Εκτύπωση

Της Ελισάβετ Σφέτσα*

Η Ματίνα Τσιμοπούλου στην πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Ετεροτοπίες» (εκδόσεις Φαρφουλάς, 2017) μας ανοίγει ευγενικά την πόρτα στην προσωπική τής αντίληψη για τον κόσμο και την τέχνη της ποίησης φροντίζοντας με το εισαγωγικό κιόλας ποίημα να εξηγηθεί «Το ποίημα αυτό θα αυτοκαταστραφεί …Η αντίστροφη μέτρηση είναι πάντα εδώ και ενεργοποιείται όταν προφέρεις το όνομά μου..».

Ποια είναι όμως αυτή που μας απευθύνει το λόγο; Ρητά, ευθαρσώς και άμεσα, σε α΄πρόσωπο αυτοσυστήνεται «Στο όνειρό μου είμαι παιδικός ήρωας, περνάω τις νύχτες στο ντιβάνι με τον Φρόυντ..» και αλλού «Ο καλύτερός μου φίλος σε καθεστώς ανάγκης δεν είναι άλλος, παρά οι ώρες αιχμής στο κέντρο και η συμφόρηση σε πλατείες και λεωφορειόδρομους.».

Στα περισσότερα ποιήματα των Ετεροτοπιών περιδιαβαίνει κανείς στον αστικό χώρο. Το ανακουφιστικό είναι ότι η ποιήτρια από αυτά τα ρεαλιστικά στιγμιότυπα της καθημερινής ζωής περνά με ευκολία και άνεση σε πιο στοχαστικές και υπαρξιακές διατυπώσεις.« Τελευταία, κάθε που καθόμαστε στο τραπέζι αποφασίζουμε να μην πούμετα πράγματα με τ’ όνομά τους.» ή «Πάνε μήνες που έχασα την φυσική μου θέση. Από τότε: Αποκοιμιέμαι στον καναπέ. Ξεχνώ ανοιχτά τα φώτα. Ανεβαίνω αντικανονικά τις κυλιόμενες στο σούπερ μάρκετ.». Πρόκειται για οργανικό συμφυρμό που δεν προκαλεί θολούρα ή κούραση στον αναγνώστη.

Σε άλλα σημεία πάλι διατρυπά την πραγματικότητα αλλά και την απεύθυνση με στοιχεία ειρωνείας «Αγνάντευα, θυμάμαι,τη θέα απ’ το υπερώο. Ο κόσμος όλος κολάζ από συρματοπλέγματα και εις τον πάτο της εικόνας ίχνη αφόρετων εαυτών με όψη μεταχειρισμένων. Τράβηξα το καλώδιο να βραχυκυκλώσω τη μνήμη.» «Το μόνιμο άγχος μας είναι αν θα φτάσουμε εγκαίρως σε μεγάλα συνειδησιακά βάθη…».

Την Τσιμοπούλου την απασχολεί βέβαια και το θέμα του έρωτα. Ο έρωτάς τής είναι ανεπίδοτος, εν τη γενέσει και εν εξελίξει, παταγωδώς πηδάει και πέφτει από τα μπαλκόνια της πόλης ,αβέβαιος, χαοτικός, και τρυφερά ανήλικος στα περισσότερα ποιήματα. Όμως δεν είναι μόνο αυτός.«Δεν απέχεις παρά μερικά εκατοστά μέσα μου όταν απευθύνομαι στον αφαλό μου και αναζητώ το έτερόν μου ήμισυ.», θα γράψει αλλού- έρωτας υλικός, νυγμός λαγνείας.

Αν και η πρώτη της ποιητική συλλογή, τολμά να υπαινιχθεί πρόσωπα του διανοητικού στερεώματος και μια διαλεκτική πλην εκλεπτυσμένη και διακριτική σχέση μαζί τους. Τέτοια πρόσωπα είναι ο Φουκώ, (από τον τίτλο ήδη της συλλογής) ή ο Καβάφης «….και να γερνάω όπως ωριμάζει το καλό κρασί κι οι πολυέλαιοι στα νεοκλασικά: Ιδανικά κι Ανεπαισθήτως».

«Πάνω στην κόψη της πραγματικότητας…» αποπειράται, ν’ ανοίξει την πόρτα της Ποίησης. Και το κάνει. Με σύντομες σχετικά φόρμες, ελεύθερο στίχο και ευγενή τσαμπουκά. Έτσι που… τη συνέχειά της να την περιμένουμε.

* Η Ελισάβετ Σφέτσα είναι φιλόλογος-εκπαιδευτικός δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here