Εκτύπωση

Της Χρύσας Καραμήτρου

Δεν είμαι υπέρ της άποψης να γράφει κανείς αποκλειστικά για πολιτικά πρόσωπα. Γιατί τα πολιτικά πρόσωπα εκφράζουν και υλοποιούν πολιτικές. Τα πολιτικά πρόσωπα μπορούν να εναλλάσσονται, κι όμως οι πολιτικές να παραμένουν ίδιες. Ωστόσο, έρχονται κάποιες στιγμές που δεν μπορούμε να αγνοούμε την προκλητικότητα και τη χυδαιότητα της επίσημης και συστημικής πολιτικής σκηνής, όπως συνέβη πριν από λίγες μέρες με αφορμή την ιστορία του μικρού Αμίρ και της σημαίας. Και πιο συγκεκριμένα δεν μπορεί να μένει ασχολίαστη η συμπεριφορά του έλληνα πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, στη φιέστα με τη σημαία και τον Αμίρ, στο Μαξίμου.

Από την 28η Οκτωβρίου και μετά -και λόγω της γνωστής ιστορίας- στήθηκαν άπειρα «δικαστήρια» κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου κάθε καρυδιάς καρύδι έκανε τον ντεντέκτιβ και τον δικαστή, αναμασούσε το σανό που σέρβιραν σε πλουσιοπάροχες δόσεις τα ανθρωποφάγα μέσα μαζικής ενημέρωσης (!) και «σταύρωνε» ολημερίς και ολονυχτίς ή «ρατσιστές» ή «ανίκανους» -ή και τα δύο- εκπαιδευτικούς, που αφαίρεσαν από το παιδί την ελληνική σημαία (!). Όλοι αυτοί και αυτές που -για ποιον λόγο άραγε;- δεν εδέησαν ΠΟΤΕ να πουν μια καλή κουβέντα για τον καθημερινό αγώνα των εκπαιδευτικών να μορφώσουν τα παιδιά του κόσμου, που έρχονται από διαλυμένες οικογένειες, χτυπημένες από την κρίση,  από μια διαλυμένη κοινωνία σε διαλυμένα σχολεία!

Ακόμη κι αν οι δάσκαλοι και οι δασκάλες του σχολείου του Αμίρ έκαναν λάθος χειρισμούς… Ξέρουν όλοι αυτοί, που αναμασούν τις κατηγορίες, πόσα κενά υπάρχουν στη νομοθεσία και πόσο εύκολο είναι -τελικά- να κάνει λάθος κανείς, ακόμη και σε μια υπερπροσπάθεια τυπολατρικής τήρησης των νόμων και των διατάξεων; Πόσες διορθωτικές εγκύκλιοι και ρυθμίσεις είναι απαραίτητες κατά καιρούς για καίρια ζητήματα, ώστε να μην χρειάζεται, τελικά, οι εκπαιδευτικοί να υποδύονται και τους νομικούς σε μια προσπάθεια ερμηνείας των νόμων; Επιπλέον, αναρωτήθηκε κανείς τι δουλειά έχουν οι ΜΚΟ και οι κοινωνικοί λειτουργοί των Δήμων μέσα στα δημόσια σχολεία; Ποιου το μαγαζάκι θέλουν οι κυβερνώντες να γίνουν τα σχολειά μας; Τώρα μας αναγκάζουν να συνομιλούμε με τις ΜΚΟ στα σχολεία μας κι αύριο μεθαύριο με τις εταιρείες. Το αποτέλεσμα; Ο ένας ρωτούσε τον άλλον για το τι θέλει το παιδί και η μητέρα του και όλοι μαζί … χάθηκαν στη μετάφραση!

Δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω κανέναν. Όλοι είμαστε εδώ και κρινόμαστε από τις πράξεις μας και τις επιλογές μας. Είμαι κι εγώ δασκάλα και θα προτιμούσα οι συνάδελφοί μου εκπαιδευτικοί να είναι γενικότερα περισσότερο τολμηροί, περισσότερο αγωνιστικοί, περισσότερο δημοκρατικοί, περισσότερο «παιδαγωγοί», περισσότερο επαναστάτες και λιγότερο τυπολάτρες. Αλλά δεν μπορώ να δεχτώ σε καμία περίπτωση την υποκρισία αυτής της κυβέρνησης, τη σπέκουλα και την τακτική αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης.

