«Σύνδεση ξανά», μετά την απομόνωση που μας έφερε ο covid, φωνάζει η «Ραπουνζέλ χωρίς παραμύθι»: Συνέντευξη του Ηλία Καρελλά στη Βιολέττα Πατέλη

0
1239
Εκτύπωση

Είχαμε πρόσφατα τη χαρά να συνομιλήσουμε με έναν δημιουργό θεάτρου υψηλής αισθητικής τον Ηλία Καρελλά.

Ο Ηλίας Καρελλάς ξεκίνησε την πορεία του στο θέατρο σκιών το 1996. Το 2002, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, δίνει μια ανανεωτική πνοή στο Θέατρο για Παιδιά και Νέους, δημιουργώντας πρωτοποριακές παραστάσεις όπου συνυπάρχουν αρμονικά επί σκηνής ο ηθοποιός, η σκιά, η κούκλα, η μάσκα, τα πολυμέσα και η ζωντανή μουσική. Ως σκιοπαίκτης και σκηνοθέτης έχει αποκτήσει πλέον μια μοναδική ταυτότητα στο χώρο του θεάματος.

Σημαντικές θεατρικές παραγωγές φέρουν την εμπνευσμένη ματιά και υπογραφή του: «Το αγόρι με τη βαλίτσα» του Mike Kenny, «Στην Κιβωτό στις οκτώ» του Ulrich Hub, «Το μόνο ταξίδι της ζωής του» του Γ. Βιζυηνού, «Ερωτόκριτος» του Β. Κορνάρου και πολλές άλλες, καθώς και παραστάσεις για ενήλικο κοινό όπως «Karagiozis– δύο πακέτα τσιγάρα» ,  «Καραγκιόζης-the stand back comedy no 2»  «Καραγκιόζης-the stand back comedy» ). Πολλές διακρίσεις, περιοδείες, πολύτεχνες παραστάσεις σε κεντρικούς χώρους της Αθήνας  αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα, καινοτόμα φεστιβάλ, διοργανώσεις , σεμινάρια, συγγραφή βιβλίων για τον αγαπημένο του «Kαραγκιόζη».

Συζητάμε με αφορμή τη φετινή του δουλειά στην  Παιδική σκηνή του Θέατρου Κάππα όπου σκηνοθετεί το έργο του   Mike Kenny την πανευρωπαική πρέμιέρα  της «Ραπουνζέλ  χωρίς παραμύθι»  σε συνεργασία με μια ομάδα εξαιρετικών συντελεστών, ηθοποιών και μουσικών. Ακολουθεί στο τέλος της ανάρτησης αναλυτικό δελτίο  για την παράσταση.

Παραθέτουμε όλα όσα μοιράστηκε μαζί μας για τα παιδιά που σήμερα λόγω της τεχνολογίας και του ρυθμού ζωής βιώνουν τη μοναξιά, για την πεποίθησή του ότι το θέατρο πρέπει να  αντιμετωπίζει τα παιδιά σαν κανονικούς θεατές, χωρίς στερεότυπα, μιλώντας τους  και για δύσκολα ζητήματα. Μας αποκαλύπτει γιατί δεν του αρέσουν οι εύκολοι δρόμοι. Μοιράζεται τη διάθεσή του να  δίνει στα παιδιά καινούργια πράγματα και διαφορετικά, την επιθυμία του να ακούει  την εποχή και να τολμά!

Β.Π: Πώς φτάσαμε από τη συναρπαστική  Ραπουνζέλ  ένα γερμανικό παραμύθι ευρύτερα γνωστό από την συλλογή παραμυθιών των αδελφών Γκριμ του 1812 στη   Rapunzel Alone το πρωτότυπο έργο του Mike Kenny  2019 και στη «Ραπουνζέλ χωρίς παραμύθι» του Ηλία Καρελλά 2022 ;;

