Εκτύπωση

Γαμήλιο Εμβατήριο του Άγγελου Τερζάκη,

Σύγχρονο Θέατρο

Ευμολπιδών 45, Αθήνα, τηλέφωνο: 2103464380

Από 10 Δεκεμβρίου και για 18 παραστάσεις

Παραστάσεις: Δευτέρα, Τρίτη στις 21:00

Διάρκεια Παράστασης: 1 ώρα και 20 λεπτά

Ειδική τιμή εισιτηρίου για τα μέλη του ΣΕΛΙΔΟΔΕΙΚΤΗ 9 ευρώ αποκλειστικά για την Τρίτη 5 & Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2019.

(Για κράτηση εισιτηρίων επικοινωνείτε με το ταμείο του Θεάτρου (Τηλέφωνο: 2103464380), δηλώνετε πως καλείτε από τον «Σελιδοδείκτη» για να έχετε την ειδική τιμή, και σας ενημερώνουν για την παραλαβή των εισιτηρίων σας.)

Λίγα λόγια για την παράσταση:

Η Ομάδα ΑΝΙΜΑ επέλεξε να ανεβάσει το Γαμήλιο εμβατήριο του Αγγ. Τερζάκη, ο οποίος έγραψε αυτό το πρωτοποριακό για την εποχή του κείμενο σε μια μεταβατική εποχή για την ελληνική κοινωνία, θέλοντας να καταδείξει το καταθλιπτικό κλίμα, την ασφυκτική ατμόσφαιρα και τις έντονες κοινωνικές ανισότητες, που επικρατούσαν στην Ελλάδα του 1930. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα οι γυναίκες, που υφίστανται τα πιο πολλά, ασφυκτιούν δέσμιες της οικονομικής στενότητας, των κοινωνικών προκαταλήψεων και κυρίως των αυταρχικών αντιλήψεων της πατριαρχικής κοινωνίας.

Με σκηνοθέτη τη Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη και βασικούς εκπροσώπους την ίδια και την ηθοποιό Κατερίνα Μπιλάλη, καθώς και μια ομάδα μόνιμων συνεργατών, η ομάδα πειραματίζεται κυρίως σε σύγχρονες θεατρικές φόρμες αφήγησης. Ο πειραματισμός έγκειται τόσο στο κομμάτι της φόρμας, μέσα από μια μεταμπρεχτική προσέγγιση των κειμένων, όσο και στην υποκριτική μέθοδο, μέσα από την ουσιαστική χρήση της μουσικής ως παρτενέρ των ηθοποιών, την κίνηση και την σωματοποιημένη έκφραση των ρόλων.

Το ενδιαφέρον της ομάδας στρέφεται είτε γύρω από κλασικά κείμενα και πώς μπορούν να παρουσιαστούν ώστε να αφορούν το σήμερα, είτε γύρω από πολιτικά, ιστορικά έργα. Η ματιά που προσεγγίζει τα κείμενα μέχρι σήμερα έχει αφετηρία και στόχο να φωτίσει τη γυναικεία πλευρά-θέση μέσα στα κοινωνικά και ιστορικά συμφραζόμενα και να διερευνήσει τις έμφυλες ταυτότητες.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Σκηνοθεσία: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη
Δραματουργική επεξεργασία: Κωνσταντίνος Κυριακού
Σκηνικά: Δήμητρα Λιάκουρα
Κοστούμια: Μαρία Παπαδοπούλου
Πρωτότυπη Μουσική: Στάθης Δρογώσης
Επιμέλεια Κίνησης: Ειρήνη Ερωφίλη Κλέπκου
Σχεδιασμός Φωτισμού: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Δενδρινού
Β.Βοηθός σκηνοθέτη: Καλλιόπη Καραμάνη
Βοηθός Σκηνογράφου: Αθανασία Δεκούλη
Φωτογραφίες: Δομινίκη Μητροπούλου
Τρέιλερ: Ειρήνη Στείρου
Μακιγιάζ: Γιάννα Νοικοκύρη
Styling: Data type atelier de beaute
Παραγωγή: Ομάδα ANIMAΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης
Προβολή – Επικοινωνία: BrainCo
Ηθοποιοί: Κωνσταντίνος Κάππας, Πέτρα Μαυρίδη, Κωνσταντίνα Μιχαήλ, Κατερίνα Μπιλάλη, Γιώτα Τσιότσκα, Μαίρη Χήναρη

