του Θοδωρή Μαυρίδη,
«Είναι η διεύθυνσή που δηλώσατε σωστή;» – «Γιατί με ρωτάτε;» – «Δεν σας λέω.»
(από τηλεφωνική επικοινωνία νεοδιόριστου και διεύθυνση εκπαίδευσης, όπου και έλαβε στο σπίτι μέσα στο καλοκαίρι κλήση για πειθαρχικό επειδή απεργεί)
«Υπόγραψε μια υπεύθυνη δήλωση μέσω gov ότι θα συμμετέχεις στην αξιολόγηση και δεν θα πάθεις τίποτα. Αλλιώς θα περάσεις πειθαρχικό, θα στείλω και το όνομά σου στον περιφερειακό για περικοπή μισθού.»
«Δηλώστε μέχρι την Δευτέρα τα ονόματα των απεργών να τους σημειώσουμε για πειθαρχικό»
Αυτά ακούμε τον τελευταίο καιρό νεοδιόριστες και νεοδιόριστοι, περισσότερο σε περιοχές με λιγότερους νεοδιόριστους, ή και που τα πρωτοβάθμια σωματεία δεν είναι πολύ δυναμικά.
Η μάχη ενάντια στην ατομική αξιολόγηση, αυτή η τρομερή μάχη που αφορά όλη την εκπαίδευση και ουσιαστικά όλη την κοινωνία, αφού αφορά το μέλλον του δημόσιου σχολείου, κινδυνεύει να οδηγηθεί σταδιακά σε μια ατομική μάχη, σε μια ατομική στάση που θα πρέπει να κρατήσει η/ο νεοδιόριστη/ος.
Σιγά σιγά η μάχη οδεύει να σταμάτησε να είναι κεντρική. Σαν να μοιάζει να μην αφορά το σύνολο του εκπαιδευτικού κινήματος και δίνεται με την αγωνιστική στάση που καλείται να κρατήσει κάθε νεοδιόριστη όπου και να βρίσκεται.
Φυσικά και τα πρωτοβάθμια σωματεία όπου ήταν ισχυρά και ενεργά, οι επιτροπές αγώνα όπου ενεργοποιήθηκαν, τα απεργιακά ταμεία, οι αγωνίστριες εκπαιδευτικοί συναδέλφισσες στα σχολεία, έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν την μάχη στα μπλόκα σε κάθε σχολείο, σε κάθε γειτονιά σε όλη την Ελλάδα. Έδιωξαν πολλές φορές συλλογικά τους αξιολογητές, έδωσαν παλμό και συμπαράσταση σε όλη αυτή την πίεση που δέχονται οι νέες και νέοι στα σχολεία.
Όμως η κατάσταση έχει φτάσει σε ένα σημείο που χτυπιέται το απεργιακό δικαίωμα σε δυο τρεις περιπτώσεις στην Κομοτηνή, σε μια δυο περιπτώσεις στον Έβρο, στην Πέλλα στην Θεσσαλία κλπ.
Δεν γίνεται να αφήσουμε καμία και κανέναν στην απομόνωση να δώσει αυτόν τον αγώνα χωρίς την δυναμική στήριξη που χρειάζεται όταν αντιμετωπίζει τις απειλές του Υπουργείο μόνος ή μόνη.
Χρειάζεται αυτή η μάχη να ξαναγίνει επίκεντρο του εκπαιδευτικού κινήματος και να βγει σύσσωμη η εκπαίδευση σε κινητοποιήσεις και απεργίες. Δεν κρίνεται μόνο η μάχη της αξιολόγησης αλλά το ίδιο το δικαίωμα στην απεργία πλέον και καμία παράταξη δεν δικαιούται να σφυρίζει αδιάφορα.
Ταυτόχρονα με αυτή την τρομοκρατία, αυτό το στεγνό bullying του Υπουργείου, έχουμε τις τρομακτικές συγχωνεύσεις που οδήγησαν εκπαιδευτικούς γονείς και μαθητές σε κινητοποιήσεις, καταλήψεις γραφείων και μια οργή που ξεπέρασε κάθε αγωνιστικό σχεδιασμό. Την Δευτέρα μαθητές από περιοχές της Δυτικής αττικής μαζί με εκπαιδευτικούς προχωρούν ξανά σε κινητοποίηση στο Υπουργείο.
Την Κυριακή στο Χαϊδάρι ενώσεις γονέων πραγματοποιούν σύσκεψη για να αποφασίσουν τα επόμενα βήματα που θα κάνουν.
