της Όλγας Τσιλιμπάρη,
Χθόνια η ποίηση
υστέρημα της υστερίας
από τα έγκατα των σπλάγχνων αναβλύζει
εγκέφαλος εντερικός
παρά της λογικής το περιτύλιγμα
ιδρώτας αλμυρός του κόπου και της μνήμης
δάκρυ πετρωμένο
χολή και όξος
της πιο γλυκιάς απαντοχής
Αγάπη φωτεινή
των σκοτεινών χυμών
και των δυνάμεων που κυβερνούν τους κύκλους
μαύρα ζουμιά
δυσώδης αποσύνθεση
σεισμών αναμονή κι ανεμοζάλης ευωδία
της νέας γέννας η διαλεκτική
βία, της ιστορίας η μαμή
Φως ει και εις φως απελεύσει
14-8-2024, 9 πμ, Ανεμόμυλος
ένα ακόμα ποίημα ποιητικής
με το μυαλό στραμμένο στον προσωπικό θάνατο και στη συλλογική αναγέννηση
