Εκτύπωση
της Σοφίας Χατζοπούλου,

Πως είναι άραγε να είσαι δέντρο στην περίοδο των Χριστουγέννων;

Είσαι σίγουρα ο πρωταγωνιστής των ημερών, αν και δεν το επέλεξες εσύ, αφού ο ρόλος αυτός σου δίνεται με αντάλλαγμα τη ζωή σου.

Στολίζεις τα σαλόνια και τις πλατείες. Όσο πιο ψηλό το ανάστημά σου τόσο πιο μεγαλειώδες, όσο πιο παχύ το φύλλωμά σου τόσο πιο εντυπωσιακό και αποτελεσματικό, μπορεί και κρύβει μπόλικες ζοφερές αλήθειες κάτω από αυτό.

Σε γεμίζουν με πολύχρωμα στολίδια και λαμπιόνια που ζαλίζουν και τυφλώνουν όσους σε θαυμάζουν και έτσι δεν βλέπουν τη δυστυχία σου μα ούτε και τη δική τους.

Και φέτος το καλοκαίρι τα αδέλφια σου σκοτώθηκαν μαζικά στον Έβρο και στη Ρόδο. Αποστεώθηκαν μέσα στις πυρκαγιές που έκαιγαν για μέρες. Το πανέμορφο δάσος της Δαδιάς απανθρακώθηκε, 245.299 στρέμματα του Εθνικού πάρκου καταστράφηκαν ολοσχερώς. Θα πάρει, λένε, 100 με 150 χρόνια για να ξαναδημιουργηθούν τα δέντρα που χάθηκαν. Το ίδιο και στη Ρόδο με 30.000 στέμματα παρθένου δάσους καμμένα. Και πέρσι και πρόπερσι… εκατομμύρια στρέμματα καμμένων δέντρων, δάσους και οικοσυστήματος.

Μα είναι Χριστούγεννα και “η πλάση όλη αγάλλεται”, καθώς ο τροχός πριονίζει τον κορμό σου στα βουνά του Καρπενησίου, για να έρθεις εδώ στην πρωτεύουσα και να σε κάνουν καρνάβαλο του καταναλωτισμού. Δεκαεπτά μέτρα ψηλό και εσύ και το αδέλφι σου στην πλατεία Αριστοτέλους, αυτό από το Παλαιοχώρι Χαλκιδικής. Σε σας έπεσε φέτος ο κλήρος στον ανούσιο αγώνα για υπεροχή και επίδειξη πλούτου και ευμάρειας, επίπλαστης και εφήμερης όσο και τα φωτάκια που σου κρέμασαν.

Πέρα από τις κεντρικές πλατείες, μικρότερα αδέλφια σου έχουν επιλεγεί να στολίσουν τις περιφερειακές πλατείες δήμων και περιοχών των πόλεων. Αυτά δεν είναι σαν και σένα, δεν τα στόλισαν με “24.000 φωτάκια”, ούτε με εκατοντάδες στολίδια. Άκουσες μάλιστα πως έπεσαν και θύματα κλοπής! Όχι από αυτούς που επίσημα τα έκλεψαν από τα βουνά τους, αλλά από κάποιους που τους άρπαξαν τις πολύχρωμες μπάλες από τα χαμηλά κλαριά τους. Άγνωστο ποιος έκανε την αποτρόπαια αυτή πράξη, η οποία, όπως καταγγέλλουν τα κανάλια παρατηρείται σε “υποβαθμισμένες περιοχές”. Φοβήθηκαν και οι δημαρχαίοι άλλων περιοχών και αποφάσισαν να στολίσουν τα δέντρα μισά. Όχι τίποτ’ άλλο είναι ακριβές οι μπάλες, σιγά μην αφήσουνε τους φτωχούς να τις πάρουνε!        

Λίγο πιο κάτω, δίπλα στα ζωντανά δέντρα του Πεδίου του Άρεως, στέκονται καρφωμένα στη σταυρωτή τους βάση, όπως κάθε χρόνο, παραδομένα στη μοίρα τους, εκατοντάδες μικρά έλατα έτοιμα προς πώληση σε μεγάλους και μικρούς ματαιόδοξους πελάτες. Θα μπορούσαν να κατοικήσουν και να ζωντανέψουν ξανά τις αποψιλωμένες πλαγιές των βουνών, μα τότε δεν θα είχαν μάλλον καμιά αξία…Τώρα θα κοσμούν σαλόνια και μαγαζιά για όλη την “εποχή που πρέπει να είσαι χαρούμενος” μέχρι να πεταχτούν στην άκρη του πεζοδρομίου μαζί με τα άλλα σκουπίδια του καταναλωτισμού. Ίσως να σε μαζέψουν αν προλάβουν οι φτωχοί και νεόπτωχοι αυτής της πόλης να ζεστάνεις λίγο τα σπίτια τους που έχουν να δουν χρόνια κεντρική θέρμανση…καλύτερο αυτό από την πολτοποίηση του απορριμματοφόρου, θαρρείς…Τουλάχιστον θα προσφέρεις τη ζέστη σου σε αυτούς που τη χρειάζονται.

Το ξέρεις, άραγε ότι έχεις λίγες μέρες ζωής ακόμα; Σίγουρα το ξέρεις, καθώς μας κοιτάς από κει ψηλά, καθώς ακούς τις φωνές μας και τα γέλια μας, καθώς βλέπεις την αστυνομία να σε φυλάει στην ερημιά της νύχτας σαν να είσαι κάτι πολύτιμο…Και είσαι πολύτιμο όσο είσαι στην αγορά, στην κορυφή της Ερμού, να σηματοδοτείς το νόημα των γιορτών, το νόημα της λήθης και της κατανάλωσης.

Κανείς δεν φύλαγε έτσι τα αδέλφια σου που έγιναν κάρβουνο στα βουνά. Ένα παρθένο δάσος, ένα προστατευόμενο δάσος, ένας φυσικός θησαυρός που δεν αποτιμάται με όρους αγοράς. Κι εσύ είσαι εδώ, ζωντανός θανατοποινίτης, να στολίζεις τα αποκαΐδια του πολιτισμού μας, ενός πολιτισμού που επιλέγει ακόμα να σε σκοτώνει στις πλατείες και τα σαλόνια παρά να χρησιμοποιήσει τα προϊόντα της τεχνολογίας του για να σε σώσει, που συνεχίζει να σε εκμεταλλεύεται επιδεικτικά γιατί “θέλει το φυσικό και όχι το ψεύτικο”.

Μόνος εκεί στη φωταγωγημένη πλατεία, χωρίς τις ρίζες σου, χωρίς το δάσος σου, αλυσοδεμένος δούλος, να ομορφαίνεις την ασχήμια, να εξωραΐζεις τη φρίκη με τίμημα τη ζωή σου…Μας κοιτάς λυπημένα γιατί ξέρεις κάτι που εμείς ξεχνάμε. Θέλεις να μας το πεις αλλά δεν έχεις φωνή πια…Τα φύλλα σου δεν θροΐζουν πια κάτω από το βάρος των στολιδιών, ούτε καν φαίνονται πίσω από τα εκτυφλωτικά λαμπιόνια…

Μα ίσως το έχει αφουγκραστεί ο ποιητής για σένα πριν από χρόνια…

“Περπάτα ελαφριά πάνω στη Γη, γιατί περπατάς πάνω στα ίδια σου τα Όνειρα.” (παράφραση W.B Yeats, ‘The Cloths of Heaven’)  

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here