H.K: Ο Mike Kenny ξεκίνησε να γράφει κατά παραγγελία ένα έργο για μια θεατρική  ομάδα στο Λος Άντζελες. Ήταν ένα έργο για την αποξένωση των παιδιών λόγω των social media. Όμως πριν καν το τελειώσει ήρθε ο covid. Σκέφτηκε πως το έργο του πήγαινε προς την σωστή κατεύθυνση, αλλά όχι ακριβώς. Έγραφε για ένα κορίτσι κλεισμένο σε έναν πύργο, έτσι ώστε να μην έρθει σε επαφή με την τεχνολογία. Με την καραντίνα όμως, όλα τα παιδιά ήταν κλεισμένα σε ένα ψηλό πύργο. Άλλαξε λοιπόν το έργο και το τοποθέτησε στο Β’ Παγκόσμιο στο Λονδίνο, τότε που όλοι λόγω των βομβαρδισμών ήταν κλειδωμένοι σπίτι τους.  Γράφοντας, έγινε η δολοφονία του George Floyd και τότε άλλαξε το έργο του ξανά βάζοντας δύο μαύρες γυναίκες να πρωταγωνιστούν. Λίγο πριν ανέβει το έργο, ήρθε ο πόλεμος στην Ουκρανία, κάνοντας το δυστυχώς επίκαιρο πάρα ποτέ. Η γραφή του, γλυκιά, αλληγορική, γεμάτη συγκίνηση και χιούμορ ως συνήθως. Έτσι και το κείμενο και η παράσταση κρατά αρχετυπικά στοιχεία από το παραμύθι των Γκριμ φτιάχνοντας ένα ολοκαίνουργιο επίκαιρο έργο γεμάτο μηνύματα στο σήμερα!

Β.Π: Διαβάζουμε ότι το έργο είναι μια υπέροχη ιστορία για το πώς οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις αντίξοες καταστάσεις και την έκταση των αντιδράσεων των ανθρώπων όταν έρχονται αντιμέτωποι με προκατειλημμένες και αρνητικές αλληλεπιδράσεις, ένα θέμα τόσο επίκαιρο σήμερα όσο ήταν πριν από περισσότερα από 80 χρόνια. Με ποιες αντίξοες συνθήκες έρχονται αντιμέτωπα τα σημερινά παιδιά;;  Υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ του αισθήματος απομόνωσης εκείνων των παιδιών που στάλθηκαν στην ύπαιθρο και της απομόνωσης των σημερινών παιδιών, όχι λόγω ενός πολέμου αλλά λόγω της σύνδεσης με το διαδίκτυο και της επακόλουθης παράδοξης αποσύνδεσης από τον κόσμο γύρω τους;;                                                                                                                                                

Η. Κ: Το έργο είναι εξαιρετικά επίκαιρο και με έναν δικό του αόρατο, μαγικό τρόπο  άκρως εκπαιδευτικό χωρίς ίχνος διδακτισμού. Το Ραπουνζέλ χωρίς παραμύθι, δημιουργεί ερωτήματα και συναισθήματα σε θεατές κάθε ηλικίας. Είναι απίστευτο στις σχολικές παραστάσεις πώς τα παιδιά του σήμερα μαγνητίζει ένα θεατρικό έργο, τα παιδιά που έχουν τόσες προσλαμβάνουσες. Το έργο πέρα απ όλα τ΄ άλλα μιλά για την απομόνωση. Παιδιά και σήμερα λόγω της τεχνολογίας και του ρυθμού ζωής βιώνουν μια έντονη μοναξιά. Ο covid ήρθε δυστυχώς για να κάνει αυτή την απομόνωση μεγαλύτερη. Το έργο μας φέτος φωνάζει: σύνδεση ξανά! Μέσα από μια ανθρώπινη ιστορία και ένα απλό κείμενο μας μιλά για ότι ζήσαμε για ότι μας έλειψε με τον πιο λυτρωτικό τρόπο.

Β.Π: Το Rapunzel Alone γράφτηκε πριν από τρία χρόνια, ακριβώς πριν την επέλαση του Covid.  Όπως αποδείχθηκε, η πανδημία επέτεινε την ήδη κρίση απομόνωσης μεταξύ παιδιών και εφήβων λόγω της τάσης να είναι τόσο προσκολλημένοι σε ηλεκτρονικές συσκευές και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ήταν αυτός ένας λόγος που το επιλέξατε ;;

H.K: Το Ραπουνζέλ χωρίς παραμύθι γράφτηκε ή καλύτερα ολοκληρώθηκε πριν ένα χρόνο περίπου από τον Mike Kenny. Ο ίδιος εκπαιδευτικός και ίσως ο δημοφιλέστερος συγγραφέας για παιδιά και εφήβους, μας συστήνει το πιο πρόσφατο έργο του,  που είχα την χαρά και την τιμή να εξασφαλίσω την Πανευρωπαϊκή πρεμιέρα του! Για όλους αυτούς τους λόγους η επιλογή του για μένα με την πρώτη κιόλας ανάγνωση ήταν μονόδρομος.

