Πέρασαν 35 χρόνια από τη βραδιά της στυγερής δολοφονίας του αγωνιστή κομμουνιστή εκπαιδευτικού Νίκου Τεμπονέρα. 35 χρόνια από τη νύχτα της 8ης Γενάρη 1991, που ο λοστός του στελέχους της ΝΔ Γιάννη Καλαμπόκα, έκοψε το νήμα της ζωής του καθηγητή έξω από το σχολικό συγκρότημα ΒΟΥΔ στην Πάτρα.
Ο Νίκος Τεμπονέρας δολοφονήθηκε, γιατί έπραξε το αυτονόητο καθήκον ενός Δασκάλου, αυτό της υπεράσπισης των μαθητών του και των αγώνων τους ενάντια στο αντιδραστικό πολυνομοσχέδιο του Υπουργού Παιδείας της ΝΔ Β. Κοντογιαννόπουλου. Ο δολοφόνος του Γ. Καλαμπόκας, πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και δημοτικός σύμβουλος Πάτρας με την παράταξη της ΝΔ, ήταν επικεφαλής ομάδας τραμπούκων και παρακρατικών μαζί με Μαραγκό, Σπίνο, Γραμματίκα, που πάση θυσία και με κάθε κόστος είχαν αναλάβει το έργο της ¨ανακατάληψης” των σχολείων προκειμένου να κάμψουν τις μαζικές αντιστάσεις και καταλήψεις των μαθητών απέναντι στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας με πρωθυπουργό τον πατέρα Μητσοτάκη. Η δράση των τραμπούκων από άκρη σε άκρη όλης της χώρας, είχε την υπογραφή και τη σφραγίδα του κυβερνητικού επιτελείου με τον Υφυπουργό Παιδείας Β.Μπεκίρη, του Υπουργού Παιδείας Κοντογιαννόπουλου και του ίδιου του Πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη. Την επιχείρηση αυτή πλήρωσε με τη ζωή του ο Νίκος Τεμπονέρας.
Ήταν 35 χρόνια πριν, η πολιτική περίοδος που η κυβέρνηση της ΝΔ ανέμιζε τις σημαίες του νεοφιλελευθερισμού, της ελευθερίας της αγοράς, και των ιδιωτικοποιήσεων μετά και την εκκωφαντική κατάρρευση των χωρών του «υπαρκτού» σοσιαλισμού και τη χείρα βοήθειας στα αστικά αφηγήματα και στην αστική πολιτική που της πρόσφερε η συμμετοχή της επίσημης κοινοβουλευτικής αριστεράς ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ-ΚΚΕ στην συγκυβέρνηση της “κάθαρσης” Τζανετάκη και της οικουμενικής Ζολώτα, που ανέδειξαν την ΝΔ και την πολιτική της ως μονόδρομο.
Η κυβέρνηση της ΝΔ είχε δείξει τα δόντια της από την αρχή της διακυβέρνησής της με την ψήφιση του αντιασφαλιστικού νόμου, του αντιαπεργιακού νόμου, την εκκαθάριση/ ιδιωτικοποίηση των προβληματικών επιχειρήσεων και τα σύννεφα του πολέμου και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων με την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ να πυκνώνουν. Την ίδια περίοδο όμως εκδηλώθηκαν σημαντικές απεργιακές αντιστάσεις απέναντι στην αντεργατική επέλαση. Οι καταλήψεις των εργοστασίων π.χ της Πειραϊκής Πατραϊκής στην Πάτρα, η απεργία των καθηγητών στις εξετάσεις μετά από απόφαση των Γ.Σ που αντιμετώπισε όχι μόνο την καταστολή της κυβέρνησης, αλλά και την υπονόμευση της από το ΚΚΕ και τον Συνασπισμό γιατί έθιγε τα «ιερά και τα όσια» των πανελλαδικών εξετάσεων.
Το φθινόπωρο εκείνης της χρονιάς του 1990, ο Υπουργός Παιδείας κατεβάζει το αντιεκπαιδευτικό νομοσχέδιο νεοφιλελεύθερης και νεοσυντηρητικής κοπής που έφερνε μεταξύ άλλων την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, την κατάργηση της επετηρίδας, την επίθεση στους μαθητές με σκλήρυνση της αξιολόγησης τους, βαθμολογία στους μαθητές του Δημοτικού, τις γραπτές εξετάσεις στο Γυμνάσιο, την κατάργηση των αδικαιολόγητων απουσιών, την κατάργηση των δεκαπενταμελών, τον υποχρεωτικό εκκλησιασμό κλπ. Το νομοσχέδιο αυτό πυροδότησε τον μαζικό ξεσηκωμό της νεολαίας και κυρίως των μαθητών με μαζικές καταλήψεις των σχολείων, διαδηλώσεις, συντονιστικά καταλήψεων. Οι καταλήψεις των μαθητών συνδέθηκαν με το φοιτητικό και το εκπαιδευτικό κίνημα, κέρδισαν την αλληλεγγύη της κοινωνίας. Ξέφυγαν από τα όρια της άνευρης, τυπικής διαμαρτυρίας, και αντιπαρατέθηκαν με τον πυρήνα της κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής και όχι μόνο. Απαίτησαν το δίκαιο των μορφωτικών αναγκών τους, το δημόσιο δωρεάν σχολείο, τα δημοκρατικά δικαιώματα.
