Εκτύπωση

της Σοφίας Χατζοπούλου,

Κάθε βδομάδα που περνά κάποιο νέο όνομα – μέχρι πρότινος άγνωστο – φιγουράρει στις επικεφαλίδες των κοινωνικών μέσων, βγάζοντας για λίγο την ελληνική κοινωνία από τον λήθαργο. Αυτή τη φορά το όνομα αυτό είναι του Αντρέα Πάτση, δικηγόρου και βουλευτή Γρεβενών με τη ΝΔ., ο οποίος “ μη γνωρίζοντας το ασυμβίβαστο και το παράνομο” του πράματος, βρέθηκε να είναι ιδιοκτήτης και συμμέτοχος σε διάφορες εταιρίες – κάποιες από αυτές offshore – διαχείρισης οφειλών δανειοληπτών, κοινώς εξαγοράς “κόκκινων δανείων”. Οι εταιρίες αυτές έχουν άμεση σχέση, φυσικά, με τράπεζες (Πειραιώς) τις οποίες ‘ξαλαφρώνουν’ και ενισχύουν κεφαλαιοποιητικά.

Μέσα από αυτή του τη δραστηριότητα ο βουλευτής εξαγόρασε από τις τράπεζες “κόκκινα δάνεια” ύψους 62 εκατομμυρίων ευρώ με μόλις 4,3 εκατομμύρια ευρώ, στο 1/15 δηλαδή της αξίας τους, κερδοσκοπώντας, ‘τζογάροντας’ δηλαδή πάνω στην ακίνητη περιουσία των δανειοληπτών. Κι όλα αυτά ταυτόχρονα με τα κέρδη του μέσα από τις δραστηριότητες του ως νομικό σύμβουλο για δημόσιες υπηρεσίες (ΕΛΤΑ, νοσοκομεία) και βέβαια τη δραστηριότητα ‘ομπρέλα’, πολιτικής κάλυψης και διαπλοκής μέσα από την ιδιότητα του ως βουλευτή.

Όλα αυτά συνέβαιναν υποτίθεται εν αγνοία της κυβέρνησης – παρ’ όλη τη διερεύνηση πόθεν έσχες της Βουλής – και εν αγνοία του εν λόγω κυρίου, αφού αν και δικηγόρος, “δεν μπορεί να γνωρίζει τα πάντα” για το τι είναι νόμιμο και τι παράνομο από τη στιγμή που αναλαμβάνει κανείς δημόσιο αξίωμα.

Η συνέχεια γνωστή. Ο βουλευτής διαγράφηκε από τη ΝΔ – αν και διατηρεί προς το παρόν την ιδιότητα του βουλευτή κάνοντας χρήση τα γνωστά παραθυράκια του αστικού νόμου – στήριξε τη κυβέρνηση δηλώνοντας πως “ορθά έπραξε” και τον διέγραψε, και ταυτόχρονα αποποιήθηκε όλες τις ευθύνες δηλώνοντας άγνοια νόμου!

Και κάπου εδώ λήγει το σκάνδαλο που απασχόλησε όλη την Ελλάδα για περίπου δυο μέρες. Σίγησε κάτω από ήχο των θριαμβευτικών εμβατηρίων της επετείου του ΟΧΙ και των παρελάσεων των panzer και των rafale. Όλοι κέρδισαν κάτι ιδιαίτερα σε προεκλογικό επίπεδο. Η κυβέρνηση της ΝΔ ως θεματοφύλακας της ηθικής εξαπέλυσε πύρινους λόγους περί διαφάνειας και λογοδοσίας, η αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ πρόσθεσε άλλο ένα όνομα στον μακρύ κατάλογο παρανόμων και σκανδάλων που σχετίζονται με τη ΝΔ, και οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων έκαναν εκατομμύρια κλικ σε ιστοσελίδες συνοψίζοντας ολόκληρο το σκάνδαλο των ‘κόκκινων δανείων’ σε ένα όνομα.

Η επικέντρωση όμως σε ένα πρόσωπο και η υποτιθέμενη κάθαρση μέσα από τη διαγραφή του απαλείφει και καλύπτει ολόκληρες τις πολιτικές υφαρπαγής και αναδιανομής της ακίνητης περιουσίας των πολιτών, η οποία ξεκίνησε με τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ με τον νόμο 4354/2015 και συνεχίζεται με την κυβέρνηση ΝΔ και τις δικές της νομοθετικές ρυθμίσεις.

Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια έχει στηθεί εντέχνως ένα ζοφερό σκηνικό με εγχώρια και κυρίως ξένα funds (πολύ συχνά θυγατρικές εταιρίες των τραπεζών), τα οποία αγοράζουν τα δάνεια με τις εκπρόθεσμες πληρωμές από τις τράπεζες και από κει και πέρα τα διαχειρίζονται ως αποκλειστικοί συνομιλητές με τους δανειολήπτες, με στόχο τη μεγέθυνση του κέρδους τους. Μετά τις μεταβιβάσεις αυτές ακολουθούν αδίστακτοι εκβιασμοί προς τους δανειολήπτες και πλειστηριασμοί κατοικιών και μικρών επιχειρήσεων, με τους οποίους η ακίνητη περιουσία περνά σε ξένα χέρια χωρίς καμία οικονομική και κοινωνική επιβάρυνση για τις τράπεζες.

Ωφελούμενες από αυτό το ‘παιχνίδι’, οι τράπεζες πουλάνε σε εξευτελιστικές τιμές τα κόκκινα δάνεια στα funds, μη δίνοντας φυσικά καμία ευκαιρία στους δανειολήπτες να εξαγοράσουν και να απελευθερωθούν από τα δάνεια τους σε ανάλογες τιμές. Μεταβιβάζοντας την ευθύνη διατηρούν την αξιοπιστία τους ως πιστωτικά ιδρύματα και μάλιστα με ‘κοινωνική εταιρική ευθύνη’, και με τα έσοδα από τα funds “εξασφαλίζουν την απαραίτητη ρευστότητα για να δανείζουν σε νέα δάνεια”, όπως ανερυθρίαστα δήλωνε ο τέως υπουργός οικονομικών, Ε. Τσακαλώτος, σε συνέντευξη του το 2017, εδραιώνοντας την ηθική του αέναου δανεισμού.

Και ερχόμαστε στην ουσία και τη ρίζα του προβλήματος. Η δημιουργία μιας οικονομίας, η οποία στηρίζεται σε δάνεια και επιδόματα, αφού ο λαός δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στην καλπάζουσα ακρίβεια και την υψηλή φορολογία, ιδιαίτερα με τους χαμηλότατους μισθούς, όπως αυτοί διαμορφώθηκαν και συντηρούνται από την εποχή της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων (παρά τους πανηγυρισμούς της νυν αλλά και της τέως κυβέρνησης για την έξοδο από αυτά).

Αλλά αυτό ακριβώς είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του σύγχρονου καπιταλισμού,  η ιδέα δηλαδή ότι “κάθε κρίση είναι μια ευκαιρία”. Έτσι και η κρίση χρέους του 2008 αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί την ‘ευκαιρία’ για μια επιχειρηματικότητα απροκάλυπτα κερδοσκοπική, τοκογλυφική και διαπλεκόμενη, με βασικό στόχο την απόλυτη εξάρτηση και τη χειραγώγηση των δανειοληπτών τώρα και στο διηνεκές. Ένα σύστημα στο οποίο ο κάθε πολίτης θα χρωστά μόνιμα στο κράτος και στις τράπεζες, και το κράτος θα υποστηρίζει και θα προστατεύει νομικά και θεσμικά όσους θα εμπλέκονται επιχειρηματικά σε αυτή τη διαδικασία, μέσα στα πλαίσια της λογικής του ‘το ένα χέρι νίβει τ’ άλλο’…

Αυτό είναι το πραγματικό σκάνδαλο που διαρκεί εδώ και χρόνια…Που και που κάποιος ‘πιάνεται’ και ‘θυσιάζεται’ εκ του ασφαλούς (και για το κόμμα του και για τον ίδιο), έτσι για να κρατάμε τα προσχήματα και να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια του λαού, προφασιζόμενοι αξίες διαφάνειας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Και μετά από μια δυο μέρες δημοσιότητας, οι δουλειές συνεχίζονται ως είθισται (business as usual)…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here