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=N3OEaveMSw

Συνέντευξη της Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη, σκηνοθέτιδας της παράστασης «Γαμήλιο Εμβατήριο» του Άγγελου Τερζάκη, στη Λίτσα Φρυδά

Παρακολουθώντας την θεατρική πορεία σας διαπιστώνει κανείς ότι σκηνοθετείτε, κατά βάση, κλασικά κείμενα. Ποια είναι τα κριτήρια επιλογής των έργων που ανεβάζετε με την ομάδα σας;

Ως ομάδα Άνιμα μας ενδιαφέρει να ανεβάζουμε και κείμενα τα οποία δεν είναι θεατρικά, δηλαδή μέχρι τώρα είχαμε κάνει διασκευές και είχαμε δουλέψει πάνω σε δύο διαφορετικά είδη θεάτρου, και τα δύο ελληνικά. Με το πρώτο, την «Έξοδο», δουλέψαμε περισσότερο το αφηγηματικό θέατρο και το τύπου documentary theatre. Ήτανε συρραφή κειμένων που εμείς είχαμε φτιάξει, έχοντας κάνει αποδελτίωση από μαρτυρίες και βιογραφίες ηρωίδων από το 21 μέχρι το 40. Ήταν μια δουλειά συνθετική, που φώτιζε την περίοδο από το 1821 έως και τον εμφύλιο. Μια γυναίκα, που δεν ήταν ηθοποιός, ανέβαινε στη σκηνή και μας αφηγούνταν την πραγματική της ιστορία από την εποχή του εμφυλίου, κάτι που ήταν πολύ συγκινητικό. Η δεύτερη επιλογή της ομάδας ήταν ο «Ζητιάνος» του Καρκαβίτσα, ένα πολύ σπουδαίο κείμενο, το καλύτερο του Καρκαβίτσα κι από τα πιο σπουδαία νεοελληνικά, το οποίο πάλι όμως δεν ήταν θεατρικό κείμενο ήτανε μυθιστόρημα και το είχαμε διασκευάσει. Γενικά με ενδιαφέρει να δουλεύω πάνω σε μη θεατρικά κείμενα, γιατί αυτό σου δίνει την ευκαιρία και να εισαγάγεις νέες μορφές αφήγησης και παρουσίασης των ίδιων των κειμένων και μιας εξερεύνησης μιας άλλης θεατρικής φόρμας. Και από την άλλη, μας ενδιαφέρει να δουλέψουμε πάνω σε ελληνικά κείμενα, θέλοντας λίγο να φωτίσουμε την ιστορία της χώρας μας.

Το έργο «Γαμήλιο εμβατήριο» του Τερζάκη που ανεβάζετε αυτήν την σαιζόν στο Σύγχρονο Θέατρο, είναι ένα θεατρικό έργο του κλασικού νεοελληνικού ρεπερτορίου. Πώς εντάσσεται αυτό στο πλαίσιο που μόλις μας περιγράψατε και ποια είναι η σκηνοθετική σας προσέγγιση; Τι έρχεται να φωτίσει αυτό το έργο σήμερα, μέσα από τη δική σας δουλειά;

Σε ό,τι αφορά το συγκεκριμένο κείμενο, προχωρώντας έτσι και στο χρόνο, φτάσαμε με το κείμενο του Τερζάκη, στη δεκαετία του 30, η οποία είναι και από τις πιο σπουδαίες λογοτεχνικά, υπήρξαν πολύ σπουδαίοι Έλληνες λογοτέχνες σε αυτήν τη δεκαετία. Το έργο του Τερζάκη ήταν πραγματικά το πιο κλασικό κείμενο που έχουμε δουλέψει. Πήγαμε σε κλασικό θεατρικό κείμενο, το πρώτο μη θεατρικό κείμενο που ανεβάσαμε ως τώρα. Όμως, το συγκεκριμένο έργο έχει κάποια χαρακτηριστικά που πραγματικά μας ενδιέφερε πολύ να τα δούμε, να τα δουλέψουμε, και να τα φέρουμε πάνω στη σκηνή. Αρχικά γιατί ο Τερζάκης είναι ένας πολύ σπουδαίος συγγραφέας, δεύτερον το ίδιο το κείμενο έχει μια μορφή κινηματογραφική, πολύ ενδιαφέρουσα να την πεις αυτήν την ιστορία στη σκηνή, τρίτον είναι μια ιστορία που αφορά στην ελληνική επαρχία και πολύ βαθιά στις ρίζες του Έλληνα, να το πω έτσι, άρα συνεχίζουμε την εξέλιξη της ιστορίας που την αφήσαμε στο 1890, είναι δηλαδή μια ιστορική διαδρομή στη σκηνή μέσα από τη λογοτεχνία και τα κείμενα. Ο ίδιος ο Τερζάκης μέσα από αυτό το κείμενο καυτηριάζει πάρα πολύ τις δυσειδαιμονίες, τις ιδεοληψίες,τις θρησκοληψίες της ελληνικής κοινωνίας, θέλοντας να μιλήσει και για την ισότητα των δύο φύλων, αλλά και για την ελευθερία του ανθρώπου, ο οποίος καταπιεζόμενος από τα κοινωνικά πρότυπα, τις κοινωνικές συμβάσεις, μειώνει τις δυνατότητες των επιλογών του, αυτό οδηγεί σε μονοδρόμους και οι μονόδρομοι ποτέ δεν οδηγούν σε κάτι καλό.

