Εκτύπωση
της Λίτσας Φρυδά,

Η παράσταση «Αδύναμοι χαρακτήρες γεμάτοι πείσμα να ευτυχήσουν»  παρουσιάζεται από την Εταιρεία Θεάτρου ΠΑΙΚΤΕΣ, σε σκηνοθεσία της Μαρίας Σάββα, στο θέατρο της Σχολής Καλών Τεχνών, Πειραιώς 256, από την Παρασκευή 12 Απριλίου έως την Δευτέρα  20 Μαΐου 2019.

Μικρές αυτοτελείς ιστορίες – ψήγματα πραγματικότητας. Άνθρωποι νέοι, περίεργοι και διαφορετικοί, φοβισμένοι και γεμάτοι πείσμα, εντελώς καθημερινοί και τυχαίοι, είναι οι άνθρωποι των ιστοριών. Η Αθήνα αποτελεί το σκηνικό τους. Η Μαρία Σάββα υπογράφει τη σκηνοθεσία και τη δραματουργική επεξεργασία της παράστασης (με την συμβολή της ομάδας).

Η παράσταση «Αδύναμοι χαρακτήρες γεμάτοι πείσμα να ευτυχήσουν»  έρχεται να προστεθεί στην έως τώρα πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά της Μαρίας Σάββα* η οποία εξακολουθεί να μας εκπλήσσει, – πόσο εύκολο είναι άραγε πια, τώρα που σχεδόν τα πάντα έχουν δοκιμαστεί στην σκηνή;

Από την άνοιξη του 2014 έχει κάνει στροφή στις επιλογές της, τόσο σε επίπεδο επιλογής κειμένων, όσο και στον τρόπο σύνδεσης της δραματουργίας με την σκηνοθεσία. Έκτοτε, επιλέγει να συνθέτει αποσπάσματα θεατρικών και μη θεατρικών κειμένων, προφορικές μαρτυρίες, ιστορικές πηγές, δραματοποιημένη λογοτεχνία, ποίηση κλπ, η σύνθεση των οποίων προκύπτει σε μεγάλο βαθμό και από τις πρόβες με τους ηθοποιούς, μέσα από θεματικούς αυτοσχεδιασμούς, καθώς η ίδια έχει βαθιά εδραιωμένη την κουλτούρα της ομαδικότητας, αλλά και τα κότσια να περάσει από το …χάος για να φτάσει στην σύνθεση αυτή. Θεωρεί εξάλλου αυτό το στάδιο της δουλειάς των ανθρώπων του θεάτρου πολύ δημιουργικό για την ανάπτυξη του έργου.

Έτσι, πειραματίζεται με τη σύνθεση κειμένων, όπως στην παράσταση «Αγόρασα ένα φτυάρι από το ΙΚΕΑ για να σκάψω τον τάφο μου», η οποία παρουσιάστηκε, σε μια πρώτη γραφή, στο θέατρο Βυρσοδεψείο (2014) και σε μία δεύτερη, στο θέατρο Προσκήνιο (2015), σε κείμενα του ανατρεπτικού αργεντινού συγγραφέα Rodrigo Garcia, κείμενα που ανατινάζουν τους παραδοσιακούς θεατρικούς κώδικες,

Ακολουθεί «Το ξύπνημα της μνήμης. Παιδιά – πρόσφυγες του ελληνικού Εμφυλίου» (σε δύο επίσης εκδοχές), μια παράσταση που άγγιξε βαθιά όσους την παρακολούθησαν. Το κείμενο της βασίζεται σε ιστορικά ντοκουμέντα και προφορικές μαρτυρίες ηλικιωμένων πια ανθρώπων που υπήρξαν παιδιά του ελληνικού εμφυλίου, εξόριστα στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες ή έγκλειστα στις παιδουπόλεις της Φρειδερίκης. Με πλούσιο φωτογραφικό υλικό της εποχής, παρουσιάζεται αρχικά στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών στην Γεωπονική Σχολή Αθηνών (2017) και στο Θέατρο της ΑΣΚΤ Αθήνας (2018), με μια ιδιαίτερα ευφυή και υψηλής αισθητικής χρήση των εξωτερικών χώρων.

Αλλά και οι εικαστικές τέχνες, το βίντεο, η μουσική (με μουσικούς επί σκηνής στο Ξύπνημα της μνήμης), οι κατασκευές, η performance αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία των παραστάσεών της.

