Εκτύπωση

του Θοδωρή Μαυρίδη,

«Τι προτιμάς; Το υπάρχον σύστημα προσλήψεων ή τον γραπτό ΑΣΕΠ;»

«Υπάρχον σύστημα προσλήψεων»… ντρέπονται ακόμα και να το πουν προσοντολόγιο. Μάλιστα όσες και όσοι μάς πλασάρουν αυτό το δίλημμα, λένε ότι αυτές είναι οι μόνες επιλογές γιατί έτσι λέει το Σύνταγμα. Ενίοτε βέβαια μας λένε ότι το προσοντολόγιο ήταν απαίτηση των θεσμών, λες και αυτό το επιχείρημα θα μας έκανε να το αποδεχτούμε.

Το τελευταίο διάστημα, λοιπόν, έχουν υπάρξει διαρροές για αλλαγή του τρόπου πρόσληψης αναπληρωτ(ρι)ών και μάλιστα ότι εξετάζεται και ο γραπτός ΑΣΕΠ, όπου αν δεν γράψει κανείς τη βάση, δεν θα έχει δικαίωμα στην εργασία.

Πρόκειται για δύο δεδομένα. Η αλλαγή του τρόπου πρόσληψης όσον αφορά τον τρόπο μοριοδότησης, που επιβεβαιώνεται και από το ΥΠΑΙΘ και ο ενδεχόμενος γραπτός διαγωνισμός. Το πρώτο, δηλαδή η αλλαγή στη μοριοδότηση των προσόντων είναι κάτι που προβλέπεται από τον νόμο Γαβρόγλου. Διότι ο σκοπός της μοριοδότησης προσόντων, είναι από τη μία να εξυπηρετείται η αγορά προσόντων από την απαραίτητη πελατεία αλλά κυρίως ο εργαζόμενος να μην είναι ποτέ βέβαιος για την εργασία του. Θα πρέπει συνεχώς να «παλεύει», να πληρώνει νέα προσόντα, να αποδεικνύει ασταμάτητα ότι «αξίζει» να δουλεύει. Συνεπώς και η εκάστοτε μοριοδότηση θα πρέπει να αλλάζει, για να οδηγεί τους υποψήφιους εργαζόμενους/ες στο κυνήγι των νέων μορίων. Αυτό είναι το «υπάρχον σύστημα προσλήψεων».

Η προσθήκη του γραπτού ΑΣΕΠ που βρίσκεται στην ατζέντα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που θα λέγαμε το κερασάκι στην τούρτα. Δεν αποτελεί μια αντιδιαμετρικά διαφορετική κατάσταση όπου θα απαξιωθούν το πτυχίο και η προϋπηρεσία μας. Αυτά τα κάνει ήδη το προσοντολόγιο και πάρα πολύ καλά μάλιστα.

Σχολικά χρόνια με αμέτρητες εξετάσεις και πίεση, βαθμολογίες και άγχος, πανελλαδικές, εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, εξετάσεις σε κάθε μάθημα και τελικά κριθήκαμε πτυχιούχοι. ΣΥΡΙΖΑ & ΝΔ (και όλα τα υπόλοιπα αστικά κόμματα) συμφωνούν απόλυτα ότι δεν αρκούν όλα αυτά για το δικαίωμα στη δουλειά. Οι πολιτικές τους συμφωνούν στο ότι η εργασία δεν πρέπει να θεωρείται σταθερή. Μάταια προσπαθούν να μας αποδείξουν ότι διαφέρουν ριζικά οι απόψεις τους και ότι η μία θέλει γραπτό ΑΣΕΠ ενώ ο άλλος δεν θέλει.

Σε όλα τα κεντρικά ζητήματα εφαρμόζουν και στηρίζουν την ίδια πολιτική. Αυτό έγινε ολοφάνερο και από τα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Σε όλους τους τομείς, από τις ιδιωτικοποιήσεις, την εξωτερική πολιτική, το προσφυγικό, τις δεσμεύσεις σε υπερεθνικούς οργανισμούς και φυσικά και στα εργασιακά. Οι πολιτικές τους στοχεύσεις είναι ίδιες, ευνοούν τα κέρδη του κεφαλαίου σε βάρος του λαού. Εργαζόμενοι σκυφτοί, να μην μπορούν να απεργήσουν, να μην μπορούν να αντιδράσουν, να βρίσκονται στην αβεβαιότητα εργασίας-ανεργίας. Αυτό έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ με τους νόμους που ψήφισε και στη συνέχεια τους υπηρετεί πιστά και τους εξελίσσει η ΝΔ. Αυτό συμβαίνει και με τους νόμους της αξιολόγησης στις σχολικές μονάδες που έφερε ο Γαβρόγλου και επεκτείνει η Κεραμέως. Αυτό συμβαίνει και με τη λειτουργία των σωματείων, τη δυνατότητα στην απεργία και φυσικά αυτό ισχύει και στην αντιμετώπιση των εργαζομένων της εκπαίδευσης.

Μας θέλουν εργαζόμενους-σκλάβους, να παλεύουμε για την επιβίωσή μας.

Το δίλημμα δεν είναι με ποιον τρόπο θέλω να με εκμεταλλεύονται, ή με ποιον τρόπο θέλω να απαξιώνεται το πτυχίο μου και η εργασία μου, ούτε με ποιον νόμο θέλω να παλεύω για δουλέψω σαν συμβασιούχος. Το πραγματικό δίλημμα όλων μας είναι τι στάση θα κρατήσουμε απέναντι στον ολοκληρωτισμό τους.

Στάση ανατροπής ή υποταγής;

Θα γονατίσουμε μπροστά στην εκμετάλλευση ή θα ορθώσουμε ανάστημα;

Θα σταθούμε υποταγμένοι στις ελαστικές σχέσεις εργασίας, στο σχολείο με εργαζόμενους μονομάχους στην αρένα της εργασίας να προσπαθούμε να αλληλοσκοτωθούμε για να μείνουμε στο τέλος ατομικά ζωντανοί δίπλα από τα πτώματα των άνεργων/απολυμένων συναδελφ(ισσ)ων μας; Ή θα παλέψουμε κόντρα στους σύγχρονους αυτοκράτορες για την ελευθερία μας, την εργασιακή μας ελευθερία.

Για σταθερή και μόνιμη εργασία όλων, χωρίς φίλτρα και αποκλεισμούς. Χωρίς αυταρχικές πιέσεις και απολύσεις. Κόντρα στο μέλλον που μας ετοιμάζουν. Για μια δουλειά και ζωή με αξιοπρέπεια. Σε αυτό το δίλημμα οφείλουμε να απαντήσουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here