Εκτύπωση

της Αριάδνης Τακουρίδου,

H 25η Νοέμβρη είναι η διεθνής μέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, η οποία έχει καθιερωθεί το 1999 από τον Ο.Η.Ε. ΒΙΑ. Σωματική και ψυχολογική. Βία, γιατί είσαι γυναίκα. Κάποιες είναι ανάμεσά μας, οι φίλες μας και συγγενείς μας. Κάποιες μίλησαν. Κάποιες όχι. Κάποιες έζησαν. Κάποιες όχι. Είναι πολλές. Είμαστε πολλές. Σύμφωνα με στοιχεία του οργανισμού ηνωμένων εθνών τουλάχιστον μία στις τρεις γυναίκες παγκόσμια, έχει υποστεί βία σε κάποια στιγμή της ζωής της. Σε κάποιες χώρες το ποσοστό αγγίζει το 70%. Υπάρχουν έρευνες που ενημερώνουν ότι 50 γυναίκες δολοφονούνται στην Ε.Ε κάθε χρόνο. Όσο τα νούμερα θα αντιμετωπίζονται σαν μια «κακή» στατιστική που αποδεικνύει το φαινόμενο της βίας, τόσο η βία κατά των γυναικών απλά θα αναπαράγεται. Τι κι αν προσωπικότητες της πολιτικής και της σόου μπιζ καταδικάζουν και δείχνουν μια υποτιθέμενη συμπαράσταση στα θύματα; Όσο δεν λαμβάνονται μέτρα πρόληψης σε νομικό αρχικά στάδιο, θα είμαστε θεατές του ίδιου πολυπαιγμένου δράματος. Ας μην ξεχνάμε ότι κουλτούρα των βιασμών και της συνολικής κακοποίησης εις βάρος των γυναικών, γεννάται ακριβώς σε αυτούς τους χώρους, όπου οι εξουσιαστικές σχέσεις καλπάζουν και προκαλούν διαχωρισμούς και ανισότητες. Είναι εν γένει απατηλό και μάταιο να πιστεύουμε σε μια συμπαράσταση και αλληλεγγύη από τα πάνω, όταν κάθε μορφής βία και εξουσία προέρχεται από αυτούς που είναι σε θέσεις να αποφασίζουν. Συγκεκριμένα ο όρος «γυναικοκτονία» αναγνωρίζεται μεταξύ άλλων και από το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Ισότητας φύλων. Στην Ελλάδα, ωστόσο, δεν υπάρχει νομική κατοχύρωση του όρου, δηλαδή δεν περιέχεται η διάσταση του φύλου στις δολοφονίες των γυναικών. Πώς είναι δυνατόν να εξαλείψεις ένα φαινόμενο, αν δεν το ορίσεις πρώτα; Φτάνουν πια τα κροκοδείλια κλάματα. Μπουχτίσαμε από δηλώσεις συμπαράστασης. Η μαύρη λίστα των επίσημα κακοποιημένων, δολοφονημένων γυναικών στην Ελλάδα, αυξάνεται με αλματώδη ρυθμό τα τελευταία χρόνια.

Αν σε καιρό ειρήνης τα δικαιώματα της γυναίκας τίθενται υπό διαπραγμάτευση και τα θύματα ψυχολογικής και λεκτικής βίας είναι καθημερινά, τότε σε ένα πόλεμο οι γυναίκες μαζί με τα παιδιά και τους ηλικιωμένους είναι τα πρώτα θύματα. Στον πόλεμο, που το δικαίωμα στη ζωή καταπατάται, το δικαίωμα της ζωής μια γυναίκας συνθλίβεται και αφανίζεται. Στην Παλαιστίνη οι γυναίκες αιμορραγούν. Ο κανόνας του ισχυρού που επιβιώνει και κυριαρχεί έναντι των υπολοίπων, επιβεβαιώνεται στην πιο ακραία εκδοχή του. Το ίδιο συμβαίνει και στις ειρηνικές μας χώρες, διατηρώντας μόνο κάποια προσχήματα σεβασμού και υπεράσπισης δικαιωμάτων.

Το Σάββατο της 25ης Νοεμβρίου δεκάδες συλλογικότητες και φορείς διαδήλωναν στο κέντρο της Αθήνας και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, με αφορμή τη Διεθνή Μέρα κατά της Βίας των Γυναικών. Πάλι κλειστό είναι το κέντρο, μουρμούρισε επιβάτρια, του λεωφορείου της γραμμής. Όλο κάτι ζητάνε, τι θέλουν; αναρωτήθηκε. Μέρα ευαισθητοποίησης, διεκδίκησης και αγώνα, αποκρίθηκε μια νεαρή. Συνέχισαν βουβές μέχρι να κατέβει η καθεμία στον προορισμό της…

Τι θέλουν; Τι ζητάνε από τις ζωές μας;

Όταν το αναρωτηθούμε και το φωνάξουμε ενωμένες θα έχει γίνει ένα σημαντικό βήμα.

Όταν καταλάβουμε ότι δεν είμαστε μόνες θα κατέβουμε στον ίδιο προορισμό.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here