Εκτύπωση

της Πόπης Σαραϊδάρη (αναδημοσίευση από το περιοδικό Εκπαιδευτικές Αντιθέσεις, τ. 7, Μάρτιος-Απρίλιος 1998)

Σε καιρούς ζοφερούς όπου και τα τελευ­ταία ίχνη αξιοπρέπειας ποδοπατούνται και ανα­δύεται η ασημαντότητα, η αμνησία και η ανικα­νότητα αμφισβήτησης των θεσμών, επιλέξαμε αυτήν την προσωπική ενέργεια, που δεν αποτελεί στάση απόγνωση αλλά στάση ενεργών πολι­τών απέναντι στον εφησυχασμό, την ατομικότη­τα και την απάθεια.”

Δημ. Κούγκας – Ελ.Παληοτζήκα.

Μέσα στο “ομιχλώδες τοπίο», την ανικανότητα και τη συνδικαλιστική αδράνεια που ακολούθησε το νόμο 2525/97 ξεκίνησε στις 10 Οκτώβρη στη Θεσσαλονίκη η απεργία πείνας των αδιόριστων συναδέλφων Δημήτρη Κούγκα και Ελένης Παληοτζήκα με αίτημα “Να καταργηθεί ο νόμος του Αρσένη- Ο Υπουργός να ζητήσει δημόσια συγγνώμη και να παραιτηθεί.”

Τα ΜΜΕ είτε αποσιώπη­σαν σκοπίμως το γεγονός, είτε το ανέφεραν στα “ψιλά”, με εξαίρεση τις τελευταίες μέρες, οπότε πλέον κινδύνευε η ζωή τους. Από την πλευρά της κυβέρνησης οι αντιδράσεις ήταν αντάξιες της αναλγη­σίας και των ταξικών επιλο­γών της. Όταν ρωτήθηκε ο υπουργός Μακεδονίας – Θράκης Πετσάλνικος από τη δημοσιογράφο Λιάνα Κανέλλη, απάντησε ότι το θέμα αυτό αφορά άλλο υπουργείο (!), ενώ επί εβδομάδες οι απεργοί πείνας βρίσκονταν απένα­ντι από το “υπουργείο που τον αφορά”! Άλλο ένα δείγμα της κυβερνητικής “ευαισθησίας” εισέπραξαν οι απεργοί σε εκδήλωση που διοργανώθηκε από συλλόγους γονέων του 4ου δημοτικού δια­μερίσματος Θεσ/νίκης στις 5/11/97 σε σχολικό συγκρότημα της Τούμπας. Στην εκδήλωση αυτή μοναδικοί ομιλητές ήταν η καθηγήτρια του Πάντειου Πανεπιστήμιου Λούκα Κατσέλη και ο ειδικός γραμματέας του ΥΠΕΠΘ Παπαϊωάννου. Οι απεργοί που παρενέβησαν όχι μόνο δεν πήραν καμία απάντηση, αλλά κινδύνευσαν και να προπηλακιστούν, ενώ βρίσκονταν στην 27η μέρα της απεργίας, τους έγινε επίσημη προσφορά θέσης στην εκπαίδευση κατ’ εξαίρεση και χωρίς δικαιολογητικά, την οποία απέρριψαν, ενώ την 25η μέρα δέχτηκαν τα μεσάνυχτα τρεις τρομοκρατικές επιθέσεις από “αγνώστους” με ξύλα μπουκάλια, βρισιές και απειλές.

Στις 22 Νοέμβρη ‘97, στο συλλαλητήριο που οργανώθηκε στη Θεσ/νίκη από ΟΛΜΕ, ΕΛΜΕ και το Σύλλογο Αδιόριστων, η Ριζοσπαστική Αγωνιστική Κίνηση σε προκήρυξή της έγραφε: “Η σημερινή συγκέντρωση συμπαράστασης στους αδιόριστους συναδέλφους μας απεργούς πείνας Δημήτρη Κούγκα και Ελένη Παληοτζήκα πρέπει να είναι η αρχή ενός νέου κύκλου αγωνι­στικών κινητοποιήσεων όλου του εκπαιδευτικού κόσμου. Κινητοποιήσεων που θα οδηγήσουν στη συνολική ανατροπή του αντιεκπαιδευτικού νόμου Αρσένη”. Και παρακάτω: “Η καλύτερη συμπαρά­σταση στους απεργούς πείνας είναι η μαζική αντίδραση των εκπαιδευτικών στο νόμο Αρσένη”. Στο πλάι των δύο απεργών πείνας βρέθηκαν συνάδελφοι και απλός κόσμος της Θεσ/νίκης. Η απεργία πείνας ευαισθητοποίησε ένα σημαντικό κομμάτι συναδέλφων και δημιούργησε προβλη­ματισμό για τη στάση του εκπαιδευτικού κόσμου απέναντι στην κυβερνητική πολιτική. Αν και ξεκί­νησε σε “ατομική βάση” και παρά την “αδυναμία” των ΕΛΜΕ να αναδείξουν το ζήτημα του νόμου με βάση την απεργία πείνας, ο αγώνας των δύο συναδέλφων πέτυχε σε ένα μεγάλο βαθμό να θέσει το ζήτημα της πάλης ενάντια στο νόμο Αρσένη, ενάντια στη λογική των κυρίαρχων παρατάξεων σε ΟΛΜΕ-ΔΟΕ και άνοιξε ξανά τη συζήτηση για την αναγκαιότητα της πάλης ενά­ντια στην αντιδραστική επίθεση της κυβέρνησης. Επιβεβαίωσε τέλος αυτό που και οι δύο απεργοί πείνας τονίζουν σε κείμενό τους τη μέρα που εισήχθηκαν στο νοσοκομείο ότι “όλα τα πράγμα­τα έχουν μια τιμή, μόνο ο άνθρωπος έχει αξιο­πρέπεια”.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here