Β.Π: Επιλέξατε ένα έργο που διαδραματίζεται εν καιρώ πολέμου στο Λονδίνο 1944.  Ο ίδιος ο συγγραφέας Mike Kenny το επιλέγει. Από τον μικρό Ναζ  πρόσφυγα πολέμου στη Μέση Ανατολή (ο ήρωας του έργου στο «Αγόρι με τη βαλίτσα» από την προηγούμενη δουλειά σας ) στη Λέττι της «Ραπουνζελ»  του Λονδίνου που βομβαρδίζεται το 1944. Αγγίζει μια τέτοια μακρινή εποχή τα σύγχρονα παιδιά;

H.K: Δεν μου άρεσε ποτέ ο εύκολος δρόμος. Θέλω να δίνω στα παιδιά καινούργια πράγματα και διαφορετικά. Θέλω να ακούω την εποχή και να τολμώ. Η επιτυχία του έργου, με το που ξεκίνησε και φυσικά η αγάπη των θεατών όλα αυτά τα χρόνια, μου δίνει δύναμη για να συστήσω ένα άλλο παιδικό θέατρο, μακριά από κάθε διδακτισμό. Ένα θέατρο που αντιμετωπίζει τα παιδιά σαν κανονικούς θεατές, χωρίς στερεότυπα , με ορίζοντες ανοιχτούς μιλώντας για το καθετί. Τα παιδιά είναι έτοιμα να τους μιλήσεις ακόμα και για δύσκολα ζητήματα.  Θίγοντας τέτοια θέματα τα προετοιμάζεις για τη ζωή. Οι καθημερινές παραστάσεις σχολείων κάθε πρωί με γεμίζουν χαρά και με δικαιώνουν.

Β.Π: Γιατί πόλεμος ως θέμα για θεατρική παράσταση;; Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία,  με όλη τη διάσταση που έλαβε στα μέσα ενημέρωσης,  η πιο συνηθισμένη ερώτηση που κληθήκαμε να απαντήσουμε είναι αν θα γίνει πόλεμος και στην Ελλάδα ή γενικά αν θα φτάσει ο πόλεμος κοντά τους. Υπάρχουν ανάλογες ανησυχίες και ερωτήματα παιδιών μετά το θέατρο;;

H.K: Το έργο έχει σαν βάση το πανανθρώπινο αγαθό της Ειρήνης. Με το θέμα πόλεμος – Ειρήνη ,οι μαθητές έρχονται σε επαφή μέσα από τα σχολικά βιβλία,  την ποίηση, την ζωγραφική κ.α. Τί πιο ωραίο να τους μιλήσεις μέσα από μια παράσταση για αυτό, με ένα κείμενο φιλτραρισμένο και προσεγμένο. Τί πιο ωραίο από το να θιχτούν δύσκολα ζητήματα όπως ο ρατσισμός. Τί πιο ωραίο να φεύγει ένα παιδί γεμάτο συναισθήματα από το θέατρο. Είναι σπουδαίο να υπάρχουν ανησυχίες και ερωτήματα μετά την παράσταση, σημαίνει ότι κάτι έγινε σωστά.