Ενώ η θεματολογία του συγκεκριμένου κειμένου θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι με έναν τρόπο «παλιακιά», ωστόσο είναι ταυτόχρονα φοβερά επίκαιρη και διαχρονική, αν λάβει κανείς υπόψη του τα πολλαπλά περιστατικά γυναικοκτονιών και βιασμών που έχουν συμβεί πρόσφατα στη Ρόδο και σε πάρα πολλές περιοχές, στην Ελλάδα και αλλού. Η κρίση έχει επιφέρει αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας, την οποία υφίσταται η γυναίκα ως το λεγόμενο σε πολλά εισαγωγικά «αδύναμο φύλο», άρα βλέπει κανείς ότι η ισότητα δεν έχει επιτευχθεί με τον τρόπο που σκεφτόμαστε ή ελπίζουμε. Εξακολουθούν να μην υπάρχουν πολλές γυναίκες σε θέσεις κλειδιά, να μην αμοίβονται με τον ίδιο τρόπο με τους άντρες, κλπ. Υπάρχουν ακόμα θέματα, ως προς αυτό, στην ελληνική κοινωνία.

Το πρωτοποριακό για την εποχή του αυτό έργο διερευνά τις διαφυλικές σχέσεις καθώς και την πορεία του γυναικείου κινήματος, που βρίσκεται σε άνοδο εκείνη την περίοδο. Μέσα από την υπόθεση, η γυναίκα είναι αυτή που υφίσταται όλα τα δεινά που λέγαμε πριν, των περιορισμών που θέτει η κοινωνία μας και που δυστυχώς δεν έχουν ακόμα τελειώσει στη χώρα μας. Αυτό, λοιπόν, το κείμενο μιλάει πάρα πολύ στο σήμερα, αν αναλογιστούμε και τα τελευταία περιστατικά που με αποτροπιασμό έχουμε διαβάσει και δει στις ειδήσεις, ταυτόχρονα όμως μιλάει ευρύτερα για την ελληνική κοινωνία, η οποία δυστυχώς παρουσιάζει ρατσιστικά χαρακτηριστικά, παρουσιάζει φασιστικά χαρακτηριστικά, στοιχεία που ο Τερζάκης θίγει στο έργο του. Οπότε ενώ ξεκινήσαμε να μιλάμε για μια ιστορία του παρελθόντος, ξαφνικά μιλάμε για μια ιστορία του παρόντος. Κι αυτό μας έχει συναρπάσει και συγκλονίσει. Και φυσικά, αυτό είναι ένα κείμενο το οποίο εμείς το δουλέψαμε με πάρα πολύ σύγχρονο τρόπο, δηλαδή θέλαμε οι εικόνες που θα δει ο θεατής να του θυμίζουν εικόνες της οικογένειάς του σήμερα ή των μαμάδων μας και όχι μιας μαμάς του 1930. Δηλαδή βρίσκεις πολύ τον εαυτό σου σ’ αυτήν την παράσταση και είναι με έναν τρόπο κλασική και μοντέρνα μαζί. Έχουν γραφτεί για την παράσταση μας πάρα πολλές κριτικές, πάρα πολύ καλές όλες, και εστιάζουν όλες στο ότι έχει παντρευτεί σ’ αυτήν την παράσταση το κλασικό με το μοντέρνο με έναν πολύ ενδιαφέροντα τρόπο. Η σκηνική προσέγγιση, λοιπόν, επικεντρώνεται στο γεγονός ότι η θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά, ανοίγοντας έναν διάλογο του τότε με το σήμερα.

