένοι στα σαγόνια του ΝΑΤΟ, για το καλό της πατρίδας.
Ανάγκασαν τους αγρότες να ξεριζώνουν τα σπαρτά τους, μαζί και τις καρδιές τους, και να θάβουν τις σοδειές τους, μαζί και την ελπίδα τους, για το καλό της πατρίδας.
Εξώθησαν τους ψαράδες να σπάνε τις βάρκες τους και μετά να τις καίνε, μαζί και τα όνειρά τους, για το καλό της πατρίδας.
Ξεπούλησαν τις κρατικές τράπεζες, τον ΟΤΕ, τη ΔΕΗ, τον ΟΣΕ, και ετοιμάζουν την ΕΥΔΑΠ, την Ολυμπιακή, τον ορυκτό πλούτο, τον ήλιο και τον αέρα για το καλό της πατρίδας.
Νομοθέτησαν ώστε οι απεργίες να είναι πράξεις παράνομες, για το καλό της πατρίδας.
Μετέτρεψαν τις συνδικαλιστικές οργανώσεις σε παραμάγαζα του πολιτικού συστήματος, για το καλό της πατρίδας.
Μας, έχωσαν στη ζώνη του ευρώ, πραγματοποιώντας σε μία νύχτα τεράστια ανακατανομή πλούτου χρησιμοποιώντας ως δούρειο ίππο τη μετατροπή της δραχμής σε ευρώ, για το καλό της πατρίδας.
Έδωσαν το χαριστικό χτύπημα στα εισοδήματα των πολιτών, με τη φούσκα του χρηματιστηρίου, για το καλό της πατρίδας.
Κατέκλεψαν τα ασφαλιστικά ταμεία και τα δημόσια νοσοκομεία, για το καλό της πατρίδας.
Έφαγαν μέχρι σκασμού δημόσιο χρήμα και δημόσια γη με τις ευλογίες «μοναχών», «κουμπάρων», «φίλων» και «συγγενών», για το καλό της πατρίδας.
Υποθήκευσαν τα σπίτια μας στο τραπεζικό κέρδος, για το καλό της πατρίδας.
Μετέτρεψαν το νόμιμο σε ηθικό, τη λαμογιά σε ευφυΐα και την κουτοπονηριά σε μαγκιά, για το καλό της πατρίδας.
Κατέστρεψαν τις ζωές μιας ολόκληρης γενιάς, φέρνοντας στο καθιστικό μας την τρόικα και επιβάλλοντας μνημόνια, για το καλό της πατρίδας.
Μας βάζουν να δανειζόμαστε από τους διεθνείς «νόμιμους» τοκογλύφους, για το καλό της πατρίδας.
Άρπαξαν μισθούς, συντάξεις, επιδόματα, δώρα, εργασιακές συμβάσεις και ετοιμάζονται να κάνουν άλλα τόσα, για το καλό της πατρίδας.
Καταστρέφουν μέρα τη μέρα, τη δημόσια παιδεία και τραυματίζουν θανάσιμα τη δημόσια υγεία, για το καλό της πατρίδας.
Χαρίζουν δισεκατομμύρια σε φοροφυγάδες, σε εφοπλιστές, τράπεζες και εργοδότες που δεν πληρώνουν τις εισφορές τους, για το καλό της πατρίδας.
Σχεδιάζουν το μέλλον των παιδιών μας, να τελειώνει σε ένα φέρετρο σκεπασμένο με τη σημαία της ΕΕ, σαν να είναι ανταλλακτικά της κερδοφόρας πολεμικής βιομηχανίας τους, για το καλό της πατρίδας.
Μήπως μας έχουν κάνει πάρα πολλά; Μήπως πρέπει να πούμε, ως εδώ;
Μάλλον ήρθε η ώρα να πάρουμε εμείς οι ίδιοι τις τύχες στα χέρια μας.
Μάλλον ήρθε η ώρα να πάρουμε εμείς οι ίδιοι τις τύχες στα χέρια μας. Καταστρέφουν
Μάλλον ήρθε, επιτέλους, η στιγμή να κάνουμε κάτι, όχι «για το καλό της πατρίδας» αλλά κάτι καλό «για την ίδια την πατρίδα».
Πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα, πατρίδα είναι οι άνθρωποι, είναι όλοι αυτοί που παράγουν και έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν, είναι όλοι αυτοί που μια ζωή έδιναν για το καλό της πατρίδας.
Πατρίδα δεν είναι μια χούφτα αρπακτικών αφεντικών, ούτε δυο χούφτες από κρατικοδίαιτα λαμόγια που θεωρούν προτέρημα το να μπορούν να κλέβουν, ούτε μισή χούφτα πατριδοκάπηλων που δέρνουν ανυπεράσπιστους μετανάστες.
Πατρίδα δεν είναι οι δωσίλογοι, οι ταγματασφαλίτες, οι γερμανοτσολιάδες και οι συνεργάτες των εκάστοτε κατακτητών, ούτε οι πολιτικοί, ιδεολογικοί και βιολογικοί τους απόγονοι που μας θύμισαν και μας θυμίζουν τις πιο σκοτεινές πλευρές των ανθρώπων.
Πατρίδα είναι όλοι εκείνοι οι «ασήμαντοι» γίγαντες που τους κοίταξαν κατάματα, τους έφτυσαν κατάμουτρα και έκαναν κουρέλια την πολιτική και την ιδεολογία τους με τη γροθιά υψωμένη, ανεβάζοντας στα ουράνια τον «άνθρωπο» και βρωντοφωνάζοντας με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο πως αξίζει να πεθαίνεις όρθιος αν πρόκειται να ζεις σαν σκουλήκι.
Είναι όλοι εκείνοι που αρκούν 200 μαζεμένοι από αυτούς σε μια πολυχρονισμένη φωτογραφία να στείλουν το μήνυμα πως το σκοτάδι πάντα θα νικιέται από το φως.
Πατρίδα είναι το βλέμμα και το χαμόγελο των παιδιών μας, των παιδιών της διπλανής πόρτας, των παιδιών των ερειπίων σε βομβαρδισμένα σπίτια και σχολεία, των παιδιών με άνεργους γονείς , με γονείς χρεωμένους, των παιδιών «ενός κατώτερου Θεού» που αναζητούν και δικαιούνται ίσες ευκαιρίες, στη ζωή που τους αξίζει, στο δικό τους αύριο.
Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη αυτή την «πατρίδα» να συνεχίσουν να την καταστρέφουν.
Θα τους διώξουμε εμείς νωρίτερα.