Β.Π: Επειδή μας έχει καθορίσει η προηγούμενη δουλειά σας επανερχόμαστε και λέμε  «Το αγόρι με τη βαλίτσα» είχε στόχο να ευαισθητοποιήσει σχετικά με το προσφυγικό ζήτημα και τα κατάφερε  με τρόπο συγκινητικό, αλλά και συχνά διασκεδαστικό. Ποια είναι τα θέματα για τα οποία στοχεύετε να ευαισθητοποιήσετε τα παιδιά με αυτό το έργο «Ραπουνζέλ χωρίς παραμύθι»;;

H.K: Το έργο δεν έχει καμία σχέση με το αυθεντικό Ραπουνζέλ. Μετά από τόσα χρόνια παραστάσεων μου δίνει μεγάλη χαρά η δυναμική του κοινού που ακολουθεί τις παραστάσεις μας για παιδιά. Ένα κοινό που δεν γεμίζει απλά το θέατρο, αλλά ακολουθεί συνειδητά και περιμένει το επόμενο βήμα. Θεατές κάθε ηλικίας που μας ακολουθούν με πάθος και συναίσθημα. Φέτος και μετά την καραντίνα ένα ολοκαίνουργιο έργο γεμάτο μηνύματα και συναισθήματα. Ξεχάστε τον πύργο και την πριγκίπισσα με τα  μακριά μαλλιά. Η “Ραπουνζέλ χωρίς παραμύθι” του Μάικ Κένι δεν είναι αυτή η Ραπουνζέλ αν και εξακολουθεί να είναι μια ιστορία για την απομόνωση. Ένα έργο αντιρατσιστικό και αντιπολεμικό. Ένα έργο επίκαιρο γλυκό και διαφορετικό.

Β.Π: Είστε ένας από τους σκηνοθέτες που για πρώτη φορά στην Ελλάδα, δώσατε μια ανανεωτική πνοή στο Θέατρο για Παιδιά και Νέους, δημιουργώντας πρωτοποριακές παραστάσεις όπου συνυπάρχουν αρμονικά επί σκηνής, ο ηθοποιός, η σκιά, η κούκλα, η μάσκα, τα πολυμέσα και η ζωντανή μουσική. Πείτε μας πώς καταφέρνετε να τα «δέσετε» όλα αυτά και ποιος ο διαφορετικός ρόλος-συμβολή του κάθε μέσου στο τελικό αποτέλεσμα.

H.K: Σε όλες τις παραστάσεις μου έχω ζωντανή μουσική. Μαζί με το σύγχρονο θέατρο σκιών είναι πλέον σήμα κατατεθέν μου. Η μουσική έρχεται για να υπογραμμίσει, να προχωρήσει τη δράση, αλλά κυρίως για να δώσει συναισθήματα. Το θέατρο σκιών δρα πλήρως συμβολικά, ενώ οι μικρότερες ηλικίες συνδέονται κατευθείαν και κατανοούν ευκολότερα. Ο συνδυασμός διαφορετικών μέσων δραματοποίησης στη σκηνή, ξεκλειδώνει την φαντασία, δημιουργεί ένα ξεχωριστά στυλιζαρισμένο είδος θεάτρου μέσα σε ένα ιδιαίτερο εικαστικό περιβάλλον.

Β.Π: Εντυπωσιαζόμαστε ως γονείς και εκπαιδευτικοί  πάντα όταν θέατρα αλλά ακόμα και   θερινά σινεμά γεμίζουν από παιδιά όλων των ηλικιών -αλλά και γονείς που το χαίρονται-  όταν φιλοξενούν παραστάσεις θεάτρου σκιών. Είστε Καλλιτεχνικός διευθυντής του Πανελλήνιου Σωματείου Θεάτρου Σκιών. Τι είναι αυτό που ενεργοποιεί σε παιδιά και μεγάλους αυτή η τόσο αρχέγονη αλλά και δημοφιλής μορφή θεάτρου;

Η.K : Ήμουν επί χρόνια στο Σωματείο θεάτρου σκιών σε διάφορες θέσεις. Το θέατρο σκιών μαγεύει. Η δύναμη της σκιάς είναι μεγάλη. Εγώ την χρησιμοποιώ διαφορετικά στο θέατρο και διαφορετικά στις παραστάσεις Καραγκιόζη.  Όπως ξέρετε τα τελευταία 10 χρόνια παραστάσεις μου φιλοξενούνται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ενώ πάνω από 20 χρόνια παρουσιάζω παραστάσεις στο χώρο των σχολείων. Το Ελληνικό θέατρο σκιών συνταιριάζοντας πολλές τέχνες μαζί, συγκινεί τα παιδιά του σήμερα,  φτάνει να δίνεται σωστά,  μακριά από προχειρότητα και φολκλόρ στοιχεία.