Και παρακάμπτοντας ΝΔ, ΔΗΣΥ, ΠΟΤΑΜΙ, ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ κλπ., που έσπευσαν να δηλώσουν πόσο αντιρατσιστές είναι (πόση πια υποκρισία!), φτάνω σε εσάς και την κυβέρνησή σας, κύριε Τσίπρα!

Τολμήσατε ανενδοίαστα να χρησιμοποιήσετε ένα παιδί, και μάλιστα ένα βασανισμένο και πονεμένο παιδί, να εκμεταλλευτείτε την ιστορία του και, τελικά, να το εκθέσετε ανεπανόρθωτα εντάσσοντάς το στο φτηνό επικοινωνιακό σας παιχνίδι. Και ως «πανάξιος άρχοντας»,  που ξέρει να τηρεί τους νόμους (φευ … αλίμονο!) κουνήσατε ταυτόχρονα αυστηρά το δάχτυλο στους «ανάξιους εκπαιδευτικούς»! Χρησιμοποιήσατε τη σημαία, επίσης, χωρίς καμία αιδώ! Και φυσικά τραβήξατε αλαζονικά και τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες!

Την ίδια στιγμή, όμως, που του δίνατε τη σημαία, του έχετε αρνηθεί δύο φορές το αίτημά του για επανένωση με τον πατέρα του στη Γερμανία, τηρώντας πιστά την πολιτική του εγκλωβισμού των προσφύγων, όπως απαιτεί η ΕΕ. Και του χαμογελάτε κιόλας! Το παιδί είναι χαρούμενο, γιατί ελπίζει ή πιστεύει ότι ανοίγουν οι πόρτες για την επανένωση της οικογένειάς του. Την ίδια στιγμή που του δίνατε τη σημαία, λίγο παρακάτω, στο Σύνταγμα, πρόσφυγες έκαναν απεργία πείνας με το ίδιο αίτημα και όνειρο. Την ίδια στιγμή που του δίνατε τη σημαία, πρόσφυγες στοιβάζονται κατά χιλιάδες σε ανύπαρκτες δομές – «κολαστήρια» στα νησιά. Και μην ξεχνάτε τα χιλιάδες προσφυγόπουλα που είναι εκτός σχολείου και δεν μπορούν καν να πάρουν μέρος στην περιβόητη κλήρωσή σας. Αλήθεια; Εσείς δεν ήσασταν που θα καταργούσατε τις παρελάσεις;

Και μια και μοιράζετε σημαίες κάντε έναν κόπο να δώσετε και στα εκατοντάδες χιλιάδες ελληνόπουλα, που μεγαλώνουν στην ξενιτειά, με τους νέους και μορφωμένους -κατά κύριο λόγο- γονείς τους, διωγμένα από τις πολιτικές σας. Αλλά και σε όλους εμάς, που «ζούμε» εδώ και παλεύουμε να τα φέρουμε βόλτα με τα ξεροκόμματα, που μας πετάτε! «Ξεπουληθήκατε στο γιουσουρούμ για ένα κοστούμ, για ένα κοστούμ … ταρατατζούμ, ταρατατζούμ» … παραφράζοντας τον Νικόλα Άσιμο!

Επιτέλους! Αφήστε το παιχνίδι με τα σύμβολα και τις σημαίες. Το μόνο που κάνετε είναι να εξευτελίζετε τη σημασία τους. Τόσο απλά κι ας μην παίζουμε με τις λέξεις. Τα «Όχι» σημαίνουν «Όχι», αλλά εσείς τα μεταφράζετε σε «Ναι». «Όχι» είπαν κι αυτοί στους οποίους πήγατε -σε ένα άλλο επικοινωνιακό παιχνιδάκι- να αποδώσετε τιμές, καταθέτοντας στεφάνια στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. «Όχι» είπαν και οι χιλιάδες που μαρτύρησαν κάποτε στη Μακρόνησο, όπου πήγε προσφάτως εκδρομή το κόμμα σας, για να τους «τιμήσει». Για να μην μακρηγορώ, όλα αυτά συνιστούν προσβολή για τη νοημοσύνη μας αλλά και για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Προσβολή για την ιστορία μας, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας.