Μας μιλήσατε προηγουμένως για νέες αφηγηματικές φόρμες. Ποιες αφηγηματικές φόρμες χρησιμοποιείτε σ’ αυτήν την παράσταση;

Δεν συμβαίνει τόσο πολύ σ’ αυτήν την παράσταση, συνέβη στις δύο προηγούμενες που είχαν πολλά αφηγηματικά κομμάτια. Σε αυτήν την παράσταση έχουμε χρησιμοποιήσει το εύρημα να υποδύεται όλους τους ανδρικούς ρόλους του έργου ένας μόνο άντρας. Αυτό θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι ένα μπρεχτικό στοιχείο και είναι. Όμως ό τρόπος που το έχουμε κάνει με τον Κωνσταντίνο Κάππα που παίζει όλους τους αντρικούς ρόλους, θα το δείτε και σεις και δεν θα το πιστεύετε, είναι σαν να μη σου λείπουν οι άλλοι άντρες. Σαν στο πρόσωπο του ενός να συμπυκνώνονται όλοι οι άλλοι. Περνάει από τον ένα ρόλο στον άλλον με τόσο ομαλό τρόπο και μπαίνει τόσο πολύ μέσα στην ψυχολογία τους, που δεν σου λείπουν καθόλου οι άλλοι άντρες και τελικά φωτίζεται η ιδέα ότι στα μάτια αυτών των γυναικών οι άντρες δεν έχουν τόσο συγκεκριμένα χραρκτηριστικά, όσο κυρίως συμβολίζουν την έννοια του άνδρα, και είναι γι’ αυτές τις γυναίκες καταπιεστικοί, θολοί, και τελικά με έναν τρόπο οι «βασανιστές» τους. Αυτό εννοώ όταν μιλάω για νέες αφηγηματικές φόρμες. Ότι σε κλασικά κείμενα έχουμε υιοθετήσει και φόρμες άλλων, μη κλασικών μεθόδων, όπως είναι η μέθοδος του Μπρεχτ, για παράδειγμα.

Το Γαμήλιο εμβατήριο παραστάθηκε από τη Μαρίκα Κοτοπούλη, στο Θέατρο Ρεξ, το 1937. Ο Τερζάκης γι’ αυτήν την παράσταση είχε δημιουργήσει μια δική του μουσική σύνθεση, παρότι θεωρούσε ότι ένα θεατρικό έργο θα πρέπει από μόνο του να πληρεί τις μουσικές του ανάγκες, μέσα από τη μουσικότητα μιας καλοδουλεμένης γλώσσας. Θέλετε να μας πείτε δυο λόγια για τη μουσική επένδυση της παράστασής σας;

Μου δίνετε μια πολύ ωραία ευκαιρία να μιλήσω γι αυτό. Το έργο στην Αθήνα έχει να ανέβει στη σκηνή από την παράσταση της Κοτοπούλη. Το είχαν ανεβάσει εκείνη την εποχή μεγάλες πρωταγωνίστριες, οπότε χαιρόμαστε που το ξαναφέρνουμε στην επιφάνεια. Πράγματι, ο ίδιος ο Τερζάκης έλεγε ότι δεν πιστεύει ότι πρέπει να υπάρχει μουσική στα θεατρικά έργα. Όμως για το συγκεκριμένο έργο είχε γράψει ένα τραγούδι και είχε μελοποιήσει και στίχους του Παλαμά. Εμείς έχουμε χρησιμοποιήσει αυθεντική μουσική, ειδικά γραμμένη για την παράσταση μας από το Στάθη τον Δρογώση, και διακρίνει κανείς και στη μουσική, όπως και στη σκηνοθεσία, ένα πάντρεμα του τότε με το τώρα. Ουσιαστικά η μουσική του Στάθη φέρνει μνήμες, αρώματα, στοιχεία της φύσης από εκείνη την εποχή, για να αντικαταστήσουμε μια εποχή που δεν είναι πια πολύ κοντά μας. Ταυτόχρονα έχει γράψει καινούργια μουσική και για το ποίημα του Παλαμά, όπως, επίσης, έχει μελοποιήσει το τραγούδι του Τερζάκη εκ νέου. Είναι πολύ όμορφη η δουλειά του Στάθη του Δρογώση για αυτήν την παράσταση.

Σας ευχαριστούμε!

Εγώ σας ευχαριστώ!

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here