Β.Π: Τα σημερινά παιδιά βρίσκονται σε περιβάλλοντα έντονου ανταγωνισμού, ταχύτητας, εικόνας. Μαθαίνουν μέσα από αυτά, εκπαιδεύονται να ανταποκρίνονται με τους ίδιους ρυθμούς σε αυτά. Συχνά όσοι είμαστε κοντά τους είτε τα εκπαιδεύουμε είτε  τα ψυχαγωγούμε βρισκόμαστε αντιμέτωποι  με το πώς θα καταφέρουμε να κερδίσουμε την προσοχή τους αλλά και να τους δώσουμε άλλα μονοπάτια σκέψης. Είναι λοιπόν στοίχημα μια θεατρική παράσταση να κατορθώσει να κρατήσει το ενδιαφέρον τους. Πώς πετυχαίνετε οι παραστάσεις που σκηνοθετείτε ή συμμετέχετε ως συντελεστής να αγαπιούνται από τα παιδιά;

H.K: Μπαίνω στη θέση τους, γίνομαι ο ίδιος παιδί!

Β.Π: Ακούσαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα  ραδιοφωνική προσαρμογή του  Rapunzel Alone  ως ένα  ένα  prequel της επερχόμενης σκηνικής παραγωγής από θεατρικό οργανισμό του LA στην Αμερική. Θα σκεφτόσασταν ραδιοφωνικές προσαρμογές των θεατρικών σας έργων;; Πόσο ανοιχτός είστε σε κάτι τέτοιο;;

Φυσικά και θα είχε ενδιαφέρον! Ο ήχος στο θέατρο είναι μαγικό πράγμα. Δεν έχω κάτι στα άμεσα σχέδια μου αλλά εργάζομαι το τελευταίο διάστημα για κάτι τηλεοπτικό σε σχέση με το θέατρο σκιών.

B.Π: Ποιες ηλικιακές ομάδες παιδιών μπορούν να παρακολουθήσουν την παράσταση;;

Η.Κ: Το Ραπουνζέλ Χωρίς παραμύθι μπορούν να παρακολουθήσουν θεατές από έξι ετών. Μικρότερες ηλικίες μπορούν με προετοιμασία και φυσικά εμπειρία στο παιδικό θέατρο.

B.Π: Πόσο καθοριστικές είναι οι συνεργασίες σας; Χορός-μουσική

H.K: Μου αρέσει να δοκιμάζω νέες συνταγές και συνεργασίες. Να κάνω περίεργους και ετερόκλητους συνδυασμούς. Η ανατρεπτική μπάντα των String Demons ερμηνεύει ζωντανά στη σκηνή την πρωτότυπη μουσική της παράστασης φέτος. Πρόκειται για μια συνεργασία καταπληκτική. Οι δύο αυτοί μουσικοί έχουν διεθνή αναγνώριση και έντονη παρουσία στη θεατρική σκηνή. Εξίσου σημαντικό ρόλο παίζει και η κίνηση. Η Αντιγόνη Γύρα, δεν είναι απλά η χορογράφος των παραστάσεων μου τα τελευταία χρόνια. Είναι η βασική μου συνεργάτιδα πάνω και κάτω απ τη σκηνή. Μια υπέροχη καλλιτέχνιδα με έντονη ενσυναίσθηση που ο τρόπος που βλέπει το θέατρο για παιδιά και νέους ταιριάζει με τον δικό μου. Και φυσικά τις στιγμές που ο τρόπος δεν ταιριάζει τότε η συνεργασία μας γίνεται ακόμα πιο δημιουργική.

B.Π: Πώς υποδέχτηκε το παιδικό κοινό τη Ραπουνζέλ χωρίς παραμύθι ;

H.K: Με απίστευτο ενθουσιασμό και ήδη σπουδαίες κριτικές! Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στο κοινό της Κυριακής αλλά κυρίως στους εκπαιδευτικούς που μας εμπιστεύονται τους μαθητές τους καθημερινά!