Ο μικρός Αμίρ είναι «μεγάλος», κύριε Τσίπρα! Αντιθέτως με εσάς και τους ομοίους σας μικρομέγαλους, που το μοναδικό -υπερτροφικά- μεγάλο επάνω σας είναι η μεγαλομανία σας κι ο έρωτά σας με την εξουσία! Ο μικρός Αμίρ είναι «μεγάλος», γιατί χαμογελά πηγαία και αληθινά, παρόλο που υπέστη τη βία της εξαθλίωσης, της φτώχειας, του πολέμου. Γιατί πέρασε βουνά και θάλασσες, γιατί κινδύνεψε, γιατί το σπίτι του εδώ βανδαλίστηκε από φασιστοειδή υποκείμενα – υπανθρώπους. Οι ηθικοί αυτουργοί για τον βανδαλισμό του σπιτιού του, αλλά και για τον βανδαλισμό της ζωής όλων μας, είστε εσείς και οι κυβερνήσεις σας, τα Μνημόνια, οι πολιτικές και οι Θεσμοί σας! Μην μας εμπαίζετε άλλο!

Κύριε Τσίπρα, έχετε ήσυχη τη συνείδησή σας; Κοιμάστε ήσυχος τα βράδια; Η ερώτηση είναι ρητορική. Είμαι σίγουρη ότι κοιμάστε μια χαρά! Ωστόσο, θα ήθελα να σας πω και κάτι ακόμη. Είμαι σίγουρη ότι το όνομά σας θα γραφτεί στην ιστορία! Και σε εθνικό επίπεδο, αλλά μπορεί να κάνει και διεθνή καριέρα. Ήδη, είστε -πράγματι- διάσημος! Σας παινεύει ο Σόϊμπλε, ο Ρέκλιγκ, ο Ντάϊσενμπλουμ, αλλά κι ο Τραμπ κι ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα. Τα θερμά μου συγχαρητήρια για τους «λαμπρούς» σας φίλους! Ανατρέξτε, όμως, και στο παρελθόν! Σας λέει κάτι το όνομα Τσολάκογλου; Σας λέει κάτι το όνομα Κουίσλιγκ; Και τα δικά τους ονόματα γράφτηκαν στην ιστορία, αλλά όχι με χρυσά, παρά με μαύρα γράμματα! Η δική σας διαφορά θα είναι μόνο ότι θα σας έχει «ευλογήσει» μέχρι και ο δικός μας ΣΕΒ. Και αυτό κάνει τα γράμματα αυτά ακόμη πιο μαύρα και πιο «αιματηρά»!

Αν δεν σας λένε κάτι όλα αυτά, μάλλον θα πρέπει να διαβάσετε λίγο ιστορία! Έτσι, για να μπορέσετε να κάνετε τους συνειρμούς και τις συνδέσεις. Πιστέψτε με, δεν είναι πρόβλημα να μην γνωρίζετε Αγγλικά, κι ας κυκλοφορούν χίλια – δυο ανέκδοτα στο διαδίκτυο για τις γλωσσικές σας δεξιότητες. Κατά τη γνώμη μου, το πρόβλημα είναι να μην γνωρίζετε ιστορία. Γιατί, η ιστορία μπορεί να σας αποκαλύψει και τις νομοτέλειές της. Ο κόσμος (έλληνες, ξένοι, πρόσφυγες, μετανάστες) δεν θα παραμείνει με σκυμμένο το κεφάλι μια ζωή! Να είστε σίγουρος ότι, όταν δείτε τις σημαίες της κοινωνικής απελευθέρωσης, των εξεγέρσεων και των επαναστατικών ανατροπών, δεν θα μπορέσετε ούτε να τις αγνοήσετε, ούτε να τις προσβάλετε, ούτε να τις χλευάσετε! Δεν θα έχετε αυτή τη δυνατότητα, γιατί εσείς και οι όμοιοί σας θα τις κοιτάζετε με δέος καταβαραθρωμένοι!

Στο εγγύς μέλλον… Να ετοιμάζεστε!

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here