Φυσικά τα σχολεία άνοιξαν αλλά δεν μπορούν να λειτουργήσουν με όλα τα κενά που είναι ακόμα ακάλυπτα. Και ταυτόχρονα οι χαμηλοί μισθοί σε συνδυασμό με την ακρίβεια, τα ακριβά ενοίκια οδηγούν τους εκπαιδευτικούς να είναι βόμβα έτοιμη να εκραγεί.
Σε όλη αυτή την κατάσταση έχουμε τις ομοσπονδίες να κρατούν μια στάση σαν να θέλουν να μην γίνει τίποτα. Καλούν τους εκπαιδευτικούς να κάνουν συνελεύσεις μέχρι τέλη Σεπτέμβρη και να αποφασίσουν μια απεργία για μέσα στον Οκτώβρη με σκοπό να κλιμακώσουμε αργότερα. Καλά Χριστούγεννα δηλαδή.
Η κατάσταση φωνάζει ότι χρειάζεται άμεσα απεργία και αγωνιστική συσπείρωση γύρω από συνεχείς κινητοποιήσεις.
Οι νεοδιόριστες και οι νεοδιόριστοι απευθύνονται στις ομοσπονδίες και αυτές πετάνε το μπαλάκι δεξιά αριστερά, στο μέλλον ή στην γενικόλογη συμπόρευση με τις ομοσπονδίες(!) χωρίς όμως να απαντάνε στο τι κάνουμε τώρα με τις απειλές για πειθαρχικά, με το χτύπημα στην απεργία.
Ευτυχώς οι εκπαιδευτικοί ποτέ δεν επαναπαύτηκαν, ποτέ δεν έκατσαν να περιμένουν κάποιος να τους σημάνει την εκκίνηση του αγώνα. Ήδη πάνω από 20 σύλλογοι και ΕΛΜΕ προχώρησαν σε σύσκεψη συντονισμό και πήραν αγωνιστικές αποφάσεις για τώρα. Την Τρίτη, την Τετάρτη, την Παρασκευή, Το Σάββατο.. κάθε μέρα και ένα αγωνιστικό βήμα.
Μια από αυτές είναι και η πανελλαδική σύσκεψη νεοδιόριστων που θα γίνει την Τρίτη το απόγευμα με την παρουσία δικηγόρων των σωματείων που θα γίνει συζήτηση να λυθούν απορίες, να απαντηθεί το τι κάνουμε σε κάθε απειλή, να μιλήσουμε και να δώσουμε οι νεοδιόριστοι τον τόνο ότι δεν θα υποχωρήσουμε τόσο εύκολα.
Ο αγώνας των νεοδιόριστων δεν είναι εύκολος, έρχεται μετά από χρόνια αδιοριστίας και αβεβαιότητας, έρχεται μετά από προσοντολόγιο, έρχεται μετά από χιλιάδες απορριπτέους δίπλα μας, έρχεται ταυτόχρονα με την συρρίκνωση του δημόσιου σχολείου, έρχεται με την απειλή ότι δεν θα μας δοθεί διαπιστωτική πράξη. Έρχεται με το χτύπημα στο αυτονόητο δικαίωμα στην απεργία.
Ξεχνάνε όμως ότι περάσαμε όλα αυτά και συνεχίζουμε να είμαστε εδώ, παρούσες και παρόντες στις τάξεις μας, να δίνουμε καθημερινά τον αγώνα μας και αφού ξεπεράσαμε τόσα και τόσα, δεν μας φοβίζουν τα χαρτιά τους. Δεν μας φοβίζουν οι απειλές για πειθαρχικά, δεν μας φοβίζουν οι απειλές για περικοπές μισθών, μπροστά στα ψίχουλα που παίρνουμε θα μας κόψουν και μισή μπουκιά ακόμα.
Όταν βλέπουμε ότι αυτοί που μας απειλούν ανταλλάσσουν αλληλογραφία με τίτλο «εξοικονόμηση προσωπικού» και παίζουν έτσι κυνικά με το μέλλον των παιδιών μας, δεν έχουμε αυταπάτες για την στάση που θα κρατήσουμε. Αυτοί ας απειλούν, ας σκούζουν ότι θα μας ρίξουν πάνω μας τον ουρανό με τα άστρα, και εμείς θα συνεχίσουμε την γλώσσα μας να τους βγάζουμε.