B.Π: Είστε θετικός να δίνεται εκπαιδευτικό υλικό πριν και μετά τη θεατρική παράσταση τους/στις εκπαιδευτικούς; Ολοκληρώνεται μια δουλειά με αυτό τον τρόπο ή πρέπει η τέχνη ( στην παρούσα φάση το θέατρο) να αφήνετε στις εσωτερικές επεξεργασίες του καθενός και της καθεμίας ;

H.K: Οι αντιδράσεις των μαθητών και γενικά των θεατών μιλούν από μόνες τους. Δεν είναι συνηθισμένο να χειροκροτούν όρθιοι μια παιδική παράσταση. Συνήθως μιλάμε με τα παιδιά και τους δασκάλους, άλλες φορές δημοσιεύουν τους προβληματισμούς και τις απόψεις τους. Παρόλα αυτά υπάρχει άφθονο εκπαιδευτικό υλικό ειδικά για αυτό το έργο , για πριν και μετά την παράσταση.

B. Π: Μπορεί μια παιδική θεατρική παράσταση να γίνει πεδίο μελέτης -έρευνας για επιστημονικούς λόγους. Θα σας ενδιέφερε; θα βοηθούσατε σε μια τέτοια δουλειά;

H.K: Φυσικά και μπορεί να γίνει. Φυσικά και με ενδιαφέρει να βοηθήσω. Το έκανα άλλωστε στο “αγόρι με τη βαλίτσα”.  Αναζητώντας τί είναι αυτό τελικά που παραμένει στη μνήμη ύστερα από την παρακολούθηση μιας παράστασης; Ποια είναι η αντοχή των αναμνήσεων στη διέλευση του χρόνου; Αυτά τα ερωτήματα αποτέλεσαν την αφετηρία της έρευνας με τίτλο  «Η θεατρική μνήμη μαθητών Ε’ Δημοτικού» η οποία  υλοποιήθηκε από 11/7/2018 έως 10/12/2019 στο πλαίσιο της Πρόσκλησης ΕΔΒΜ34 «Υποστήριξη ερευνητών με έμφαση στους νέους ερευνητές»  με Επιστημονικό Υπεύθυνο τον καθηγητή Θεόδωρο Γραμματά. Την ερευνητική ομάδα αποτελούσαν οι Αλεξία Παπακώστα (Δρ., ΕΔΙΠ ΠΤΔΕ-ΕΚΠΑ), Αφροδίτη Ανδρέου (Εκπαιδευτικός, Υποψ. Διδ. ΠΤΔΕ-ΕΚΠΑ) και η Ιωάννα Μπλούτη (Εκπαιδευτικός, Υποψ. Διδ. ΠΤΔΕ-ΕΚΠΑ). Ενώ ειδικά για φέτος και τη Ραπουνζέλ χωρίς παραμύθι του Mike Kenny ετοιμάζουμε στις 16 Ιανουαρίου μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με τίτλο ” Πώς να το πω; ” ” με θέμα : ρατσισμός ,πόλεμος, απομόνωση μέσα από το θέατρο για παιδιά στην μετά covid εποχή.

B.Π: Θέατρο και κρατική χρηματοδότηση. Ποια η τοποθέτησή σας;

Η.Κ: Δεν έχω ασχοληθεί καθόλου με αυτό το κομμάτι. Κάθε παράσταση μου ,είναι δική μου παραγωγή. Έχω φυσικά συμμετέχει σε πολλές παραγωγές σαν συντελεστής σε μεγάλους πολιτιστικούς οργανισμούς και εκδηλώσεις με τη στήριξη πολλών και διαφορετικών φορέων. Παραστάσεις μου είχα τη χαρά και την τιμή να παρουσιαστούν στο Φεστιβάλ Αθηνών , στο Ηρώδειο,  στη Στέγη,  στο ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και φυσικά στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

 

 

                        Παιδική σκηνή – Θέατρο Κάππα 2022-2023

Mike Kenny

Ραπουνζέλ
χωρίς παραμύθι

Σκηνοθεσία: Ηλίας Καρελλάς

Πανευρωπαϊκή πρεμιέρα

Με την ανάγκη για σύνδεση ξανά στην μετά-covid εποχή ο Ηλίας Καρελλάς επιστρέφει στο θέατρο Κάππα, με ένα έργο γεμάτο συναισθήματα και ελπίδα.