Αυτός ο αγώνας, ενάντια σε ένα νομοσχέδιο που γύριζε το ρολόι της εκπαίδευσης πίσω σε μαύρες μέρες, έπρεπε να κατασταλεί. Και αφού οι σώφρονες φωνές της επίσημης αριστεράς ενιαίου ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ-ΚΚΕ δεν ήταν αποτελεσματικές σε αυτή την κατεύθυνση, ανέλαβε το κράτος, το παρακράτος και οι τραμπούκοι που έφτασαν στη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα.
Η δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα, όχι μόνο δεν κατάφερε να επιβάλει το νόμο και την τάξη της σιωπής, αλλά αντίθετα οδήγησε σε ένα τσουνάμι κινητοποιήσεων, διαδηλώσεων της νεολαίας και των εργαζόμενων σε όλη τη χώρα, που οδήγησε στην παραίτηση του Κοντογιαννόπουλου και την απόσυρση των μέτρων.
35 χρόνια μετά, το κίνημα του 1990-91 και η δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα αποτελεί ακόμα και σήμερα μια βαθιά διαχωριστική γραμμή στην αντιπαράθεση ανάμεσα στους αγώνες της ανατροπής με την αστική πολιτική στην εκπαίδευση και συνολικότερα. Οι χιλιάδες νέοι άνθρωποι που ακόμα διαδηλώνουν με το σύνθημα «ΖΕΙ,ΖΕΙ Ο ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΖΕΙ ΜΕ ΠΕΤΡΟΥΛΑ ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ» αποτελεί μια μεγάλη ήττα της αστικής πολιτικής και των κυβερνήσεων στην προσπάθεια τους να κοντύνουν την θυσία και την προσφορά του Νίκου Τεμπονέρα στο πέρασμα των χρόνων. Δείχνει πως μένει ανοιχτό και ζωντανό το ρήγμα της σύγκρουσης για δημόσια, δωρεάν εκπαίδευση, για ζωή με δικαιώματα και αξιοπρέπεια ενάντια στην επιχείρηση της ιδιωτικοποίησης/επιχειρηματικοποίησης του δημόσιου σχολείου και Πανεπιστήμιου, την ένταση των ταξικών φραγμών, της αξιολόγησης της υποχρηματοδότησης, του τσακίσματος των εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, στην κοινωνική λεηλασία και την πολεμική μηχανή που ζεσταίνεται και σπέρνει φτώχεια, θάνατο και προσφυγιά για τα κέρδη του κεφαλαίου.
Το ζεστό ανθρώπινο χαμόγελο της φωτογραφίας του Νίκου Τεμπονέρα αποτελεί αγκάθι στην πολιτική των κυβερνήσεων, ΕΕ, ΟΟΣΑ και κεφαλαίου, γιατί εδώ και 35 χρόνια είναι οδηγός στους αγώνες της νεολαίας και του μαχόμενου εκπαιδευτικού κινήματος που έχουν βάλει φραγμό στην επιβολή εκείνης της πολιτικής, για την οποία δολοφονήθηκε ο Νίκος Τεμπονέρας.
35 χρόνια μετά ο Υπουργός της δολοφονίας Τεμπονέρα Κοντογιαννόπουλος αγκαλιάστηκε από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, αλλά ο Νίκος Τεμπονέρας από χιλιάδες νέους και νέες στους αγώνες τους.
Ο Ν. Τεμπονέρας θα συνεχίσει να είναι φάρος στους αγώνες του σήμερα μέχρι την τελική νίκη του λαϊκού κινήματος. Θα υπενθυμίζει πως κάθε φορά που νομίζουν πως έχουν επιβάλλει το σιωπητήριο της ΤΙΝΑ της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, οι αγώνες του λαού και της νεολαίας θα βάζουν εμπόδιο και φραγμό στα σχέδια τους, με το ερώτημα της συνολικής ανατροπής να μένει ανοιχτό και να στοιχειώνει τον ύπνο τους.
