Εκτύπωση

της  συντακτικής επιτροπής,  

Η 8η Μάρτη είναι ημέρα αγώνα και διεκδίκησης ενάντια στην εκμετάλλευση και έμφυλη καταπίεση κάθε μορφής. Η 8η Μάρτη γίνεται ημέρα αγώνα για την πληττόμενη κοινωνία, για το δικαίωμα στη δημόσια και δωρεάν παιδεία, για την εργασία και τις ζωές μας.

Η ιστορία της 8 Μάρτη είναι μακριά και αιματοβαμμένη. Οι αγώνες των εργατριών στις βιοτεχνίες της Αμερικής το μακρινό 1857 ενώνονται με τους αγώνες χρόνων και τους αγώνες του σήμερα για μια χειραφετημένη κοινωνία.

Η φετινή 8η Μάρτη είναι η μέρα ψήφισης του νομοσχεδίου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, που η κυβέρνηση τολμάει να φέρει προς ψήφιση μετά από 9 εβδομάδες αντίστασης του εκπαιδευτικού κινήματος και απονομιμοποίησής του από όλη την κοινωνία.

Ενώνουμε τους αγώνες μας με τις γυναίκες, με όλες όσες βιώνουν την εκμετάλλευση και ανισότητα συναρθρωμένη με την έμφυλη βία στην καθημερινότητα και την εργασία τους.

Με σεβασμό και αλληλεγγύη στους αγώνες όλων των γυναικών του κόσμου, κάθε ηλικίας και χρώματος ή χώρας, σήμερα η καρδιά όλων μας χτυπά στη Γάζα! 

Γινόμαστε η φωνή των γυναικών στη Γάζα για ελευθερία και ειρήνη  ενάντια στο δολοφονικό κράτος του Ισραήλ!

«Αν πεθάνουμε, πείτε στον κόσμο πως είμαστε άνθρωποι δίκαιοι, είμαστε στην πλευρά της αλήθειας». Αυτό ήταν το τελευταίο μήνυμα της 32χρονης φεμινίστριας Παλαιστίνιας ποιήτριας (Hiba Abu Nada) Αμπού Νάντα, η οποία σκοτώθηκε στο σπίτι της στην πόλη Χαν Γιουνίς της Γάζας από ισραηλινό βομβαρδισμό στις 22 Νοεμβρίου του 2023. 

Η αναγνωρισμένη συγγραφέας είχε κερδίσει την αγάπη του κόσμου για τις λογοτεχνικές συνεισφορές της, συμπεριλαμβανομένων δημοσιευμένων ποιητικών συλλογών και ενός μυθιστορήματος με τίτλο «Το οξυγόνο δεν είναι για τους νεκρούς», το οποίο εξασφάλισε τη δεύτερη θέση στα Βραβεία Sharjah για την αραβική δημιουργικότητα το 2017.

Παραθέτουμε ένα ποίημά της:
Σου δίνω καταφύγιοστην επίκληση και στην προσευχή.Ευλογώ τη γειτονιά και τον μιναρέγια να τα φυλάειαπό τον πύραυλοαπό τη στιγμήείναι εντολή στρατηγούμέχρι να γίνειμια επιδρομή.Δίνω καταφύγιο σε σένα και στα μικρά,τα πιτσιρίκια πουαλλάξτε την πορεία του πυραύλουπριν προσγειωθείμε τα χαμόγελα τους.
Δίνω καταφύγιο σε σένα και στα μικρά,τα πιτσιρίκια τώρα κοιμούνται σαν γκόμενοι σε φωλιά.Δεν βαδίζουν στον ύπνο τους προς τα όνειρα.Ξέρουν ότι ο θάνατος κρύβεται έξω από το σπίτι.Τα δάκρυα της μητέρας τους είναι πλέον περιστέριαακολουθώντας τους, ακολουθώντας πίσωκάθε φέρετρο.
Δίνω καταφύγιο στον πατέρα,ο πατέρας των μικρών που κρατάει το σπίτι όρθιοόταν γέρνει μετά τις βόμβες.Εκλιπαρεί τη στιγμή του θανάτου:“Δείξε έλεος. Φύλαξέ με για λίγο.Για χάρη τους, έμαθα να αγαπώ τη ζωή μου.Χάρισέ τους έναν θάνατοόσο όμορφα κι αν είναι».
Σου δίνω καταφύγιοαπό τον πόνο και τον θάνατο,καταφύγιο στη δόξα της πολιορκίας μας,εδώ στην κοιλιά της φάλαινας.Οι δρόμοι μας υμνούν τον Θεό με κάθε βόμβα.Προσεύχονται για τα τζαμιά και τα σπίτια.Και κάθε φορά που αρχίζουν οι βομβαρδισμοί στο Βορρά,οι ικεσίες μας ανεβαίνουν στο Νότο.Σου δίνω καταφύγιοαπό πληγές και βάσανα.Με λόγια ιερής γραφήςΠροστατεύω τα πορτοκάλια από το τσίμπημα του φωσφόρουκαι οι αποχρώσεις του σύννεφου από την αιθαλομίχλη.Σου δίνω καταφύγιο να ξέρειςότι η σκόνη θα καθαρίσει,και αυτοί που ερωτεύτηκαν και πέθαναν μαζίθα γελάσει μια μέρα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here