Ο δημοφιλέστερος συγγραφέας για παιδιά, Mike Kenny, που αγαπήθηκε στην Ελλάδα μέσα από το «Αγόρι με την βαλίτσα» που παρακολούθησαν χιλιάδες θεατές στην παιδική σκηνή του Θεάτρου Κάππα με την υπογραφή του Ηλία Καρελλά, μας συστήνει το πιο πρόσφατο και επίκαιρο έργο του.

Στην «Ραπουνζέλ χωρίς παραμύθι» που θα κάνει πρεμιέρα στις 23 Οκτωβρίου 2022, ο αγαπημένος σκηνοθέτης και σκιοπαίκτης συνδυάζει επί σκηνής ηθοποιούς, ζωντανή μουσική και σύγχρονο θέατρο σκιών. Το έργο έχει σκοπό να μας ευαισθητοποιήσει απέναντι στον ρατσισμό, τον πόλεμο, την απομόνωση, τις μαθησιακές δυσκολίες και τη φύση, με τρόπο τόσο συγκινητικό, όσο και διασκεδαστικό, τονίζοντας την ανθρώπινη ανάγκη για επικοινωνία.

Είναι 1944, το Λονδίνο βομβαρδίζεται. Η μικρή Λέτι, ένα κορίτσι μικτής καταγωγής, πρέπει να μείνει ασφαλής, όπως και χιλιάδες άλλα παιδιά λόγω του πολέμου. Με μια βαλίτσα στο χέρι και ένα γράμμα καρφιτσωμένο στο παλτό της, οι γονείς της την βάζουν στο τρένο. Σε μια απομονωμένη φάρμα στην εξοχή, θα έρθει αντιμέτωπη με τους φόβους της συναντώντας την αυστηρή κηδεμόνα κυρία Πιρς, τον νεαρό Κόνραντ και μια πολύ επιθετική…  χήνα!

Στον ρόλο της κυρίας Πιρς η γνωστή τραγουδίστρια και ηθοποιός Idra Kayne. Μαζί της, στον ρόλο της μικρής Λέτι, η Εύα Βόγλη. Παίζουν ακόμα οι ηθοποιοί Μάκης Νάνος και Φάνης Παυλόπουλος.

Η ανατρεπτική μπάντα String Demons ερμηνεύει ζωντανά στη σκηνή την πρωτότυπη μουσική που συνέθεσε για την παράσταση, τονίζοντας άλλοτε με ατμοσφαιρικό και άλλοτε με εκρηκτικό τρόπο τα συναισθήματα του έργου.

Η σπουδαία χορογράφος Αντιγόνη Γύρα, σταθερή συνεργάτιδα του Ηλία Καρελλά, κινεί τους ήρωες του έργου σε έναν κόσμο μεταξύ παραμυθιού και πραγματικότητας.

Σε μια εποχή που η τεχνολογία και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν απομονώσει παιδιά και εφήβους που οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με την κλιματική αλλαγή, ενώ μάχονται έναν αόρατο ιό, αλλά και πολεμούν με πραγματικές βόμβες και πυραύλους, η «Ραπουνζέλ χωρίς παραμύθι» έρχεται στην σκηνή για να μας θυμίσει ό, τι περάσαμε, ό, τι μας έλειψε, ό, τι έχουμε ανάγκη.  

 

Ταυτότητα παράστασης:
Συγγραφέας: Μάικ Κένι
Μετάφραση: Χαρά Γιαννακοπούλου
Σκηνοθεσία/Σκηνογραφία/Φωτισμοί: Ηλίας Καρελλάς
Κίνηση: Αντιγόνη Γύρα
Πρωτότυπη μουσική: String Demons
Κατασκευή σκηνικού: Μιχάλης Ράπτης
Κατασκευή φιγούρας θεάτρου σκιών: Ηλίας Καρελλάς, Νικόλας Τζιβελέκης
Κοστούμια: «Βεστιάριο»

Πρωταγωνιστούν:
Λέτι: Εύα Βόγλη
Κυρία Πιρς: Idra Kayne
Κόνραντ: Μάκης Νάνος
Αφηγητής: Φάνης Παυλόπουλος

Μουσική ζωντανά στη σκηνή: String Demons

Εκτέλεση παραγωγής: ARΤSTATE IKE

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here