Εκτύπωση

Του Θοδωρή Μαυρίδη,

Ένα ωραίο όπλο του αγώνα κόντρα στις αλλαγές στο συνταξιοδοτικό στη Γαλλία, είναι από μέλη της Γενικής Εργατικής Συνομοσπονδίας (CGT) να κόβει ηλεκτρική ενέργεια στους πολιτικούς υποστηρικτές του Μακρόν και τους πλούσιους, ενώ μοιράζει μειωμένου κόστους ενέργεια (ρεύμα και φυσικό αέριο) στον λαό και σε νοσοκομεία.

Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνονται τέτοιες ενέργειες. Το 2020 εργαζόμενοι στον ηλεκτροπαραγωγικό τομέα είχαν κόψει το ρεύμα στα γραφεία του συνδικάτου (CFDT) επειδή το συγκεκριμένο είχε αρνηθεί να προκηρύξει απεργία ενώ συνεργαζόταν με τον Μακρόν για να γίνει αποδεκτή η μεταρρύθμιση στο συνταξιοδοτικό.

Ένα άλλο όπλο των απεργιακών αγώνων στη Γαλλία έρχεται από τους υπαλλήλους καθαριότητας. Πρόσφατα κάνουν τον γύρο του διαδικτύου εικόνες από σκουπίδια σε κάθε δρόμο του Παρισιού, καθώς οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα συμμετέχουν στις απεργίες της Γαλλίας και έχουν αφήσει τα σκουπίδια να μαζεύονται στην πόλη του φωτός.

Ο πόλεμος που δέχονται από τα γαλλικά συστημικά μέσα μαζική ενημέρωσης είναι ίδιος με τον πόλεμο που εξαπολύουν τα εγχώρια συστημικά μέσα στους συνδικαλιστές, απεργούς, σε όλες και όλους εμάς δηλαδή, όποτε επιδιώκουμε με αγώνες να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα, είτε είναι απεργίες είτε καταλήψεις κ.λπ., να παρουσιαζόμαστε ως κοινωνικά ανεύθυνοι.

Ποια είναι όμως πραγματικά η ευθύνη των εργαζομένων απέναντι στην κοινωνία αν όχι να αγωνίζονται με κάθε μέσο πίεσης για την ανατροπή αντιδραστικών πολιτικών που εκμεταλλεύονται τις ζωές της πλειοψηφίας της κοινωνίας;

Είναι κοινωνικά ανεύθυνο να κάνουν απεργία οι εκπαιδευτικοί κατά τη διάρκεια των πανελληνίων;

Είναι κοινωνικά ανεύθυνο να μην έχει μεταφορές σε μέρα απεργίας των ΜΜΜ;

Είναι ανεύθυνοι οι ναυτεργάτες με τις απεργίες στα λιμάνια;

Υπάρχει μήπως όριο στις ενέργειες των απεργών, με τη δικαιολογία της κοινωνικής υπευθυνότητας;

Χρειάζεται στους αγώνες να μην υπάρχει «μέτρο» στα αγωνιστικά βήματα που θα τολμήσουν να πάρουν οι εργαζόμενοι είτε κόντρα στην αστική τάξη και στο κράτος, είτε κόντρα στον εργοδοτικό και κυβερνητικό υποταγμένο συνδικαλισμό. Σήμερα για να υπάρχουν νίκες χρειάζεται και έντονος αγώνας, και θυσίες και ταλαιπωρία και να σπάσουμε αυγά και να μη φοβηθούμε να βγάλουμε την κοινωνία από τον καθημερινό ρυθμό της.

Γιατί αν οι εργαζόμενοι φοβηθούν μην τους χαρακτηρίσουν ανεύθυνους τα συστημικά μέσα επειδή π.χ. δε δέχονται να κάνουν «τηλεκπαίδευση» όταν έχει χιόνια, τότε έχουν ήδη καταλήξει φυλακισμένοι και υποταγμένοι σε κάθε λογής αντιδραστική πολιτική που θα τους έχει αφαιρέσει όλα τα όπλα για να αντιδράσουν.

Να γεμίσει σκουπίδια και το Παρίσι και κάθε πόλη! Ένας τέτοιος αγώνας αποφασιστικός και θαρραλέος και γεμάτος σκουπίδια μοιάζει και ο πιο όμορφος!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here