Εκτύπωση

της  Εύης Μπουτούλη *

Ήταν λίγο πριν την Καθαρά Δευτέρα όταν ανακοινώθηκαν τα νέα για το «τέλος» της Απεργίας-Αποχής. Γιατί έτσι αποφάσισε όχι μόνο το υπουργείο, αλλά και κάποιοι πιστοί του φίλοι, που τυγχάνει να έχουν τις εκλογικές πλειοψηφίες στο Δ.Σ. της ομοσπονδίας μας -αλλά εν τέλει μόνο εναντίον της πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών να φέρονται. Η προσπάθεια για ένα «τέλος» σε έναν αγώνα που τον σήκωσαν πλειοψηφικά οι πρώτοι πληττόμενοι, οι νεοδιόριστοι/ες.

Αλλά στο νησί της Λέσβου -για κακή τύχη του υπουργείου και των πιστών του φίλων- ήρθαμε τα τελευταία 3 χρόνια πολλοί. Τόσοι πολλοί που δεν μας χωρούσε ο τόπος όταν μάθαμε ότι παρά τον αγώνα που έχουμε δώσει αυτά τα 2 χρόνια ως νεοδιόριστοι ενάντια στην ατομική αξιολόγηση και την αυτοαξιολόγηση, παρά τον αγώνα που έχουμε δώσει σαν αναπληρωτές εδώ και 5-10-15 χρόνια γυρνώντας την Ελλάδα για να λειτουργούν τα σχολεία, τώρα θα πρέπει να παραδώσουμε τα όπλα.

Στην αρχή πάγωμα και αμηχανία. Και μια εκκωφαντική σιωπή από τους τοπικούς πιστούς φίλους που τυγχάνει κι εδώ να κατέχουν την εκλογική πλειοψηφία και να έχουν καταφέρει εδώ και χρόνια να δημιουργήσουν ένα κατεστημένο σιωπής, υποταγής και άρνησης οποιουδήποτε αγώνα από το σωματείο των εκπαιδευτικών.

Όμως είμαστε πολλοί/ες σε αυτό το νησί και κάποιοι/ες έχουν δώσει τον αγώνα ξανά οργανωμένα, παρά τις κλειστές πόρτες του σωματείου. Και είμαστε πολλοί και πολλές, που μέσα από τα δίκτυα ενημέρωσης μάθαμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι και οι μόνες κι ότι μπορούμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Και ξεκινήσαμε. Δεν περιμέναμε κανέναν «σωτήρα».

Οι υπογραφές και η μαζική ενημέρωση με πρωτοπόρους τους νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς έφεραν την πρώτη συνέλευση. Αυτή τη φλογερή συνέλευση του πάθους για συνέχιση του αγώνα από την πλειοψηφία των εκπαιδευτικών –και ειδικά των νεοδιόριστων- και της τρομοκράτησης και της υποταγής από το κατεστημένο της πλειοψηφίας των εκπροσώπων σωματείου. Οι νεοδιόριστοι όμως ήμασταν αποφασισμένοι. Ήρθαμε εδώ για να αποφασίσουμε τη συνέχιση του αγώνα μας: Προκήρυξη Απεργίας-Αποχής από το σωματείο μας τώρα! Όπως έκαναν χιλιάδες άλλοι συνάδελφοι-ισσες μας στα σωματεία τους σε ολόκληρη την χώρα.  Το κατεστημένο κατάφερε να υπεκφύγει με καταστατικά τερτίπια και να αναβάλει την απόφαση για μια εβδομάδα αργότερα.

Δεν πτοηθήκαμε. Στο μεταξύ βγήκε η απόφαση για επαναπροκήρυξη από τη ΔΟΕ και πολύ χαρήκαμε. Γιατί ήταν αποτέλεσμα όλων μας πανελλαδικά. Αποτέλεσμα των χιλιάδων εκπαιδευτικών που συνερρευσαν στις γενικές τους συνελεύσεις και αποφάσισαν την επαναπροκήρυξη από τα σωματεία. Όμως στη Λέσβο είχαμε αφήσει μια ανολοκλήρωτη δουλειά. Όχι μόνο να προκηρύξουμε Απεργία-Αποχή σαν σωματείο, πλάι στα δεκάδες σωματεία που πήραν αυτό το ρίσκο και πρωτοπόρησαν. Αλλά και να αποκαταστήσουμε τις έννοιες «Σωματείο» και «Γενική Συνέλευση».

Στην επαναληπτική συνέλευση ο κόσμος ήταν περισσότερος. Όπως και το πάθος. Πάνω από 150 χιλιόμετρα οδήγησης για κάποιους μέσα σε μόλις μία εβδομάδα, μόνο για να πάνε συνέλευση. Οι απειλές και η τρομοκρατία δεν εμφανίστηκαν αυτή τη φορά. Το πάθος κέρδισε. Αγωνιστική απόφαση για το ΣΕΠΕ Λέσβου μετά από χρόνια! Και ένα φως κατέκλυσε την γεμάτη αίθουσα του δημοτικού σχολείου που χρόνια είχε να δει τέτοια συλλογική νίκη. Φως από  μια νίκη για τους εκπαιδευτικούς, νίκη για τη συλλογικότητα, νίκη απέναντι στην απάθεια και την υποταγή. Και οι νεοδιόριστες/οι ήμασταν εκεί και δώσαμε την υπόσχεση να είμαστε στην πρώτη γραμμή για όσο χρειαστεί, με τη συλλογική μας οργάνωση, με τις γενικές μας συνελεύσεις, με τα σωματεία μας. Τα σωματεία μας όπως θα έπρεπε να είναι. Μαζικά, συλλογικά, μαχητικά.

Και τώρα, δύο εβδομάδες αργότερα, παρά τις νέες απειλές του υπουργείου, παρά το γεγονός ότι οι εκπρόσωποι του σωματείου μας συνεχίζουν να λειτουργούν εις βάρος της απόφασης της συνέλευσης μας, οι νεοδιόριστοι είμαστε αποφασισμένοι να συνεχίσουμε τον συλλογικό αγώνα μας. Γιατί ξέρουμε ότι η Απεργία-Αποχή είναι το όπλο μας και κανείς δεν μπορεί να μας βάλλει όσο είμαστε συγκροτημένοι και πολλοί. Γιατί ξέρουμε ότι η αξιολόγηση έχει βαθύτερη στόχευση τη διάλυση οποιασδήποτε μορφή συλλογικής ζωής στα σχολεία και την εδραίωση μηχανισμών και σχέσεων επιθεώρησης και ελέγχου σε μαθητές/ριες και εκπαιδευτικούς, την αποστράγγιση οποιασδήποτε δημιουργικότητας και χαράς και εν τέλει την εδραίωση ενός ανταγωνιστικού σχολείου των επιδόσεων και των τεστ, που θα οδηγήσει σταδιακά στην υποχώρηση του δημόσιου χαρακτήρα του. Και ξέρουμε ότι όσο αγωνιζόμαστε θα το κρατάμε ζωντανό. Κι όλοι εμείς οι νέοι και οι νέες που έχουμε κληθεί να υπηρετήσουμε το δημόσιο και δωρεάν σχολείο, με πάθος και όνειρο να δημιουργήσουμε μαθησιακά περιβάλλοντα γεμάτα χαρά και δημιουργία και σχέσεις αλληλεγγύης και συλλογικότητας, έχουμε το χρέος να το κάνουμε με τα μάτια στραμμένα στην κοινωνία.

*νεοδιόριστη εκπαιδευτικός στη Λέσβο

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here