Εκτύπωση

της Σοφίας Χατζοπούλου*

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ

Το μικρό αυτό θεατρικό σκετς εκτυλίσσεται παραμονές Χριστουγέννων σ’ ένα διαμέρισμα στην Αθήνα, όπου κατοικεί μια τετραμελής οικογένεια (ο πατέρας, η μητέρα και τα δυο παιδιά, ο μεγάλος, ο Πέτρος, κι ο μικρότερος γιος, ο Γιαννάκης)

1η σκηνή

Στο σπίτι. Η οικογένεια φτιάχνει το δέντρο. Ο πατέρας ανεβασμένος ψηλά. Τα παιδιά κι η μητέρα του δίνουν τα στολίδια.

Πατέρας: Γιαννάκη, μου δίνεις το αστέρι από αυτή την κούτα;

Ο Γιαννάκης ψάχνει και ψάχνει….αργεί..

Πατέρας: Έλα παιδί μου, κάνε λίγο πιο γρήγορα. Πρέπει να φύγω. Ήρθα από το γραφείο απλά για να φτιάξουμε το δέντρο, όμως με περιμένουν….έχω δουλειά!

Μητέρα: (με έντονο ύφος) Έλα βρε Θόδωρε…μην το χαλάς τώρα…

Ο Γιαννάκης βρίσκει το αστέρι.

Γιαννάκης: Το βρήκα! (με ενθουσιασμό, το δίνει στον πατέρα)

Ο πατέρας κατεβαίνει, κοιτάζει το δέντρο με ενθουσιασμό.

Πατέρας: Ωραία…πάει κι αυτό…φεύγω..(παίρνει το παλτό του και πάει προς την πόρτα)

Πέτρος: Δεν θα βάλουμε τώρα τα δώρα κάτω από το δέντρο;

Πατέρας: Όχι τώρα Πέτρο μου, βιάζομαι…δεν βλέπεις;

Ο πατέρας πηγαίνει προς την πόρτα, τα παιδιά κάθονται με την μητέρα.

Ανοίγει την πόρτα. Απ’ έξω κάθονται κάτω ένας άντρας και μα έγκυος γυναίκα. Ο πατέρας παραλίγο να πέσει πάνω τους.

Πατέρας: Μα τι στο καλό; Τι γίνεται εδώ;

Ο άντρας σηκώνεται.

Yusef: I’m sorry…I’m sorry…Can you help us? Please! My wife is pregnant…please!

H γυναίκα πλησιάζει.

Mητέρα: Για όνομα του Θεού! Η γυναίκα αυτή είναι ετοιμόγεννη! Θόδωρε! (τον τραβάει από το μανίκι)

Πατέρας: Μα αν είναι δυνατόν! Βιάζομαι! Θα με ψάχνουν στο γραφείο…

Η μητέρα μπαίνει μπροστά.

Μητέρα: Ελάτε μέσα…Come, come..

Ο πατέρας γυρνάει, ρίχνει μια ματιά στο ταλαιπωρημένο ζευγάρι

Πατέρας: Καλά λοιπόν…

**********

2η σκηνή

Μέσα στο σπίτι… το παράξενο ζευγάρι κάθεται στον καναπέ.

Γιαννάκης: Ποιοι είναι αυτοί μαμά;

Μητέρα: Άνθρωποι που έχουν την ανάγκη μας παιδί μου. (προς τον πατέρα) Ρώτα τους πως βρέθηκαν εδώ;

Πατέρας: Who are you? How did you get here?

Yusef: We come from very far. We traveled for many days and nights…. (φαίνεται εξουθενωμένος)

Μητέρα: Πάω να τους φέρω φαγητό και νερό…οι άνθρωποι φαίνονται κατάκοποι..

Πατέρας: My wife will bring you something to eat and drink…I must go now…I must go to work…

Yusef: Yes of course…sorry for all this…

Μητέρα: (επιστρέφοντας) Λίγη κοτόσουπα θα σας τονώσει…Θόδωρε που πας;

Πατέρας: Μα…πρέπει να φύγω…

Μητέρα: Έλα βρε Θόδωρε, όλο δουλειά, δουλειά…δεν βλέπεις ότι χρειάζονται βοήθεια; Ότι κι εγώ χρειάζομαι βοήθεια; Σε παρακαλώ…πάρε ένα τηλέφωνο ότι κάτι συνέβη και δεν θα πας…

Οι ξένοι κοιτάνε πέρα δώθε το ζευγάρι…

Πατέρας: (βγάζοντας το μπουφάν του) Ουφ, καλά…

Γιαννάκης: Μπαμπά…ποιοι είναι; Γιατί είναι εδώ;

Πέτρος: Μήπως είναι επικίνδυνοι μαμά; Μήπως είναι κλέφτες; Ρώτα τους μπαμπά…

Πατέρας: Καλέ, αφήστε τους ανθρώπους να φάνε.