Εξίσου ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα είναι και η νέα της παράσταση η οποία εμπνέεται ελεύθερα από διηγήματα του βιβλίου «Μπλε υγρό» της Βίβιαν Στεργίου. Τα διηγήματα πραγματεύονται ιστορίες ανθρώπων που ζουν και κινούνται στην Αθήνα του σήμερα, την Αθήνα της κρίσης. Πρόκειται για «καθημερινούς αντι-ήρωες», όπως και η ίδια η συγγραφέας τους αποκαλεί, αλλά είναι οι νέοι εκείνοι που κεντρίζουν το ενδιαφέρον της σκηνοθέτιδας. Στους νέους και στις νέες, που είναι υποχρεωμένοι και υποχρεωμένες να βιώνουν αυτήν την σκληρή πραγματικότητα, εστιάζει και το κείμενο που προέκυψε από τη δουλειά της με τους ηθοποιούς. Η αγωνία της επιβίωσης, η καταπίεση, ο έρωτας – ανεξαρτήτως φύλου και κοινωνικών συμβάσεων -, η μη αποδοχή από την οικογένεια και το κοινωνικό περιβάλλον, ο ρατσισμός,  η δυσκολία στην επικοινωνία των ανθρώπων, η φιλία είναι τα θέματα που με ιδιαίτερη ευαισθησία πραγματεύεται η παράσταση αυτή.

Η Μαρία Σάββα πιστεύει πως στόχος του θεάτρου είναι να κινητοποιήσει τον θεατή και να τον θέσει μπροστά στον ίδιο του τον εαυτό. Σε συζήτηση που είχαμε μαζί της μας είπε: «Οι ήρωες των διηγημάτων που παρουσιάζουμε δεν είναι κατ’ ανάγκη θετικοί ήρωες. Μέσα σε δύσκολες συνθήκες προσπαθούν να διορθώσουν τα  λάθη τους, να επαναδιαπραγματευθούν την ίδια τους τη ζωή, παίρνουν αποφάσεις θέλοντας να ανατρέψουν τις συμβάσεις που τους κρατούν πίσω, κάποιες φορές συγκρούονται με την ίδια τους οικογένεια, προσπαθούν απεγνωσμένα να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους και αναζητούν με πείσμα την ευτυχία στα μικρά και πολύτιμα πράγματα, όπως η φιλία και ο έρωτας. Νομίζω πως ο καθένας από εμάς μπορεί να ταυτιστεί με κάποιον από του χαρακτήρες και να αναρωτηθεί για τις επιλογές του, να θέσει το ερώτημα στον εαυτό του: τι είναι τελικά πιο πολύτιμο σε αυτή τη ζωή και πόσο οι …συνθήκες καθορίζουν τη ζωή μας».

Στην σκηνοθεσία της, εξάλλου, χειρίζεται με μεγάλη μαεστρία το χιούμορ των καταστάσεων και έναν συνδυασμό ρεαλισμού και υπερρεαλισμού που ενυπάρχουν στα διηγήματα της Στεργίου και βρίσκει πολύ ενδιαφέρουσες σκηνικές λύσεις. Επιλέγει συνειδητά εκείνες τις ιστορίες που έχουν πολύ χιούμορ. Λειτουργεί ως αντίδοτο στην θλίψη, μιας και «η  πραγματικότητα που ζούμε μπορεί να είναι ορισμένες φορές εντελώς παράλογη», λέει. Και πράγματι, παρά την ζοφερή ατμόσφαιρα μέσα στην οποία ζουν και κινούνται οι «ήρωες» της παράστασης, το γέλιο των θεατών, ιδίως των νεότερων, βγαίνει αβίαστο σε όλη σχεδόν τη διάρκειά της.

Η παράσταση ξεκινά ξαφνικά, εκεί που οι θεατές περιμένουν ανυποψίαστοι να χτυπήσει το κουδούνι, στον χώρο έξω από την αίθουσα του θεάτρου. Τέσσερις νέοι ηθοποιοί κινούνται ανάμεσα και γύρω από τους θεατές, μεταφέροντας τη δράση στις τέσσερις γωνιές του χώρου, με τους θεατές να τους ακολουθούν σ’ αυτόν τον γρήγορο νεανικό ρυθμό. «Μου αρέσει να υπάρχει το στοιχείο  της έκπληξης» μας εξομολογείται η σκηνοθέτρια, και πως στην πραγματικότητα, αυτό που επιδιώκει είναι να ξεφύγει από την ‘θεατρικότητα’, για να πετύχει ένα πιο φρέσκο αποτέλεσμα, λιγότερο επιτηδευμένο.

Σπάει μ’ αυτόν τον τρόπο τα όρια του σκηνικού χώρου, ο οποίος μπαίνει σε διάλογο όχι μόνο με τον εξωσκηνικό θεατρικό χώρο, ούτε καν απλά με τον περιβάλλοντα χώρο του θεάτρου, όπως στην προηγούμενη παράστασή της. Η πόλη της Αθήνας εισβάλει κυριολεκτικά στη σκηνή, μέσα από ένα βίντεο που δημιουργήθηκε ειδικά για την παράσταση, από τον κινηματογραφιστή Κωνσταντίνο Οικονόμου, και οδηγεί χαρακτήρες και θεατές σε μια περιπλάνηση στους δρόμους της.

