Εκτύπωση
της Αριάδνης Τακουρίδου,

 

Είμαι αναπληρώτρια και το νομοσχέδιο Χατζηδάκη με αφορά!

 Το αντεργατικό νομοσχέδιο του κ. Χατζηδάκη και η καθιέρωση ενός μοτίβου ελαστικής εργασίας.

Έχει βγει σε διαβούλευση το αντεργατικό νομοσχέδιο Χατζηδάκη που μεταξύ άλλων καταργεί το 8ωρο, καθιερώνει τις απλήρωτες υπερωρίες, ρυθμίζει και ελέγχει την συνδικαλιστική δράση, απελευθερώνει τις απολύσεις ακόμα και αν υπάρχει δικαστική απόφαση ενάντια στην απόλυση και άλλα επίμαχα που ξεδιπλώνουν ένα νέο, «εξελιγμένο» εργασιακό τοπίο στα πρότυπα των εργοδοτών που επιζητούν εντατικοποίηση εργασίας με το μικρότερο δυνατό κόστος.

Είναι ένα νομοσχέδιο που μας αφορά όλες και όλους. Είτε το αφεντικό είναι ο ιδιοκτήτης μια εταιρίας, μιας επιχείρησης, είτε το ίδιο το κράτος γίνεται ξεκάθαρη η προσπάθεια καταπάτησης εργασιακών κεκτημένων και η νομιμοποίηση της εργοδοτικής αυθαιρεσίας.

Το βίωμα των ελαστικών σχέσεων εργασίας απ’ την σκοπιά των αναπληρωτών εκπαιδευτικών και η προοδευτική αποδέσμευση από τα δικαιώματα που απορρέουν από την εργασία οδήγησαν μια ολόκληρη γενιά εκπαιδευτικών να ζει στην ανασφάλεια και τον φόβο του πότε, πού και αν θα δουλεύει και φέτος. Η μόνιμη και σταθερή εργασία με δικαιώματα άρχισε να φαντάζει πολυτέλεια σε μια «κανονικότητα» που μας ήθελε συμβιβασμένους με ψίχουλα, σκυφτούς, διασπασμένους να παζαρεύουμε ατομικά αυτά που συλλογικά μας χρωστάνε. Κάθε υπουργείο, κάθε Κυβέρνησης και ένα ξεχωριστό νομοσχέδιο που εγγυάται ότι οι εκπαιδευτικοί λάστιχο είναι ο νέος τύπος εργαζομένου για το σχολείο-επιχείρηση που επιδιώκουν να φτιάξουν. Ακόμα και οι ελάχιστοι διορισμοί των 5250 εκπαιδευτικών που υποτίθεται θα πραγματοποιήσουν φανερώνουν την πρόθεση για διαιώνιση του θεσμού του αναπληρωτή που αναπληρώνει τον εαυτό του και καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Μπροστά στα εκρηκτικά κενά που διαμορφώνονται τα τελευταία χρόνια είναι σταγόνα στον ωκεανό και συνθέτουν ένα υποκριτικό αφήγημα για δήθεν ενίσχυση και στήριξη του δημόσιου σχολείου.

Από τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου προοδευτικά φτάσαμε στις τρίμηνες συμβάσεις χωρίς δικαιώματα αδειών και άλλων κεκτημένων, με «αξιολόγηση» της ανάγκης που καλύπτουμε και δυνατότητα απόλυσης μετά από 3 μήνες, με εργαζόμενους λάστιχο που δεν έχουν ούτε το δικαίωμα να αρρωστήσουν ή να ανήκουν σε κάποια ευπαθή ομάδα. Γίνεται φανερό ότι η εργασία προσαρμόζεται απόλυτα στις απαιτήσεις ενός εργοδότη που μας θέλει εναρμονισμένους με τις ανάγκες για φθηνό κόστος υπηρεσιών, χωρίς δικαιώματα και υποταγμένους στις εκάστοτε απαιτήσεις. Το σχολείο μετατρέπεται με ταχείς ρυθμούς από χώρο διαπαιδαγώγησης και συνάντησης μαθητών κι εκπαιδευτικών σε ένα εργοστάσιο δεξιοτήτων. Οι εκπαιδευτικοί μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο της εργασιακής τους επισφάλειας, χάνουν τον ρόλο τους και τα νέα προγράμματα σπουδών θέλουν να τους μετατρέψουν σε διεκπεραιωτές–επιμορφωτές Οι μαθητές αντιμετωπίζονται σαν το όψιμο εργατικό δυναμικό που ετοιμάζεται για τα σαγόνια του κεφαλαίου και της αγοράς. Με φόντο αυτή τη δυστοπία, η κοινωνία αμήχανα κοιτά και νέα νομοσχέδια βγαίνουν στα σκαριά να μας συμβιβάσουν στην ιδέα ότι όλα αλλάζουν εναντίον μας.

Το νέο νομοσχέδιο Χατζηδάκη επικυρώνει αυτά που ήδη έχουμε βιώσει από τη σκοπιά ενός συμβασιούχου και μας προετοιμάζει για τα κεκτημένα που μέλλεται να χάσουμε αν σταθούμε ως παρατηρητές σε μια πραγματικότητα που το 8ωρο θα μοιάζει πολυτέλεια και η εργασία από δικαίωμα θα είναι απλά το μέσο επιβολής στις ανάγκες του εργοδότη για επιπλέον κέρδος. Η επιχειρούμενη αλλαγή της ραχοκοκαλιάς των εργασιακών σχέσεων και η γαλούχησή μας στην υποταγή και την εξαθλίωση δεν μας αφήνει περιθώρια δεύτερης σκέψης.

Η απεργία της Πέμπτης 3 Ιουνίου μας αφορά όλες και όλους.

Εναντίωση όλων; ή ζούμε για να δουλεύουμε;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here