Myriam: The soup is lovely…I haven’t eaten such a delicious soup for a long time…thank you very much.

Yusef: We are away from home for so long…we traveled through many countries to get here…Egypt, Syria, Turkey…

Πατέρας: Ταξίδεψαν από πολύ μακριά…από την Ανατολή…

Πέτρος: Γιατί πατέρα;

Yusef: (κοιτάζοντας το παιδί) War…my boy…war…They kill children and babies there…with their guns and their bombs…I was a carpenter back home…but they didn’t leave anything…they burnt down our workshop…

Η Μύριαμ χαϊδεύει την κοιλιά της ανήσυχη…

Πατέρας: Έπρεπε να ξεφύγουν από τον πόλεμο…ήταν ξυλουργός αλλά δεν έμεινε τίποτα όρθιο…του έκαψαν και το εργαστήρι… (προς τον Joseph) Πότε περιμένει;When is she expecting?

Yusef: We have lost track of time…

Myriam: My boy will come from day to day…I can feel it.

Πέτρος: Μαμά…μπαμπά…γιατί είναι ντυμένοι έτσι;; Είδα στις ειδήσεις ότι όσοι φοράνε τέτοια ρούχα είναι επικίνδυνοι!

Πατέρας: Σύνελθε παιδί μου! Σου φαίνονται αλήθεια επικίνδυνοι; Είναι άνθρωποι σαν κι εμάς…που περνούν δύσκολες στιγμές…

(προς την γυναίκα του) δεν σου’ χω πει να μην τ’ αφήνεις να βλέπουν τόση τηλεόραση; Θα μας τα μουρλάνει!

Μητέρα: Ελάτε εδώ. Μην ενοχλείτε την γυναίκα..

Πατέρας: Have you got somewhere to stay?

Yusef: No…we are going to spend the night on a square we saw. There are other people there too.

Πατέρας: Λέει …ότι θα κοιμηθούν στην πλατεία…

Μητέρα: Να το ξεχάσουν! Θα μείνουν εδώ την νύχτα..έξω είναι όλα βρεγμένα..

(στον πατέρα) Θα σου στρώσω στον καναπέ κι εγώ θα κοιμηθώ με τ’ αγόρια…

Τα παιδιά ψιθυρίζουν το ένα στο άλλο.

Πατέρας: You’ll spend the night here…Tomorrow we’ll see what we can do…

Myriam: Oh, may God be with you and your family, sir…

*************

3η σκηνή

Την επόμενη μέρα…

Μητέρα: Θόδωρε ξύπνα! Το ζευγάρι δεν είναι εδώ…έφυγαν..

Πατέρας: Μα…πως; Γιατί;

Γιαννάκης: Που θα πάνε τώρα;;

Πέτρος: Λες να πήραν τίποτα;; (όλοι τον αγριοκοιτάνε)

Γιαννάκης: Κοιτάξτε εκεί! Κάτω από το δέντρο…τα δώρα μας….

Η οικογένεια πάει προς το δέντρο…

Μητέρα: (σηκώνει ένα δώρο)… μα…πως…έχουν τα ονόματά μας πάνω….

Η μητέρα ανοίγει το δικό της…

Μητέρα:….είναι το μαντήλι της κοπέλας….κοίτα… έχει ένα Μ στην άκρη…

Ο πατέρας παίρνει το δικό του και το ανοίγει

Πατέρας: Κοίτα, Μαρία…. μια σμίλη και ένα σφυρί…μου έδωσε τα εργαλεία του…

Γιαννάκης: Κοιτάτε, κοιτάτε! Ξύλινα ζωάκια!!

Μητέρα: Πρέπει να τα έφτιαξε αυτός εχθές το βράδυ…. Κι αυτό το μεγάλο εκεί πέρα τι είναι;;

Πατέρας: Αυτό είναι για τον Πέτρο…. (του το δίνει)

Ο Πέτρος κάθεται μπροστά στη σκηνή κι ανοίγει δειλά δειλά το δώρο του…. είναι ένα μεγάλο ξύλινο καράβι….το περιεργάζεται.

Πατέρας: Ω, τι όμορφο! Έχει κι ένα σημείωμα πάνω….κοίτα Πέτρο! (το δίνει στον Πέτρο, ο οποίος το ανοίγει και διαβάζει, έχοντας το καράβι στην αγκαλιά του)

«Τόπους να γνωρίσεις, κι ανθρώπους ν’ αγαπήσεις,
Μα μη ξεχνάς κάθε φορά να βοηθάς
Πριν στο λιμάνι με ασφάλεια
Το καράβι σου γυρνάς»

Η σκηνή παγώνει, ακούγεται απαλή μουσική…

*Η Σοφία Χατζοπούλου είναι εκπαιδευτικός πρωτοβάθμιας ΠΕ06

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here