Εκτύπωση

του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

 

Γιατί είναι απογοητευμένος ο κόσμος πατέρα; Γιατί δεν απεργούν; Γιατί δεν κατεβαίνουν στις κινητοποιήσεις;

… αναρωτιούνται πολλοί γεμάτοι με δήθεν παιδική αφέλεια, ανοιγοκλείνοντας με συστολή τα βλέφαρά τους.

Και ξεχνάνε πάλι αφελώς και μετά δακρύων τις ευθύνες που τους αναλογούν.

Στα πρώτα χρόνια της μεγάλης εξαπάτησης των μνημονίων ο λαός πλημμύρισε κατά εκατοντάδες χιλιάδες τους δρόμους αντιδρώντας στις απανωτές επιθέσεις που δεχόταν σε όλα τα επίπεδα της ζωής του.

Και ήρθε ο ΣυΡιζΑ με αριστερό όνομα και προσωπείο να υποσχεθεί κατάργηση των μνημονίων σε μία μέρα και με έναν νόμο, πατώντας στις πραγματικές ανάγκες και την ξεκάθαρη θέληση των εργαζομένων.

Κάποιοι ούρλιαζαν, διαβάζοντας τις αποφάσεις του αμέσως προηγούμενου συνεδρίου του, πως κάτι τέτοιο δεν θα γίνει.

Και όντως, η κυβίστηση είχε πραγματοποιηθεί. Και σύντομα ήρθε το δημοψήφισμα που το ΟΧΙ στην ΕΕ έγινε ΝΑΙ με τα μπούνια, για να αποτελειώσει τις αντοχές και ανοχές του κόσμου. Για μία ακόμη φορά ένιωσε προδομένος…

Κι αυτοί που ούρλιαζαν, πόνεσαν που τα όσα είχαν προβλέψει, επιβεβαιώθηκαν.

Και μετά ήρθαν μέρες πολύ δύσκολες, με φτώχεια με ανέχεια, με εγκλεισμούς, με απαγορεύσεις, με ξύλο, με σφαγιασμό μισθών, συντάξεων, δικαιωμάτων, ζωών και ονείρων.

Και τότε κάποιοι διάλεξαν να δώσουν εξετάσεις καλής διαγωγής στο σύστημα με υποστολή της σημαίας των διεκδικήσεων και της ανακατάληψης των υψωμάτων των δικαιωμάτων μας γιατί, ο κόσμος δεν αντέχει και οι συνθήκες δεν ευνοούν.

Κι έτσι προτίμησαν ή να ωθήσουν τον κόσμο στην παραίτηση και στον καναπεδισμό, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, να βαρέσουν προσοχές σε προσημειωμένες πλάκες πεζοδρομίου κάπου σε κάποια πλατεία ή σε κάποιον πεζόδρομο.

Και φυσικά το σύστημα τους εκθείασε πλέκοντας το εγκώμιο «για την υπεύθυνη στάση που κράτησαν σε μια δύσκολη περίοδο για τον τόπο».

Κάποιοι ούρλιαζαν και πάλι και καλούσαν σε ανυπακοή και αντεπίθεση και κάποιοι άλλοι έβγαζαν σπυριά και μόνο που άκουγαν τέτοιες «απαγορευμένες λέξεις»!

Οι δυνάμεις καταστολής σταμάτησαν το ντελίριο του ανθρωποκυνηγητού και του ξυλοφορτώματος όταν στη Νέα Σμύρνη ξεχείλισε η οργή και το δίκιο και όχι όταν πείστηκαν από τις, όλο ευγένεια και αβρότητα, αντιδράσεις της «υπεύθυνης αντιπολίτευσης».

Και μέσα στη μαυρίλα και την καταχνιά άστραψε ο ουρανός από τις απεργίες των εργαζομένων στην efood, από τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στα πλοία και τα λιμάνια, σχίστηκε από τις αστραπές της δίκης της εγκληματικής, ναζιστικής χρυσής αυγής και την αντίσταση των εκπαιδευτικών που έκαναν κουρελόχαρτα τις εγκυκλίους και τις οδηγίες του ΥΠΑΙΘ για την αξιολόγηση.

Κι ενώ ο κόσμος αγκομαχά από το βάρος της ακρίβειας και της χειροτέρευσης της καθημερινότητάς του και σφίγγει τα δόντια από το θυμό και την οργή, κι ενώ οι αγρότες σε όλη την Ευρώπη δείχνουν τη δύναμή τους και ετοιμάζονται για μία νικηφόρα έφοδο, κάποιοι στο εσωτερικό της χώρας βλέπουν τους αγρότες ανέτοιμους και τους «κρατάνε» γιατί τους θέλουν και «για την επόμενη μέρα».

Όμως δεν μπορεί να υπάρξει «επόμενη μέρα», αν πνίξουμε το «σήμερα» στην ηττοπάθεια του «χθες».

Κι ενώ το ΥΠΑΙΘ έχει υποστεί άλλη μία ήττα στο πεδίο της «αξιολόγησης» που προσπαθεί να περάσει και σέρνει τους εκπαιδευτικούς στα δικαστήρια, ενώ όλη η εκπαιδευτική κοινότητα είναι στα κάγκελα ενάντια στην επιχειρούμενη ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης, κάποιοι πάλι σπέρνουν την ηττοπάθεια και τη μιζέρια.

Αυτά κι άλλα πολλά ακούστηκαν στις γενικές συνελεύσεις των εκπαιδευτικών ενόψει της γενικής συνέλευσης των προέδρων των ΕΛΜΕ που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 10 Φεβρουαρίου για να παρθούν αποφάσεις συντονισμού και αντεπίθεσης κόντρα στην προσπάθεια του ΥΠΑΙΘ με εκφοβισμούς και αυταρχισμό να προωθήσει την αντιδραστική του πολιτική.

Όταν στους κόλπους των εκπαιδευτικών, σε περίοδο αναβρασμού και συνθηκών ανάτασης του αγωνιστικού φρονήματος του εκπαιδευτικού κινήματος, ακούγονται φωνές «υπεύθυνης ανυμπόριας», που βαφτίζουν τις

«επετειακές τουφεκιές στον αέρα» ως «συντονισμένες αντιδράσεις», τότε είναι ολοφάνερο πως η φαρέτρα του συστήματος στέρεψε από βέλη και μάλλον έμεινε και χωρίς τόξο.

Η απογοήτευση είναι αλήθεια πώς φυτρώνει πάντα δίπλα σε σκοτωμένες ελπίδες όπως επίσης είναι αλήθεια πώς η γοητεία των μαζικών λαϊκών αγώνων μπορεί αυτή την ελπίδα να την αναστήσει.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here