«Η πόλη είναι το σκηνικό αυτών των ιστοριών. Με ενδιέφερε να βρίσκονται με κάποιο τρόπο στον φυσικό τους χώρο», λέει, καθώς σημαντικό στοιχείο των διηγημάτων είναι η περιγραφή  του εξωτερικού περιβάλλοντος των ηρώων και της καθημερινότητας τους μέσα στη πόλη. Η πόλη «πρωταγωνιστεί» και είναι κομμάτι της πραγματικότητάς τους. Η Βίβιαν Στεργίου μιλάει για την Αθήνα έτσι όπως είναι, καθόλου ωραιοποιημένη. Οι γνώριμοι δρόμοι της Αθήνας, η βρωμιά και οι ασχήμιες της, αλλά και το εκτυφλωτικό αττικό φώς που τους λούζει. Άλλοτε  εγκλωβίζει  τους ήρωες μέσα στην ασχήμια της κι άλλοτε τους παρηγορεί. Αυτό την κατεύθυνε σκηνοθετικά να δημιουργήσει μια συνομιλία της πόλης με τους ήρωες του έργου, μέσα από το  video του Οικονόμου το οποίο τους «ακολουθεί στους δρόμους της Αθήνας και  συνδέεται με  τον  εσωτερικό μονόλογο τους».

Πολύ ωραίος και ο διάλογος του «μέσα» και του «έξω» που γίνεται με τους φωτισμούς: το εκτυφλωτικό φως του αττικού ουρανού στο βίντεο με το ζεστό φως της σκηνής, που αγκαλιάζει θαρρείς με θαλπωρή αυτούς τους τέσσερις νέους χαρακτήρες, που τους υποδύονται τέσσερις νεότατοι ταλαντούχοι ηθοποιοί.

*Η Μαρία Σάββα είναι απόφοιτος της Δραματικής σχολής του Πέλου Κατσέλη με σπουδές στην Ecole Philippe Gaulier, στο Παρίσι όπου παρακολούθησε, επίσης, πολλά σεμινάρια devised theatre με σημαντικούς σκηνοθέτες και ηθοποιούς που είχαν ήδη ασχοληθεί με το σωματικό θέατρο. Θεωρεί ξεχωριστή εμπειρία τα σεμινάρια Butoh που παρακολουθεί εδώ και αρκετά χρόνια με τον Iwana Masaki. Ως ηθοποιός έχει συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Β. Ελλάδος, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ κ.ά. Έχει σκηνοθετήσει πολυάριθμες παραστάσεις με την Εταιρεία Θεάτρου Παίκτες την οποία ίδρυσε το 1997.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«Αδύναμοι χαρακτήρες γεμάτοι πείσμα να ευτυχήσουν»

Το κείμενο εμπνέεται ελεύθερα από διηγήματα του βιβλίου «Μπλε υγρό» της Βίβιαν Στεργίου (Εκδ. Πόλις, 2017)

Σκηνοθεσία: Μαρία Σάββα

Δραματουργία: Μαρία Σάββα με τη συμβολή της ομάδας

Φωτισμοί: Ναυσικά Χριστοδουλάκου

Video art–Trailer: Κωνσταντίνος Οικονόμου

Ηθοποιοί: Ιφιγένεια Καραμήτρου, Λουκάς Κυριαζής, Δημήτρης Παγώνης, Αλίκη Στενού

Βοηθός σκηνοθέτη: Τίνα Παπακωνσταντίνου

Φωτογραφίες: Τάκης Αναγνωστόπουλος

Παραστάσεις

Απρίλιος

Παρασκευή 12, Σάββατο 13, Κυριακή 14

Παρασκευή 19, Σάββατο 20, Κυριακή 21, Δευτέρα 22

Μάιος

Παρασκευή 3, Σάββατο 4, Κυριακή 5, Δευτέρα 6

Σάββατο 11, Κυριακή 12, Δευτέρα 13

Παρασκευή 17, Σάββατο 18, Κυριακή 19, Δευτέρα 20

Ημέρες

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: 12/4, 19/4, 3/5, 17/5

ΣΑΒΒΑΤΟ: 13/4, 20/4, 4/5, 11/5, 18/5

ΚΥΡΙΑΚΗ: 14/4, 21/4, 5/5, 12/5, 19/5

ΔΕΥΤΕΡΑ: 22/4, 6/5, 13/5, 20/5

Ώρα έναρξης: 21:00

Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Θέατρο της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών

Πειραιώς 256, Ρέντης

Εισιτήρια: 12 ευρώ, 8 ευρώ μειωμένο (φοιτητικό, εκπαιδευτικοί, πολύτεκνοι, ΑΜΕΑ, ομαδικά άνω των 8 ατόμων), 5 ευρώ (ατέλειες, άνεργοι).

Προσφορά για τα μέλη του «ΣΕΛΙΔΟΔΕΙΚΤΗ»: 1 εισιτήριο των 12 ευρώ για 2 άτομα

ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ: Στη VIVA, στο theatrepaiktes@ath.forthnet.gr και στα τηλέφωνα: 2107717878, 6977747262

Προπώληση εισιτηρίων στη VIVA: https://bit.ly/2HXC1zi

Σελίδα της Εταιρείας Θεάτρου ΠΑΙΚΤΕΣ στο fb : https://bit.ly/2utUBaf

Event της παράστασης στο fb : https://bit.ly/2FEWRSe

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here